ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အနှိပ်ခံရင်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။ သူတို့၏ သားသုံးယောက်အကြောင်းကိုမူ သူ စိတ်မပူမိပေ။ သူမသည် သူတို့ကို အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ အလွန်ပင်ပန်းနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို နှိပ်နယ်ပေးနေစဉ်တွင် သူသည် အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမသည် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သော်လည်း လုပ်ငန်းခွင်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူ့ကို အလွန်အမင်း နှိပ်စက်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည့်အခါတွင်တော့ အိပ်စက်ခြင်းက သူ့ကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် လေးနာရီတွင် သူ နိုးလာသည်။ သူ နိုးလာချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထပြီးဖြစ်ကာ မနက်စာကိုလည်း ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ဗိုက်မဆာစေရန်အတွက် ရေနွေးငွေ့ဖြင့် ပေါင်းထားသော ပေါင်မုန့်များကဲ့သို့သော အားရှိသည့် အစားအစာများ လိုအပ်သည်။ သူမသည် ပူနွေးနူးညံ့သည့် အဖြူရောင် ပေါင်မုန့်လုံးကြီးများ၊ သခွားသီးဖြင့် ကြော်ထားသော ကြက်ဥကြော်နှင့် အသားဟင်းတစ်ပွဲကို တည်ခင်းပေးထားသည်။
သူသည် အဖေကျိုး နှင့်အတူ စားသောက်ပြီးနောက် အမျိုးသားနှစ်ယောက်သည် လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အနည်းငယ် ထပ်အိပ်နေခဲ့သည်။
မကြာသေးမီက ရာသီဥတုမှာ တိမ်အုံ့နေပြီး ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့ကလည်း အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ဆောင်းဦးမိုး စောစောကျလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့သည် မနက်မှ ညအထိ စပါးသိမ်းရန် အလောတကြီး လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ကောက်နယ်တလင်းတွင်ပင် စပါးများကို ပစ်မထားရစ်စေရန် လူများက အမြဲစောင့်ကြည့်နေကြရသည်။ အလုပ်ပိနေသည့်အတွက် ကျောင်းကိုလည်း ခေတ္တပိတ်ထားရသည်။
အမေကျိုး သည် စုရွှန်း ကို အိမ်တွင်ထားခဲ့ကာ လင်ချင်းဟဲ့ ကို ကြည့်ရှုခိုင်းထားခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကောက်နယ်တလင်းတွင် ကူညီပေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အိမ်၏ အဓိက အစားအစာ သုံးနပ်ကို တာဝန်ယူရပြီး အာဟာရပြည့်ဝကာ ဗိုက်ဝစေရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားချက်ပြုတ်ပေးသည်။
ဒီနှစ်တွင် ရာသီဥတု မသာယာဘဲ မိုးရွာမည်ကို အမြဲစိုးရိမ်နေရသော်လည်း ရိတ်သိမ်းခြင်းကို အလွန်မြန်ဆန်စွာ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကပင် လုပ်အားခမှတ်တိုင်ကို တိုးမြှင့်ပေးလိုက်သဖြင့် တစ်ချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် တစ်နေ့လျှင် ၁၂ မှတ်အထိ ရရှိခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းအောင် မလုပ်လိုသည့် အဖေကျိုး ပင်လျှင် ၁၀ မှတ်အထိ ရရှိခဲ့သည်။ အချိန်မီပြီးစီးရန်မှာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် နိုဝင်ဘာလအထိ ကြာတတ်သော ရိတ်သိမ်းချိန်ကို အောက်တိုဘာလကုန်တွင် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ရာသီဥတုက တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး တိမ်များရှိနေသော်လည်း အများပြည်သူပိုင် စပါးများကို အပ်နှံပြီးသည်အထိ မိုးမရွာခဲ့ပေ။ ကျန်ရှိသော စပါးများကို ရွာသားများထံ ခွဲဝေပေးရန် စီစဉ်နေချိန်တွင်မှ မိုးစတင်ရွာချလာသည်။ သို့သော်လည်း ခေါင်းဆောင်ပိုင်းက အမြန်ဆုံး လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သဖြင့် နှစ်ကုန်ပိုင်း လုပ်ငန်းစဉ်များ အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
ပြီးခဲ့သည့်နှစ်များကအတိုင်းပင် အဖွဲ့အဆင့်တွင် စပါးပိုလျှံသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စပါးရာပေါင်းများစွာကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ကုန်သွယ်မှုအတွက် သိမ်းထားရန် ရည်ရွယ်သည်။ တစ်နှစ်တာလုံးတွင် သူမသည် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှ စပါးများကို အသုံးပြု၍ အမြတ်အများအပြား ရရှိခဲ့သည်။ စပါးသစ်များ ဖြစ်သောကြောင့် အမြတ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ ၅၀ နီးပါးခန့် ရှိပြီး အလွန်အမြတ်များသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ "လျှို့ဝှက်လက်နက်" ဖြစ်သော ကိုယ်ပိုင်နေရာလပ် (Space) ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးမချဘဲ နေပါက အလွန်နှမြောစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။
