ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါဟာ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝခံယူချက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ဒီအကြောင်းကို ရင်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါတယ်။ တကယ်လို့သာ အမေကျိုး က ဒီလိုအတွေးမျိုးကို ရိပ်မိသွားရင်တော့ အခြေအနေတွေကို အလွန်အကျွံ တွေးတောပူပန်နေတော့မှာ အသေအချာပါပဲ။
မိသားစုက ဖရဲသီးအကြီးကြီးတစ်လုံး ဝယ်လာပြီး အားလုံး ဝေစားကြပါတယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်စိတ်စီလောက်ပဲ ရပါတယ်၊ ပိုစားဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အတော်လေး ရှားပါးပြီး အရသာရှိတဲ့ မုန့်တစ်မျိုးပါပဲ။ ဘာပဲပြောပြော တစ်ရွာလုံးမှာ ဖရဲသီးဝယ်စားနိုင်တဲ့ မိသားစုဆိုလို့ နှစ်စု သို့မဟုတ် သုံးစုလောက်ပဲ ရှိတာကိုး။
ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆန်ဝါ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဖရဲသီးအခွံကို ကျိုးရှ က လိုက်ကိုက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိပါတယ်။ တကယ်လို့သာ ဒုတိယအစ်မတော် က ဒါကို မြင်သွားရင်တော့ ဒေါသထွက်နေမှာ သေချာပါတယ်။
"ရှရှ၊ အဲဒီအခွံကို လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်းပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း အိမ်ထဲဝင်သွားကာ နို့ချောကလက်နှစ်လုံး ယူလာပြီး အဲဒီအခွံကို လွှင့်ပစ်ဖို့ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စတုတ္ထအဒေါ်ရေ!" ကျိုးရှ တစ်ယောက် ဝမ်းသာသွားပါတယ်။ သူက အရသာမရှိတဲ့ အခွံကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ချောကလက်တွေကို အလုအယက် ယူလိုက်ပါတယ်။
"မင်းရဲ့ စာတွေကရော ဘယ်လိုရှိလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်ပါတယ်။
"စာသင်ချိန်မှာ နားထောင်နေပါတယ်" လို့ ကျိုးရှ က ပြန်ဖြေပေမဲ့ သူ့အဖြေက ဝိုးတိုးဝါးတားပါပဲ။
အာဝါ ကတော့ တတိယတန်း ဒုတိယနှစ်ဝက်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးရှ ကတော့ ဒုတိယတန်းမှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျိုးရှ စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့တာကလည်း အာဝါ ရဲ့ အမြဲတမ်း ကူညီပေးမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ သူ အတန်းတင်မှာ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။ ရွာထဲမှာ အတန်းပြန်တက်ရတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီးရှိပြီး ကျိုးရှ ရဲ့ စာသင်ယူမှုကတော့ နာမည်ကြီးလောက်အောင်ကို ပေါ့ဆလွန်းပါတယ်။
"တစ်ခုခု နားမလည်ရင် မင်းရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ဆီ လာမေးလိုက်နော်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ကမ်းလှမ်းလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့" လို့ ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်ပြီး ချောကလက်တွေ ကိုင်ကာ အိမ်ကို ပြန်သွားပါတယ်။
သူက ချောကလက်တွေကို တစ်ယောက်တည်း အကုန်မစားဘဲ သူ့ညီမလေးအတွက် တစ်လုံး ချန်ထားပေးပါတယ်။
"ဘာလို့ ကျွန်မကို မပေးတာလဲ" လို့ လျူနီ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
"စတုတ္ထအဒေါ်က နှစ်လုံးပဲ ပေးတာကို၊ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ပေးရမှာလဲ" လို့ ကျိုးရှ က ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
လျူနီ စိတ်ဆိုးသွားပါတယ်။ "သူက ဟိုဘက်မှာ အရမ်းကောင်းစားနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ပိုမပေးတာလဲ! နှစ်လုံးတည်းတဲ့! ဦးလေး ဆူဒါလင် က သူထက် ပိုใจကောင်းပါသေးတယ်!"
