အခန်း (၂၀၂) - ပြဿနာရှာမှာမဟုတ်ပါ
အဖေကျိုး အနေနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ရိုးသားစွာ ဝန်ခံရရင်တော့ ချွေးမလေးယောက်ထဲမှာ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမဖြစ်တဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က အသုံးအဖြုန်းဆုံးပဲလို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေက သူမနဲ့ ဘယ်လိုမှ ယှဉ်လို့မရပါဘူး။ သူမက သုံးဖြုန်းတတ်သလို ရှာဖွေတတ်သူလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်လကို ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းကျော်တဲ့ လစာရတဲ့အပြင် လုပ်အားခမှတ်တမှတ်လည်း ရသေးတာမို့ သူမရဲ့ ကလေးတွေအားလုံးက ကျန်းမာသန်စွမ်းစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတယ်။
ထို့အပြင် သူမက အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး အပေါ်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။ သူတို့စားသမျှအရာတိုင်းမှာ အဖေကျိုး တို့အတွက်လည်း အမြဲတမ်း ချန်ထားပေးတတ်တယ်။ အဖေကျိုး က အစာစားတာများပြီး အစားအသောက် အလွန်စားပေမဲ့ သူမက တစ်ခွန်းမှ မညည်းညူဘဲ နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုချက်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။
အမှန်တိုင်းပြောရရင် အရင်တုန်းကတော့ သူနဲ့ အမေကျိုး က သားအငယ်ဆုံးကို အချစ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျန်တဲ့သားသုံးယောက်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မခွဲခြားခဲ့ပါဘူး။ တခြားမိဘတွေလို မျက်နှာလိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူတို့ပေးနိုင်သလောက် ပေးခဲ့ကြတာပါ။ အရင်တုန်းကတော့ သူတို့အိုမင်းလာတဲ့အခါ စတုတ္ထသားအိမ်မှာ နေရဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက စတုတ္ထချွေးမရဲ့ အပြုအမူတွေကို မြင်ပြီးနောက်မှာတော့ အဲ့ဒီမျှော်လင့်ချက်ကိုတောင် မထားရဲခဲ့ကြတော့ပါဘူး။
မထင်မှတ်ထားဘဲ စတုတ္ထသားအိမ် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်မှာတော့ သူမက ပိုကောင်းတဲ့ဘက်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ စတုတ္ထသားသာ ဒီမှာ ဆက်နေသရွေ့တော့ သူမက အရင်ပုံစံဟောင်းအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ အဖေကျိုး က တွေးမိတယ်။ အဲ့ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ သူနဲ့ အမေကျိုး ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝသက်တမ်းအတွက် တကယ့်မျှော်လင့်ချက် ရှိနေတယ်လို့ သူခံစားမိပါတယ်။
"အဘိုးရေ၊ အိမ်ပြန်လာပြီး ပဲစိမ်းဟင်းခါး သောက်တော့လေ!"
အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေကြပြီးနောက် ဆန်ဝါ က သူ့ကို လှမ်းခေါ်ဖို့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူက အဝေးကနေ အဘိုးကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ လှမ်းအော်လိုက်တယ်။
"စကားပြောတာ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်တော့မယ်။ ငါ ပဲစိမ်းဟင်းခါး သွားသောက်ဦးမယ်" လို့ အဖေကျိုး က ပြောပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။
သူထွက်သွားတဲ့အခါ သူနဲ့ရွယ်တူ အဘိုးကြီးတွေက သက်ပြင်းချလိုက်ကြတယ်။ ဒါက တကယ့်ကို လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ကံကြမ္မာချင်း မတူတာပါပဲ။ သူတို့မှာ ဘာလို့ ဒီလိုကံကောင်းခြင်းမျိုး မရှိရတာလဲ။ အဖေကျိုး က အခုမှ လုပ်အားခ ခြောက်မှတ်ပဲ ရတော့ပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ဆယ်မှတ်အပြည့် ရနေဆဲပဲဆိုတာ သူတို့သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း တတ်နိုင်တဲ့အချိန်မှာ အစွမ်းကုန် လုပ်ထားရမှာပဲ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အထင်သေးခံရမှာ သူတို့ကြောက်ကြတယ်။
ပဲစိမ်းဟင်းခါး သောက်ပြီးနောက် အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့က စုရွှန်း လေးကို ခေါ်ပြီး ရေချိုး၊ အနားယူဖို့ ကျိုးအိမ်ဟောင်းကို ပြန်သွားကြတယ်။ အချိန်က ခုနစ်နာရီကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာမို့ နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်မပျော်သေးဘဲ အိမ်ဝင်းထဲက ဖျာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး စုရွှန်း ကို ကစားခိုင်းထားလိုက်ကြတယ်။
"အဖေ၊ တစ်ခုခုများ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား" လို့ အကြီးဆုံးသားက ရေချိုးပြီးပြီးချင်း သူတို့ဆီ လာကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။