မိုးရွာပြီးနောက် မိုးက တိမ်အုံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။
"ဒီနှစ် ဆောင်းရာသီကတော့ အလွန်အေးမယ့်ပုံပဲ" ဟု လေအေးကို ခံစားလိုက်ရသည့် အမေကျိုး က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်ရတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"မင်းအဖေက အရင်တုန်းက ဒီလိုနှစ်မျိုးကို မှတ်မိနေသေးတယ်လေ" ဟု အမေကျိုး က ရှင်းပြသည်။ "အခုမှ အောက်တိုဘာလပဲ ရှိသေးတာကို ဒီလောက်အေးနေပြီ။ တစ်နှစ်က ဒီလိုမျိုး အေးခဲ့ဖူးပြီး ရွာထဲက သက်ကြီးရွယ်အိုတချို့ အအေးမိပြီး ဆုံးသွားတာကို ငါမှတ်မိနေတယ်"
သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ အတွေ့အကြုံအရ ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲတော့ပေ။ ထိုနေ့မှာပင် သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကြက်တစ်ကောင် သတ်ခိုင်းပြီး မိသားစုအတွက် ဟင်းချိုချက်စေကာ အားလုံး ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်စေရန် အစားအသောက်များကို စနစ်တကျ စီမံတော့သည်။ အမေကျိုး ၏ သတိပေးချက်အပြီးတွင် သူမသည် မြို့သို့ ခရီးတစ်ခုသွားကာ သူမ၏ ယခင်က အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ ကျောက်မီးသွေးတုံးများကို အိတ်များစွာ ဝယ်ယူလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဆောင်းဂျုံ စိုက်ပျိုးခြင်းတွင် စတင်ပါဝင်နေပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒေသခံ လူငယ်အချို့နှင့် စကားပြောဆိုကာ သူတို့အိမ်တွင် ထင်းလိုအပ်နေပြီး စုဆောင်းရန် အချိန်မရခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ သူတို့ကို ထင်းအချို့ သယ်ပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းရာ ကလေးများက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကူညီပေးကြပြီး လှည်းတစ်စီးဖြင့် လေးငါးယောက် ရောက်လာကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမတွင် ထင်းပုံကြီး တစ်ပုံ ရှိလာသည်။ ငွေအနည်းငယ် ကုန်ကျသော်လည်း ဂျုံခင်းတွင် အလုပ်လုပ်ပြီးပြန်လာသည့် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ထင်းခွေခိုင်းရမည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးသွားသည်။
ရွာတစ်ခုလုံးက ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဒဏ်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိနေပုံရသည်။ အခြား သက်ကြီးရွယ်အိုများကလည်း အလားတူ ကြောက်မက်ဖွယ် အမှတ်တရများကို ဝေမျှကြပြီး လူတိုင်းက ဆောင်းရာသီအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ရွာထဲက သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး အသက်သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော ယခင် "အအေးခဲဆုံးကာလ" မျိုးကို ထပ်မဖြစ်စေလိုကြပေ။
ဆောင်းဂျုံ စိုက်ပျိုးပြီးစီးသည့်အခါတွင် တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူ လင် (Third Brother Lin) က ဝက်သားတစ်တုံး ယူဆောင်လာပြီး အလည်ရောက်လာသည်။ သူသည်လည်း ဆောင်းတွင်း အလွန်အေးမည်ဟူသော သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာသည်။
"မင်းတို့ဘက်မှာကော စိတ်ပူစရာ ရှိသေးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။ "မင်းတို့မိသားစုကော ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီနှစ်တော့ အိမ်မှာ အေးမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး" ဟု တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူ လင်က အာမခံသည်။
"အသားရဖို့က ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "ဘာလို့ ကိုယ့်မိသားစုအတွက် မသိမ်းထားဘဲ ဒီကို ယူလာရတာလဲ။ ငါတို့မှာလည်း ကိုယ့်ဝေစုနဲ့ကိုယ် ရှိတာပဲ မဟုတ်လား"
