အခန်း (၁၉၉) - ကျောင်းဆိုတာ ပျော်စရာမကောင်းပါဘူး
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပထမနှစ် သင်္ချာဘာသာရပ်အတန်းများကို သင်ကြားပေးနေသည်။
ပြီးခဲ့သည့်နှစ် ပထမနှစ်ဝက်မှသည် ယခုနှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်အထိ သူမသည် သူမ၏ ပထမဆုံးသော ကျောင်းသားအသုတ်ကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ တရုတ်စာအရည်အချင်းနှင့် ပတ်သက်၍ နှိမ့်ချပြောဆိုလေ့ရှိသော်လည်း သူမ၏ သင်္ချာအတန်းများတွင် အောင်ချက်နှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ သူမ၏ ကျောင်းသားများထဲမှ ဆယ်ဦးနီးပါးသည် ပြိုင်ပွဲများတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးမှာ တတိယဆုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဆုလက်ဆောင်မှာ အီမေးလ်ခွက်တစ်လုံးစီသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သိသာထင်ရှားသည့် အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်အထိ ထိုရပ်ကွက်၏ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် ထိုပြိုင်ပွဲ၌ ဆုရဖူးသည့် ကျောင်းသား မည်သူမျှ မရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် ကျောင်းအတွင်း၌ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ သင်ကြားမှုအရည်အသွေးကို မည်သူမျှ မဝေဖန်ဝံ့ကြပေ။ သူမကို အရင်က နှိမ်ချရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည့် ပညာတတ်လူငယ်များပင်လျှင် သူမကို အပြစ်ရှာရန် အခွင့်အရေးစောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က အစကတည်းက ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ပေးခဲ့ခြင်းမရှိပေ။
ထိုနေ့က ဒါဝါသည် သူမ၏အတန်းတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆရာမတစ်ယောက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်နေပုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူထံမှ အကြည့်မခွာနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့မှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေသည်။ အတန်းပြီးသွားသည့်တိုင် သူသည် အတွေးလွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဤပုံစံသည် အိမ်တွင် သူသိထားသည့် မိခင်၏ပုံစံနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
သဘာဝကျစွာပင် ဆရာမလင်သည် ကျိုးခိုင် ၏ မိခင်ဖြစ်ကြောင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ "ဒါဝါ" ဆိုသည်မှာ အိမ်တွင်သာ ခေါ်သည့် အမည်ပြောင်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းတွင်မူ လူတိုင်းက သူ့ကို သူ၏ အမည်ရင်းဖြစ်သော ကျိုးခိုင် ဟုသာ ခေါ်ကြသည်။
"ကျိုးခိုင်၊ ဆရာမလင်က မင်းရဲ့အမေလား" ဟု ကျောင်းသူတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ငြင်းဆိုစရာ အကြောင်းမရှိသလို၊ သူတို့အိမ်ကလည်း အလယ်တန်းကျောင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောင်းသားများမှာ အံ့အားမသင့်ကြသော်လည်း အားကျနေကြသည်မှာ သိသာသည်။ သူတို့သည် ဆရာမဖြစ်သူကို အားကျသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူမမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်လွန်းသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မိခင်များမှာလည်း မဆိုးလှသော်လည်း ဆရာမလင်လောက်တော့ မမီကြပေ။
ကျိုးခိုင် က ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ဆယ်မိနစ်နားပြီးနောက် နောက်ထပ်ဆရာတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ အလယ်တန်းကျောင်းသည် မူလတန်းကျောင်းနှင့် အလွန်ကွာခြားပြီး ဘာသာစကားနှင့် သင်္ချာထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဘာသာရပ်များ ရှိသည်။