ဆန်နီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ "မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"
"အစ်မကလည်း ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ် လုပ်ပါလား!" လို့ လျူနီ က နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြောပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒုတိယအစ်မတော် က သူ့ကို ဆုံးမဖို့အတွက် တုတ်တစ်ချောင်း ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ လျူနီ က အပြင်ကို ထွက်ပြေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ အိမ်ခြံဝင်းဘက်ကို ရောက်သွားပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ရေလောင်းဖို့ အပြင်ထွက်လာရင်း သူမကို မြင်လိုက်ပါတယ်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ အစ်ကို့ကို ချောကလက်နှစ်လုံး ပေးလိုက်တာလား" လို့ လျူနီ က အပြုံးလေးနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"အင်း" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ကြည့်ပြီး ပြောကာ အိမ်ထဲကို ပြန်လှည့်ဝင်သွားပါတယ်။
သူမက ဒုတိယအစ်မတော် ရဲ့ ဒုတိယသမီးအပေါ်မှာ သိပ်ပြီး အထင်ကြီးပုံမရပါဘူး။ အဲဒီကလေးမက မျက်နှာနှစ်ဖက်နဲ့ လူစားမျိုးဖြစ်ပြီး သူ့အမေလိုပဲ စိတ်ထားဆိုးတာကို သိသာနေပါတယ်။ ဒုတိယအစ်မတော် က ဝမ်လင် ရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကနေ ခွဲထွက်လာခဲ့ပေမဲ့ အချို့သော စိတ်နေသဘောထားတွေကတော့ ပြောင်းလဲဖို့ ခက်ခဲနေဆဲပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို ဂရုမစိုက်တာကို မြင်တော့ လျူနီ ခြေဆောင့်လိုက်ပါတယ်။ "စိတ်ဓာတ်မကောင်းတဲ့ မိန်းမ!"
သူမ ဒီလို ရေရွတ်ရင်း ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အခါမှာပဲ ဆန်ဝါ က သူ့နောက်မှာ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
လျူနီ လန့်သွားပါတယ်။ "ဆန်ဝါ၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ? ငါ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်တာပဲ!"
"ငါ့အိမ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာနဲ့တော့" လို့ ဆန်ဝါ က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ "မင်းက ငါ့အမေကို စိတ်ဓာတ်မကောင်းတဲ့ မိန်းမလို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့လေ? မင်းရဲ့စိတ်ကသာ အနက်ဆုံး ဖြစ်နေတာ!" သူက အိမ်ထဲကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးနဲ့ လျှောက်ဝင်သွားပါတယ်။
"တိုင်မပြောနဲ့နော်!" လို့ လျူနီ က လှမ်းအော်ပေမဲ့ ဆန်ဝါ က ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူက သူ့အမေဆီ တန်းသွားပြီး လျူနီ သူ့အမေကို ကွယ်ရာမှာ ဘယ်လို ပြောဆိုခဲ့တယ်ဆိုတာကို တိုင်တန်းလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါကို ကြားပြီးတဲ့အခါ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။ "သူ့အကြောင်း ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ကြည့်ရတာ ဒီကလေးမက အခြေခံကောင်းပုံမရဘူး။"
"ဘယ်သူက အခြေခံကောင်းပုံမရတာလဲ" လို့ အမေကျိုး က စုရွှန်း လေးကို ခေါ်ပြီး ဝင်လာရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒီအကြောင်းကို ထပ်မပြောချင်တာကြောင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ဆန်ဝါ ကတော့ ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ "လျူနီ လေ! သူက ကျွန်တော့်အမေကို ကွယ်ရာမှာ စိတ်ဓာတ်မကောင်းတဲ့ မိန်းမလို့ ပြောသွားတာ!"
အမေကျိုး အံ့သြသွားပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ"
"ကျွန်မ ဆန်ဝါ ရဲ့ စားလက်စ ဖရဲသီးအခွံကို ရှရှ ကိုက်နေတာ မြင်လို့ပါ။ ကြည့်မရတာနဲ့ ချောကလက်နှစ်လုံး ပေးပြီး အခွံကို လွှင့်ပစ်ခိုင်းလိုက်တာ။ လျူနီ က မရလိုက်လို့ ထင်တယ်၊ အဲဒါနဲ့ လာပြီး စိတ်ဆိုးနေတာပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ရွေးရင်း ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ ဒီကလေးမရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို အလေးအနက် မထားမိပေမဲ့ ကလေးဖြစ်နေတာကြောင့် အမေကျိုး ကို ပြောပြထားဖို့ လိုအပ်မယ်လို့ ယူဆလိုက်ပါတယ်။ ဒါမှ သူကတစ်ဆင့် ဒုတိယအစ်မတော် ကို ပြောပြနိုင်မှာပါ။ ဒီကလေးမရဲ့ အပြုအမူကို ပြင်ပေးနိုင်ရင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ ကျိုးမိသားစုအနေနဲ့ စိတ်ထားမကောင်းတဲ့ သမီးတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဝမ်လင် နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပြီးကတည်းက ရွာထဲက မိသားစုတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ သမီးတွေကို အရင်ကထက် ပိုပြီး တင်းကျပ်လာကြပါတယ်။
အမေကျိုး ကတော့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် သွားရောက် ပြောဆိုပါတယ်။ သူမက စုရွှန်း လေးကို ထားခဲ့ပြီး ဒုတိယအစ်မတော် ဆီ တိုင်တန်းဖို့ ထွက်သွားပါတယ်။ ဒုတိယအစ်မတော် က သူမသမီးက ဒီလောက်ထိ ရိုင်းပြရဲတယ်ဆိုတာကို ကြားရတဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဆန်ဝါ ရဲ့ လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းမိတာကိုပေါ့။
ရလဒ်အနေနဲ့ ကလေးမလေးဟာ အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။ ဒုတိယအစ်ကို ဖြစ်သူက အကြောင်းရင်းကို သိရတဲ့အခါ သူ့ဇနီးကို မတားဆီးခဲ့ပါဘူး။ သူက ဒုတိယအစ်မတော် ကိုတောင် ဝေဖန်လိုက်ပါသေးတယ်။ "ဒီကလေးမရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက အရင်က မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားအတိုင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက မင်းလောက်တော့ အသိတရား မရှိဘူး။ တကယ်လို့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း မသွန်သင်ဘူးဆိုရင် နောင်တစ်ချိန် တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါတို့မှာ မျက်နှာပြစရာ မရှိတော့ဘူး။"
ဒုတိယအစ်မတော် က ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်နေပေမဲ့ လျူနီ ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ငါ့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို နောက်တစ်ခါ စော်ကားပြောဆိုတာကို ကြားရင် မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်မယ်၊ မှတ်ထား!"