"ငါ့မှာ ဘာနေမကောင်းဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ" လို့ အဖေကျိုး က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်တယ်။
"ဘယ်သူ့ဆီက ကြားလာတာလဲ၊ အဖေက အခုချိန်မှာ အသက်သာဆုံးပဲ၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး" လို့ အမေကျိုး က မကျေမနပ်နဲ့ ဝင်ပြောလိုက်တယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ အလုပ်မှတ်တမ်းတင်တဲ့သူဆီက ကြားလိုက်လို့ပါ၊ အဖေက အခုမှ ခြောက်မှတ်ပဲ ရတော့တယ်ဆိုလို့" လို့ အကြီးဆုံးသားက ပြန်ဖြေတယ်။
အဲ့ဒီအကြောင်းကို မသိသေးတဲ့ ဒုတိယသားနဲ့ တတိယသားတို့က အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ အိမ်ဝင်းထဲမှာ အတူရှိနေကြတာမို့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အဖေကျိုး ဘက်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ "အဖေ၊ နေမကောင်းဖြစ်နေရင် ကျွန်တော်တို့ကို မဖုံးကွယ်ပါနဲ့"
"မင်းတို့အားလုံး ဟိုဘက်ကို ဖယ်ကြစမ်းပါ။ မင်းတို့အဖေကို နားခွင့်မပေးချင်ကြဘူးလား။ သူက တစ်သက်လုံး လုပ်လာခဲ့တာ၊ အခု မင်းတို့အားလုံးလည်း အရွယ်ရောက်ကုန်ပြီ။ ငါတို့တာဝန်တွေ ကျေပွန်ခဲ့ပါပြီ" လို့ အမေကျိုး က ကြေညာလိုက်တယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ သားတွေက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်ခဲ့ကြပေမဲ့ အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်တဲ့အခါမှ သဘောပေါက်သွားကြတယ်။
"ဘာလဲ၊ မင်းတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိလို့လား" လို့ အဖေကျိုး က သူတို့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။
"မကန့်ကွက်ပါဘူး၊ မကန့်ကွက်ပါဘူး" လို့ သားတွေက ခေါင်းခါရင်း တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြတယ်။
အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ ဒုတိယသားက အသံတိုးတိုးနဲ့ "အဖေ၊ အဖေ ခြောက်မှတ်ပဲ ရတော့တာကို စတုတ္ထမောင်တို့ သိပြီးပြီလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။
"သိတယ်" လို့ အဖေကျိုး က အေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
အမေကျိုး လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ။ သူမနဲ့ အဖေကျိုး က အသက် ၆၅ နှစ် နီးပါး ရှိနေပါပြီ။ သူတို့က ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ငွေမလောက်မှာ စိုးရိမ်တာရယ်၊ သူတို့မှာ ဒီလိုအားကိုးမရတဲ့ မိဘတွေရှိနေလို့ အားဖြည့်ပေးချင်တာရယ်ကြောင့် အလုပ်တွေကို အတင်းလုပ်လာခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်ရင်းနဲ့ စတုတ္ထသားအိမ်ရဲ့ အခြေအနေတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာတာကို သူတို့ သတိထားမိလာတယ်။
စတုတ္ထချွေးမက အလယ်တန်းကျောင်းဆရာမ ဖြစ်လာပြီး လူသစ်တစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေကလည်း အလွန်တော်ကြတယ်။ အဘိုးအဘွားတွေက အရိုးကျိုးသည်အထိ လုပ်ပေးစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ သူတို့လည်း ဒီလောက်ထိ ဆင်းရဲဒုက္ခခံပြီး မလုပ်ချင်တော့ပါဘူး။
ဒီဆုံးဖြတ်ချက် မချခင်ကတည်းက အမေကျိုး က သားအငယ်ဆုံးနဲ့ အရင်တိုင်ပင်ခဲ့တာပါ။ ကျိုးချင်းပိုင် က ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီညမှာပဲ သူ့ဇနီးကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ လင်ချင်းဟဲ့ က ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာမရှိခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်က နောက်တစ်နေ့မှာပဲ အဖေကျိုး ဆီလာပြီး အဲ့ဒီအကြောင်းကို ပြောခဲ့တာပါ။
အဖေကျိုး ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အခုဆိုရင် လုံးဝ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပါပြီ။
သားသုံးယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ ဒါက ကြိုတင်သဘောတူထားတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုမှန်း သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။
"စတုတ္ထချွေးမက တကယ်ကို အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ" လို့ အကြီးဆုံးသားက အဲ့ဒီညမှာ သူ့ဇနီးကို ပြောလိုက်တယ်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။ သားသမီးဝတ္တရားနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူတို့က တကယ်ပဲ စတုတ္ထချွေးမလောက် မတော်ခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အိမ်ရဲ့ အခြေအနေကလည်း နိမ့်ကျနေတာမို့ ယှဉ်ပြိုင်နေဖို့လည်း မလိုပါဘူး။
