အခန်း (၂၀၀) - ပစ်မှတ်ထားခြင်း
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အချိန်ကာလကို တွက်ချက်ပြီးနောက် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးအတွက် စာကျက်ချိန်ကို စတင်၍ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖတ်စာအုပ်များကို အစအဆုံး လေ့လာပြီးနောက် Da Wa ကို သင်ရိုးညွှန်းတမ်း၏ အဓိကအချက်များဆီသို့ လမ်းညွှန်ပြသပေးသည်။ မည်သည့်အပိုင်းက အရေးကြီးပြီး မည်သည့်အပိုင်းက မလိုအပ်သည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။
Da Wa သည် သဘာဝအတိုင်း ထက်မြက်ပြီး မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှသာ ကြိုးစားရသော်လည်း သင်ခန်းစာများကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အိမ်မှုကိစ္စများတွင် ကူညီပေးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
"နောင်ဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဝက်စာမြက်သွားရှာကြ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လုပ်အားခရမှတ် ရနိုင်သည့် အလုပ်ကို အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ ထံသို့ တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့အစ်ကိုကြီးက ဒီရက်ပိုင်း စာကျက်နေရလို့ အချိန်မရှိဘူး။ နားလည်တယ်မဟုတ်လား"
အာဝါ က ဘာမျှမပြောသော်လည်း ဆန်ဝါ ကမူ ညည်းတွားတော့သည်။ "အစ်ကိုကြီးကတော့လေ။ အသုံးမကျတဲ့ စာပေသမားပဲ ဖြစ်တော့မှာလား။ နောက်ဆို ဘာအလုပ်မှ မလုပ်တော့ဘူးလား"
"မင်းအစ်ကိုကြီး အလုပ်လုပ်နေတုန်းက မင်းတို့က အဝကစားခဲ့တာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုကလေးငယ်၏ တင်ပါးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။ "စကားများမနေနဲ့တော့။ မင်းအစ်ကိုကြီးက တကယ်ကို စာကျက်နေရလို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာ"
ဆန်ဝါ က စိတ်ထဲရှိတာကို ထုတ်ပြောလိုက်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး မိသားစုကို ကူညီရမည့် တာဝန်ကိုတော့ ပခုံးပြောင်းယူထားဆဲပင်။
Da Wa က အချိန်ပိုမလိုကြောင်း ငြင်းဆိုချင်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက လက်မခံပေ။ သူမသည် ဆောင်းရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မတိုင်ခင် အလယ်တန်းပထမနှစ် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတစ်ခုလုံးကို ကျေညက်စေရန် ရည်မှန်းထားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ဒုတိယနှစ် ပထမနှစ်ဝက်ကို ကြိုတင်လေ့လာထားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းပြန်ဖွင့်ချိန်တွင် ဒုတိယနှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်သို့ အလွယ်တကူ ကူးပြောင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သင်ရိုးမှာ အလွန်ပင် အရှိန်မြှင့်တင်ထားသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက မိခင်၏စကားကို နားထောင်ရန်နှင့် သူမ၏ နည်းလမ်းများကို မေးခွန်းမထုတ်ရန် မှာကြားထားသည်။
အမေကျိုး ကမူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ လာရောက်ပြီး "Da Wa အမေရယ်၊ ဒါက သူ့အတွက် အရမ်းအရှိန်မြန်လွန်းမနေဘူးလား။ သူကမှ အသက်မကြီးသေးတာကို" ဟု မေးမြန်းသည်။
Da Wa မှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၀ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုအရွယ်တွင် သူသည် အတန်းထဲ၌ အငယ်ဆုံးဖြစ်နိုင်သည်။ အခြားမိသားစုများမှ ကလေးများသည် အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ်တွင် ပထမတန်းပင် မရောက်သေးသည်မျိုး ရှိတတ်သည်။