ကျိုးခိုင် သည် လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားပြီး သူငယ်ချင်းအသစ်များ ရရှိကာ ပညာသင်နှစ်အသစ်၏ ပုံမှန်အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်ပါနိုင်ခဲ့သည်။ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် သူသည် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"အလယ်တန်းကျောင်းက နှစ်နှစ်ပဲ ကြာမှာဖြစ်ပေမဲ့ ဒါဟာ အခြေခံခိုင်မာဖို့အတွက် အရေးကြီးတဲ့ကာလပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ပြောပြသည်။ "အဲဒီနောက်မှာတော့ အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်နဲ့ ဒုတိယနှစ်ကို ဆက်တက်ရမှာပေါ့"
ထိုခေတ်က အထက်တန်းကျောင်းသည် အလယ်တန်းကျောင်းကဲ့သို့ပင် နှစ်နှစ်သာ ကြာမြင့်သည်။ ဒါဝါသည် လက်ရှိတွင် အလယ်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်တွင် ရှိနေသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် ၁၉၇၇ ခုနှစ်၊ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်မည့်နှစ်တွင် သူသည် အထက်တန်းကျောင်း ဒုတိယနှစ်သို့ ရောက်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ အဆင်သင့်ဖြစ်နေရမည်ကို သိသည်။ အကယ်၍ သူသာ စာမေးပွဲ၏ ပထမဆုံးလှိုင်းတွင် ပါဝင်နိုင်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်၊ အကြောင်းမှာ အနာဂတ်တွင် ယှဉ်ပြိုင်မှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲများ ရုတ်တရက် ပြန်လည်စတင်ခြင်းက လူအများအပြားကို အသင့်မဖြစ်စေဘဲ ပြင်ဆင်ချိန် အလွန်နည်းပါးစေခဲ့သည်။ ပညာသင်ကြားမှုကို ကြာရှည်စွာ စွန့်လွှတ်ထားခဲ့ရသော ပညာတတ်လူငယ်များအတွက် အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ကောက်ကိုင်ရန်မှာ ခက်ခဲသည်။ သို့သော် ဒုတိယနှစ်ရောက်လျှင် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒါဝါကို အသင့်ဖြစ်စေချင်ပြီး အထူးသဖြင့် စာမေးပွဲများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်စတင်သောအခါ အင်္ဂလိပ်စာမှာ မဖြစ်မနေ သင်ယူရမည့် ဘာသာရပ် ဖြစ်လာမည်ကို သိထားသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အိမ်တွင်နေ၍ သူ့ကို အချိန်ပြည့် စာပြပေးရန် အချိန်မရှိနိုင်ကြောင်း သိသည်။
"အမေ၊ အမေ အလျင်လိုနေသလိုပဲနော်" ဟု ဒါဝါက မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သည်။ "အမေ နည်းနည်း အလျင်လိုနေတာ မှန်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ကစပြီး သားရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို တိုးမြှင့်တော့မယ်။ ဒီနှစ်ဝက်ကုန်ရင် သားကို အတန်းကျော်ပြီး ဒုတိယနှစ်ရဲ့ ဒုတိယနှစ်ဝက်ကို တက်ခိုင်းဖို့ စဉ်းစားထားတယ်"
ဒါဝါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အမေ၊ ဒါကို စီစဉ်ထားတာလား"
"သား လုပ်နိုင်မလား" ဟု သူမက မေးသည်။
"မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သား အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်" ဟု ဒါဝါက တွေဝေစွာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သား ကြိုးစားရမယ်။ တကယ်လို့ သား တကယ်မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း အမေ အပြစ်မတင်ပါဘူး"
မိခင်နှင့်သားတို့သည် အိမ်သို့ရောက်သည်အထိ စကားပြောလာခဲ့ကြပြီး အိမ်ရောက်သောအခါ ထိုအကြောင်းအရာကို ရပ်လိုက်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ညစာပြင်ဆင်ရန် သွားလိုက်ပြီး ဒါဝါသည် စာကျက်ရန် ဝင်သွားသည်။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ ကျောင်းတွင် မည်မျှ ထူးချွန်ကြောင်း မိသားစုကို ပြောပြရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။
အမေကျိုး သည် သူ စာကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ရ၍ ကျေနပ်နေသည်။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အတူတူပင်။ ကျိုးရှ နှင့် ကျိုးယန် တို့လည်း ကျောင်းတက်ကြသော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ကစားရန်သာ အာရုံရှိကြသည်။ မြေးဖြစ်သူ စာကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ရ၍ သူမ ဂုဏ်ယူမိသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ အမေ ကျောင်းမှာ စာသင်တာကို မြင်ခဲ့ရလား" အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး အာဝါ က မေးမြန်းရန် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူသည် အလယ်တန်းကျောင်း တက်ချင်နေသော်လည်း ယခုနှစ်တွင် စတုတ္ထတန်းသာ ရှိသေးသည်။