ဒီနှစ်တွင် သူမ၏ မိသားစုသည် အသားဝေစု အများအပြား ရရှိထားသည်။ တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူ လင်သည် ဝက်သားသုံးထပ်သားတစ်တုံး ယူလာသော်လည်း ပြန်သွားသည့်အခါ သူမ၏ ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော် ပေါင်မုန့်များကို ယူသွားသည်။ သူမသည် ဆန်ဝါ ၏ အဝတ်ဟောင်းနှစ်စုံကိုလည်း ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ထူပြီး နွေးထွေးကာ သူ့သားအတွက် အနည်းငယ် ကြီးနေသော်လည်း နောင်တွင် ဝတ်ဆင်ရန် အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ဆူချန် အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကျိုးရှ နှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့မှာ ချမ်းသာပြီး ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်စုံနေသဖြင့် မောင်ဖြစ်သူကိုသာ ပေးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အသားတုံးကို ပေးပို့လိုက်ခြင်းမှာ တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူ၏ ဇနီး (Third Sister-in-law) ၏ တိုက်တွန်းချက်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူမသည်လည်း မရီးဖြစ်သူကို ရိုးသားစွာ ပေးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အသားမှာ ငါးဆယ်သားခန့်သာ ရှိသော်လည်း မိသားစုက သူမအတွက် အထူးသီးသန့် စုဆောင်းထားသည့် အသားဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းက အဖြူရောင် ပေါင်မုန့်များနှင့် ထူထဲနွေးထွေးသည့် အဝတ်အစားများ ယူဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူမ၏ သားအတွက် အတိအကျ လိုအပ်နေသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။
"တတိယအစ်မက ငါတို့မိသားစုအပေါ် အလွန်ဂရုစိုက်တာပဲ" ဟု တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူ၏ ဇနီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
"နောက်တစ်ခါ အသားရရင် ငါတို့ဘာသာ စားဖို့ သိမ်းထားလိုက်ပါလို့ အစ်မက ပြောလိုက်တယ်" ဟု တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူ လင်က ပြောသည်။ "ဒီကို ပို့ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးတဲ့၊ သူတို့ဆီမှာ အများကြီး ရှိတယ်တဲ့"
"လာမယ့်နှစ်ကျရင် ဥထားတဲ့ ကြက်ဥတွေကို စုပြီး အစ်မဆီ ပို့ပေးကြမယ်" ဟု တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူ၏ ဇနီးက ဆုံးဖြတ်သည်။ "အမြဲတမ်းပဲ သူ့ဆီက ယူနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ စေတနာက အရေးကြီးဆုံးပဲ"
တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူ လင်ကလည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် ထင်းများကို အကြီးအကျယ် စုဆောင်းတော့သည်။ သူသည် အစ်မဖြစ်သူအတွက် စိတ်မပူတော့ပေ။ အစ်မဖြစ်သူ စုဆောင်းထားပြီးသော ထင်းပုံကြီးကို သူ မြင်ပြီးဖြစ်ရာ သူမသည် သားသမီးများကို အအေးဒဏ် ခံစားရစေမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။
ဆောင်းရာသီသည် တကယ်ပင် အလွန်အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ဆောင်းဂျုံ စိုက်ပျိုးပြီး တစ်ပတ်အကြာတွင် မိုးသည် နှင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပူချိန်မှာ တစ်ဒီဂရီ သို့မဟုတ် နှစ်ဒီဂရီအထိ ကျဆင်းသွားကာ ညအချိန်တွင် ပို၍အေးခဲလာသည်။ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် မရပ်မနား ကျလာသော နှင်းများကြောင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နံနက်တိုင်း စောစောစီးစီး အရိုးပြုတ်ဟင်းရည်နှင့် မုန်လာဥနီဟင်းရည် အိုးကြီးတစ်လုံး ချက်ပြုတ်ကာ ပေါင်မုန့်များနှင့်အတူ Da Wa ကို ကျောင်းပို့သည်။ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် မရောက်သေးသဖြင့် စာသင်နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အအေးဒဏ်မှာ အလွန် ပြင်းထန်သည်။ သူမသည် မျက်နှာတွင် အသားအရေထိန်းသိမ်းသည့် ခရင်မ်ကို လိမ်းပေးပြီး Da Wa ၏ ပါးပြင်ကိုလည်း အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ခရင်မ်များ လိမ်းပေးလိုက်သည်။ အတန်းထဲက အခြားကလေးများမှာမူ အလွန်အမင်း အေးခဲမှုကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲနေကြသည်။
ရာသီဥတု အလွန်ဆိုးရွားနေသဖြင့် အလယ်တန်းကျောင်းကို စီစဉ်ထားသည်ထက် တစ်ပတ်စော၍ ပိတ်လိုက်ရသည်။ ဒီဇင်ဘာလ ရောက်သည်နှင့် ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကို စတင်လိုက်တော့သည်။