"အခု ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေက အရမ်းတော်နေပြီဆိုတော့ အဖေ အလုပ်လျှော့လုပ်တာ ကောင်းပါတယ်။ သူ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရသွားရင် အဖေ ပိုပျော်မှာ အသေအချာပဲ" လို့ အကြီးဆုံးသားက ရယ်မောရင်း ပြောတယ်။
"သူ စာမေးပွဲအောင်သွားရင် ကျွန်မတို့အားလုံး ဝမ်းသာကြမှာပါ" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဖြည့်ပြောလိုက်တယ်။ ဒါဝါ စာမေးပွဲအောင်ဖို့ သူမ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူ အောင်သွားရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့ဝမ်းကွဲတွေကို ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်လား။
ဒုတိယအစ်မတော် နဲ့ တတိယအစ်မတော်တို့လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ တွေးနေကြတယ်။ ဒုတိယအစ်မတော် က ဝမ်လင် နဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စိတ်တိုတတ်ဆဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက လက်တွေ့ပါပဲ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမထက် နည်းနည်းပဲ သာတယ်ဆိုရင် သူမ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး မနာလိုဖြစ်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ အရည်အချင်းက သူမနဲ့ ယှဉ်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်တော့တာမို့ သူမအနေနဲ့ လေးစားရုံကလွဲပြီး တခြားလုပ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ သူမနဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စဖြစ်ပြီး ကလေးတွေကတော့ ကျိုးမိသားစုဝင်တွေပဲဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေပါတယ်။ ဒါဝါ တက္ကသိုလ်တက်သွားရင် သူ့ညီတွေကို ဘယ်လိုလုပ် မကူညီဘဲ နေပါ့မလား။
ခြုံပြောရရင် ဒါဝါဟာ တက္ကသိုလ်တက်ရမယ့် အလားအလာကြောင့် ကျိုးမိသားစုထဲမှာ အလွန်ရေပန်းစားလာခဲ့တယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဲ့ဒီညမှာ ဒါဝါနဲ့ စကားပြောဖြစ်တယ်။ "သား ဘယ်လိုခံစားရလဲ"
"သရဖူကို ဆောင်းချင်ရင်တော့ အဲ့ဒီအလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမှာပေါ့" လို့ ဒါဝါက တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောမိလိုက်တယ်။ "ဖိအားတွေ များနေလား"
"တကယ်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်လက်ထဲကို အမြဲတမ်း ပစ္စည်းတွေ ထည့်ပေးချင်နေတာကိုပဲ မကြိုက်တာပါ" လို့ ဒါဝါက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်တယ်။
တခြားကိစ္စတွေကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲ့ဒီပန်းတိုင်ကို ထားပြီးသားပါ။ အထက်တန်းကျောင်း ပြီးသွားရင် သူ အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားတက္ကသိုလ်ကို သွားမှာပါ။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စတော့မယ်ဆိုတာ မသိသေးတဲ့အတွက် တက္ကသိုလ်က သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပန်းတိုင်ပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဲ့ဒါကို သိပ်အာရုံမစိုက်တော့ပါ။ သူ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပင်ပန်းအောင် လုပ်ထားရတာမို့ သူမ သူ့ကို အနားယူခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့အတူ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတယ်။ သူ့ကို လှဲခိုင်းပြီး ကျောပြင်ကို နှိပ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလူရဲ့ ကြွက်သားတွေက ကျောက်တုံးလိုပဲ မာကျောနေတာ၊ တကယ့်ကို အကြမ်းခံတဲ့ လူသားပါပဲ။
"ချင်းပိုင်၊ ကျွန်မတို့သားက ကြီးပြင်းလာရတဲ့ ပြဿနာတွေကို စပြီး ရင်ဆိုင်နေရပြီ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။
သူမ ကြိုတွေးထားခဲ့ပေမဲ့ မူလစာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ "လူဆိုး" သုံးယောက်ကတော့ အခု သူမရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ရှိနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အခုတော့ လူဆိုးတွေ မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ သူတို့က ဘယ်တော့မှ လူဆိုးတွေ ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဇာတ်လမ်းက သူမကြောင့် အကုန်လုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သားသုံးယောက်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကလည်း ကောင်းမွန်စွာ တည်ဆောက်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ သူတို့အားလုံးက အလွန်သဘောထားပြည့်ဝကြပြီး နောက်ထပ် ပြဿနာရှာကြတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။