"သူက ငယ်ပေမယ့် ကိုယ်ခန္ဓာကတော့ တော်တော်ကြီးထွားနေပြီ။ အတန်းကျော်သွားရင်တောင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရပါဘူး။ အမေ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှစ်သိမ့်ပြောဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက မြန်လွန်းတယ်။ Da Wa ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်းผอม (ပိန်) သွားသလိုပဲ။ စာကျက်ရတာက ဦးနှောက်ကို အတော်လေး အားကုန်စေတာကိုး" ဟု အမေကျိုး က ဆက်လက်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် Da Wa ပိန်သွားသည်ဟု မထင်သော်လည်း စာကျက်ခြင်းက စိတ်ပင်ပန်းစေသည်ကိုမူ ဝန်ခံသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နေ့စဉ် နွားနို့ငါးပုလင်း တိုက်ကျွေးသည်။ ၎င်းမှာ အတော်လေး ကုန်ကျစရိတ်များသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အမြင်တွင် Da Wa အတန်းကျော်နိုင်ပါက ကျောင်းလခ သက်သာသည့်ပမာဏက နွားနို့ဖိုးထက် ပိုမိုများပြားလိမ့်မည်ဟု တွက်ဆထားသည်။
လကုန်တွင် ဆောင်းသီးနှံရိတ်သိမ်းချိန် နီးကပ်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် လယ်ကွင်းများမှ ငါးရှဉ့်နှင့် ငါးခူများကို စတင်ဖမ်းဆီးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ငါးရှဉ့်ကို အနည်းငယ် ပိုစားထားမိသဖြင့် ညဘက်တွင် သူမကို အနိုင်ယူရန် ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေသည်။
"ဆောင်းသီးနှံ ရိတ်သိမ်းချိန် နီးနေပြီ။ ခွန်အားနည်းနည်း ချန်ထားဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ရိုက်လိုက်ရင်း ညည်းတွားသည်။
ခဏအကြာတွင် စကားပြောရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော ချစ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး သူမကို မိမိဆီသို့ တွယ်ကပ်နေအောင် မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိနေသည်။ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားရင်း "Da Wa အကြောင်းကို အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ အချိန်မီနိုင်ရင် စာမေးပွဲဖြေလိမ့်မယ်။ မမီရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
သူသည် ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်မည်ဟု သူမ ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်အမှတ်ရသည်။ ယခုမှာ ၁၉၇၄ ခုနှစ်သာ ရှိသေးရာ အချိန်အနည်းငယ် ထပ်လိုသေးသည်။
"သူ အချိန်မမီရင် ဒုတိယနှစ် သင်ခန်းစာတွေကို မဖြေနိုင်မှာ စိုးလို့ပါ။ သူ့ကို အရင် ကြိုးစားခိုင်းကြည့်ပါဦးမယ်။ အဆင်မပြေရင်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"နောက်တစ်ခါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ငြင်းဆန်ပြီး အိပ်စက်ရန်နှင့် မဆော့ကစားရန် တားမြစ်သည်။ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ပြီးသော်လည်း သူသည် ခွန်အားများ အလွန်ပင် ပိုလျှံနေဆဲဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် အာဝါ က "မနေ့က အစ်ကိုကြီး အိပ်မက်မက်ပြီး အိပ်နေရင်း စာရွတ်နေတယ်" ဟု ပြောပြသည်။
"ဆူညံလိုက်တာ" ဟု ဆန်ဝါ က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထပ်ပြောသည်။
ငယ်ရွယ်သော ဆူချန် က အမူအရာမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်။ *အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား။ ငါဘာလို့ မသိလိုက်ရတာလဲ။*
"စားကြ။ စားပြီးရင် ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်ကြ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
Da Wa သည် နွားနို့နှစ်ပုလင်း သောက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အာဟာရပြည့်ဝနေပြီး သိသိသာသာ အရပ်ရှည်လာသည်။ အများအားဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် နှမ်းငါးပိဟင်းရည်နှင့် ပြုတ်ထားသော မြေပဲများကို Da Wa ကို အများဆုံး စားစေသည်။ ထိုနေ့တွင် သူမသည် Mei အစ်မထံမှ အရိုးအနည်းငယ် ရလာပြီး ပဲပုပ်စေ့များနှင့်အတူ ဟင်းချိုချက်ထားသည်။ သူမသည် ဟင်းရည်ကိုသာ သောက်ပြီး ပဲပုပ်စေ့များကိုမူ ခင်ပွန်းနှင့် သားများအတွက် ချန်ထားပေးသည်။
ရွာသူရွာသားများသည် Da Wa ၏ ပညာရေးအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန် မစတင်မီ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် ပထမဆုံး လစဉ်စာမေးပွဲ ကျင်းပသည်။ Da Wa သည် တစ်ကျောင်းလုံးတွင် ပထမရပြီး ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားများထက်ပင် သုံးမှတ်ပိုသာသည်။