လျူနီ က ကျိုးမိသားစုထဲမှာ ဆက်ဆံရေး အဆင်မပြေပါဘူး။ ပထမနဲ့ တတိယမျိုးဆက်က မိန်းကလေးတွေကလည်း သူမနဲ့ မကစားဘဲ ဆန်နီ နဲ့ပဲ ကစားကြပါတယ်။ သူမက ပါးစပ်သရမ်းပြီး လူတွေရဲ့ အားနည်းချက်ကိုပဲ လိုက်ရှာတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိပါတယ်။ ဘယ်ကနေ ဒီလို အကျင့်ဆိုးတွေ ရလာမှန်းတော့ မသိပါဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမ အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို လူတွေက အံ့သြနေကြပါတယ်။
ကျိုးတာနီ ကတော့ အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး နောက်နှစ်မှာ အိမ်ထောင်ပြုရတော့မှာပါ။ ဒီနှစ်မှာတော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမကို လယ်ကွင်းမပို့ဘဲ အိမ်မှာပဲ ထားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေပါတယ်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းပြီး ကျိုးတာနီ ကိုလည်း အထင်ကြီးတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ လက်ဖွဲ့အတွက် တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ကူညီပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူမမှာ ပေးစရာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေ မရှိတာကြောင့် အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံလောက် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါက အလွန်ကောင်းတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပါပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တချို့ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုတွေဆိုရင် သမီးတွေ အိမ်ထောင်ပြုတဲ့အခါ အဝတ်အစားသစ်တောင် မဝယ်ပေးနိုင်ကြလို့ပါ။ သူမက အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားလိုက်ပါတယ်၊ ဒါမှ ထပ်တူထပ်မျှ မဖြစ်ရအောင်ပေါ့။
လျူနီ ကို ဆုံးမလိုက်တဲ့ ဆူညံသံတွေဟာ ဖြစ်ပြီးခါစမှာပဲ ငြိမ်သက်သွားပါတယ်။
စက်တင်ဘာလ (၁) ရက်နေ့မှာတော့ ဆန်ဝါ ကျောင်းစတက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အတန်းကျော်ဖို့ မစီစဉ်ထားပါဘူး။ သူမက သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သင်ယူစေချင်တာပါ။ သူ့အစ်ကိုတွေလို အခြေခံကောင်းမရှိတာကြောင့် သူတို့လောက်တော့ စာစိတ်မဝင်စားပါဘူး။ တစ်ဖက်မှာတော့ ဆန်ဝါ ကတော့ တစ်မိနစ်လေးတောင် ငြိမ်မနေနိုင်တဲ့ ကလေးပါ။
သူက ကြီးလာလေ ပိုပြီး ဆိုးသွမ်းလာလေပါပဲ။ ဆူချန် လေးကို ခေါ်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်တက်ကာ ငှက်သိုက်တွေ ဖျက်ဆီးတာ၊ လယ်ကွင်းထဲက ကန်စွန်းဥတွေကို တူးတာတွေ လုပ်လေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်တိုင်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဆူပူပြီး လယ်ယာအဖွဲ့ကို တောင်းပန်နေရပါတော့တယ်။ သူက သားသုံးယောက်ထဲမှာ အဆိုးဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ စက်တင်ဘာလ (၁) ရက်နေ့မှာ ကျောင်းသွားရမှာကိုတော့ အလွန်ကို ပျော်ရွှင်နေပါတယ်။ သူက ဒါကို အကြာကြီး စောင့်မျှော်နေခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူ့အစ်ကို ဒုတိယမြောက်နဲ့အတူတူ မူလတန်းကျောင်းကို တက်ရမှာပါ။
ဒါဝါ အနေနဲ့ကတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ စက်ဘီးနောက်မှာ ထိုင်ပြီး အလယ်တန်း ပထမနှစ်အတွက် ပညာသင်နှစ်သစ်ကို စတင်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။