"အမေ စာသင်နေတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ကပုံစံနဲ့ မတူဘူး" ဟု ဒါဝါက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"မတူဘူးလား။ အမေ စာသင်ရင် အရမ်းတင်းကျပ်လား" ဟု အာဝါ က မေးသည်။
"အမေ အရမ်းတင်းကျပ်မှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဆရာက အရမ်းကို တင်းကျပ်တာ။ ကျွန်တော့်ဘေးကသူဆို ကြောက်ပြီးတောင် ငိုသွားတယ်" ဟု ဆန်ဝါ က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝင်ပြောသည်။ သူသည် ပထမတန်းတွင် ရှိနေပြီး ကျောင်းဆိုသည်မှာ ပျော်စရာမကောင်းဟု ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောင်းတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ရှိသေးပြီး ဆရာ့ရုံးခန်းမှ ရေသွားယူနိုင်သည်ဆိုသော်လည်း ထိုအတွေ့အကြုံမှာ ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။
"အမေက မတင်းကျပ်ပါဘူး" ဟု ဒါဝါက ပြန်ချေပသည်။ "အမေ စာသင်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ တိုးတိုးလေးတောင် မပြောကြဘူး။ အမေက သင်တာ အရမ်းကောင်းတော့ လူတိုင်းက နားလည်သွားကြတယ်။ သူတို့ဆီမှာ မေးခွန်းတွေတောင် အများကြီး ရှိနေသေးတယ်"
"ဘယ်သူမှ အရိုက်ခံရဘူးလား" ဟု အာဝါ က မေးသည်။
"မရှိပါဘူး၊ သူတို့အားလုံး အရမ်းလိမ္မာကြတယ်" ဟု ဒါဝါက ပြန်ဖြေသည်။ "ပြီးတော့ အမေ အရင်က သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေကလည်း အမေ့ဆီ မေးခွန်းတွေ လာမေးကြသေးတယ်"
"အမေက ဒုတိယနှစ် သင်ခန်းစာတွေကို နားလည်လို့လား" ဟု အာဝါ က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
"အမေက အရာအားလုံးကို နားလည်တယ်" ဟု ဒါဝါက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အာဝါ သည် မိခင်ဖြစ်သူကို အားကျသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ထိုသင်ခန်းစာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာပြီး ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပုံရသည်။
ဆန်ဝါ သည် ပညာရေးအကြောင်းများကို စိတ်မဝင်စား၍ ညီအစ်ကိုများနှင့် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သေးငယ်သော ဆူချန် သည် အပြင်မှာ ကစားပြီး ပြန်ရောက်လာကာ ဆန်ဝါ ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုသုံး၊ ကျောင်းသွားခဲ့တာလား"
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းဆိုတာ ပျော်စရာမကောင်းဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။
"ပျော်စရာမကောင်းရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ်တို့က ဘာလို့ သွားနေတာလဲ" ဟု သေးငယ်သော ဆူချန် က မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးသည်။
"သူတို့က စာသင်ဖို့ သွားတာ၊ ကစားဖို့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် သွားခဲ့သော်လည်း စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ အတန်းထဲတွင် ငိုနေသည့် ကလေးများ၊ နှပ်ချေးယိုနေသည့် ကလေးများနှင့် လူမိုက်များ ရှိသည်။ သူသည် ထိုနေ့က လူတစ်ယောက်နှင့် ရန်တောင် ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။ သူက အနိုင်ရခဲ့ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဆရာက သူ့ကို အပြစ်မပေးသည့်အပြင် အတန်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ပေးမည်ဟုပင် ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ဆန်ဝါ အတွက်မူ ကလေးငယ်အုပ်စုကို ထိန်းကျောင်းရမည်မှာ အလွန်ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသည်။
"ကျွန်တော် ကြီးလာရင် အစ်ကိုသုံးနဲ့အတူ သွားမယ်။ ကျွန်တော် ကျောင်းလွယ်အိတ် လိုချင်တယ်" ဟု သေးငယ်သော ဆူချန် က သူ၏အစ်ကို လွယ်အိတ်ကို ကြည့်လျက် ပြောသည်။
ဆန်ဝါ သည် ကလေးဆိုသည်မှာ ကလေးပင်ဟု တွေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် အိတ်ကို ပေးလိုက်သည်။ "မင်းကို ငှားမယ်။ မင်း သဘောကျသလောက် လွယ်သွားလိုက်"
ထိုအရာက သေးငယ်သော ဆူချန် ကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။