ရွာမှ အလယ်တန်းကျောင်း တက်နေသော အခြားကလေး နှစ်ယောက်ရှိသည်။ တစ်ယောက်မှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ မြေးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ Zhou ဟု အမည်ရသည့် ဝေးလံသော ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းစတက်ချိန်တွင် ထိုကလေး၏ မိခင်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ လာရောက်ပြီး ကြက်ဥအချို့ ပေးကပ်ခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကြက်ဥများကို လက်မခံခဲ့ဘဲ ထိုကလေး ကျိုးကျိ အနေဖြင့် မေးစရာရှိပါက လာမေးရန်သာ ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ သဘောထားမှာ ပွင့်လင်းသော်လည်း ထိုကလေးမှာ ကြာရှည်စွာ လာရောက် မေးမြန်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ပထမနှစ် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများကို လင်ချင်းဟဲ့ က ရေးသားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယနှစ် သင်္ချာဆရာက ရေးသားခြင်းဖြစ်သည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ဒုတိယနှစ်အတွက် လစဉ်စာမေးပွဲကို လင်ချင်းဟဲ့ က ရေးသားသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်နှစ်ကအတိုင်းပင် အပြန်အလှန် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် ရွာသူရွာသားများသည် Da Wa ၏ အောင်မြင်မှုကို သိရှိသွားကြပြီး ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့၏ သားမှာ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ သမိုင်းကြောင်းကို လူတိုင်း သိကြသည်။ ပညာဉာဏ်ဆိုသည်မှာ မျိုးရိုးလိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကျိုးချင်းပိုင် ကိုယ်တိုင်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် မရောက်သေးသည့် အတန်းကိုပင် ထိပ်ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသော Da Wa လောက် မထက်မြက်ပေ။ ၎င်းမှာ အလွန် အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်။
သူသည် မည်သူ့ထံမှ မျိုးရိုးလိုက်သည်ကို မေးရန်ပင် မလိုပေ။ ကိုယ်တိုင်လေ့လာသူ ဆရာမ Lin ထံမှ ဖြစ်ရပေမည်။
"Da Wa တကယ်ပဲ နောင်တစ်ချိန်မှာ အလုပ်သမား၊ တောင်သူလယ်သမားနဲ့ စစ်သည်တော် တက္ကသိုလ်ကို တက်နိုင်သွားမလား မသိဘူး" ဟု ရွာရှိ အဘိုးအိုအချို့က ပြောဆိုကြသည်။
သူတို့ ဒေသတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပေ။ ထိုကဲ့သို့သော သူများမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲတွင်သာ ရှိပြီး ပန်ဒါကဲ့သို့ ရှားပါးလှသည်။
အဘိုးအိုများက ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်သောအခါ ရွာသူရွာသားများသည် Da Wa ကို ကြည့်သည့်အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သမီးအရွယ်ရှိသော မိဘအချို့မှာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ၏ မိခင်ဖြစ်သော်လည်း Da Wa ကို ပစ်မှတ်ထားလာကြသည်။
၎င်းမှာ ရွာထဲတွင် Da Wa ၏ လူကြိုက်များမှုကို သက်သေပြနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းကို "သန့်စင်" နိုင်ခဲ့ပြီး ရွာသူရွာသားများကလည်း သူမကို အထင်မှားခဲ့ကြောင်း "တွေ့ရှိ" သွားသောအခါ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
Da Wa သာမက အာဝါ ကိုပါ လူအများက စိတ်ဝင်စားလာကြသည်။
Da Wa တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မည်ဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားချိန်တွင် လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ ဝက်စာမြက် ရှာပြီး ပြန်လာသောနေ့တွင် ကြက်ဥပြုတ် နှစ်လုံး ပါလာသည်။
သူတို့သည် ထိုကြက်ဥများကို မိခင်ဖြစ်သူထံ ပေးလိုက်သည်။
"ဒီကြက်ဥတွေက ဘယ်ကရတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ဒေါ်ဝမ် က Da Wa စားဖို့အတွက် ယူလာခိုင်းလိုက်တာ" ဟု အာဝါ က ပြန်ဖြေသည်။