ကျိုးရှနဲ့ ဆူဒါလင်တို့ ပြန်သွားကြပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့က အမေကျိုးကို "သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို သင့်မြတ်ကြတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
"ဒါလင်က စကားနည်းနည်းထစ်ပေမဲ့ ရှောင်မေ့ကိုတော့ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံတာပါပဲ" ဟု အမေကျိုးက ခေါင်းညိတ်သည်။
အမေကျိုးသည် နောက်ဆုံး၌ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသမက်တွင် စကားပြောသည့်အခက်အခဲရှိသည်ဆိုသည့်အချက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနိုင်ပြီး အရက်သေစာကင်းရှင်းကာ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ကောင်းစွာဂရုစိုက်နိုင်သည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် သူမ၏အမြင်တွင် ကောင်းမွန်သည့်လူတစ်ယောက်ပင်။ အသေးအဖွဲအားနည်းချက်များကို အရေးစိုက်နေစရာ မလိုပေ။ သူမအမြင်တွင် အငယ်ဆုံးသမီးသည် သမက်သုံးယောက်ထဲတွင် အကောင်းဆုံးသူနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ပြောရရင် ဒါက မင်းကြောင့်ဖြစ်လာတာပါ" ဟု အမေကျိုးက ပြုံးလျက်ဆိုသည်။ သူမသည် အငယ်ဆုံးသမီးက တစ်ချိန်က ခင်ပွန်းသည်အတွက် သတ်မှတ်ချက်များ (မိဘမဲ့ဖြစ်ရမည်၊ အိမ်နှင့် ယာဉ်ရှိပြီးသားဖြစ်ရမည်) ကို ထုတ်ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရသည်။ ထိုအချိန်က ထိုစကားများသည် ရိုင်းစိုင်းသယောင် ထင်ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုအချက်ကို သူမသဘောတူမိသည်။ ယောက္ခမများနှင့် အမြဲပွတ်တိုက်နေရပါက အိမ်ထောင်ရေးကို စီမံခန့်ခွဲရ ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း သီးခြားနေနိုင်လျှင် ဘဝသည် ပို၍ရိုးရှင်းသွားသည်။
ကျိုးတုန်းနှင့် အိမ်ထောင်ကျသွားသည့် ချိုင်ပါးမေ့ကို ကြည့်လေ။ သူမ၏ဘဝသည် ရှောင်မေ့နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် အိမ်ရှင်မဖြစ်လာပြီး သူမအပေါ်တွင် အုပ်စိုးမည့် ယောက္ခမလည်း မရှိ။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်သလဲ။
လင်ချင်းဟဲ့က ထိုဂုဏ်ကို သူမယူပါ။ "ဒါက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူတို့က ကံကြမ္မာအရ သင့်တော်နေကြလို့ပါ။ တစ်ခါတလေကျရင် ကံကြမ္မာဆိုတာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်တတ်တာပဲ"
အမေကျိုးက ပြုံးသည်။
ထိုအခါ လင်ချင်းဟဲ့က "အမေ၊ ဒုတိယသမီးဆီကို နောက်ဆုံးဘယ်အချိန်က သွားကြည့်လိုက်သေးလဲ။ သူတို့ယောက္ခမတွေက သဘောကောင်းပုံမရဘူး။ သူတို့က အရမ်းလွန်လာရင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့် မိဘအရင်းအချာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သူတို့သိသင့်တယ်" ဟု တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသည့် ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုးသည် သူမ၏ စတုတ္ထချွေးမမှာ အခြားသူများထက် ပို၍ထက်မြက်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သို့သော်လည်း သူမက "သူက အိမ်ထောင်ကျပြီးသား မိန်းမပဲလေ။ အလွန်အကျွံမဖြစ်သရွေ့တော့ ငါတို့ဝင်မပါသင့်ပါဘူး။ နောက်ပြီး သူလည်း ဘာမှလာမတိုင်သေးဘူးလေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သမီးတစ်ယောက်သည် အိမ်ထောင်ကျသွားသော်လည်း သူမ၏အမြစ်မှာ မိဘအိမ်တွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမအမှန်တကယ် အနိုင်ကျင့်ခံနေရပါက မိဘအိမ်က သိလျှင် လက်ပိုက်ကြည့်နေမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်က ဘာမှမပြောပြလျှင် မည်သို့ဝင်ပါနိုင်မည်နည်း။ သူမမတောင်းဆိုဘဲ မိဘအိမ်က ဝင်ပါလျှင် ကိစ္စများ ပိုရှုပ်ထွေးသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အမေကျိုးသည် ဝင်မပါဘဲ ရှောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကို သွားကြည့်ရန် အချိန်ရှာရမည်ဟုမူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
သူမသည် မြေးလေး ဆူရွှန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လက်ဆောင်အဖြစ် မြေပဲနှစ်ပိဿာသာ ယူသွားသည်။ ဒုတိယသမီး၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အုတ်နှင့် ကြွေပြားခင်းထားသော အိမ်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ ဆောက်လုပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဒုတိယသမီးနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းတို့ အိမ်တွင်မရှိသော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်က အိမ်တွင်ရှိနေသည်။ သူတို့က အမေကျိုးကို အဘွားဟု မှတ်မိကြပြီး ကြိုဆိုကြသည်။ အငယ်ဆုံးသားက အမေဖြစ်သူကို သွားခေါ်သည်။
ဒုတိယသမီးသည် သူမ၏အမေ ရောက်လာကြောင်း သိသောအခါ ဝက်စာမြက်ဖြတ်နေသည့် အလုပ်ကို ပစ်ချကာ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သမီးကို လာကြည့်တာပါ" ဟု အမေကျိုးက ပြုံးလျက်ဆိုသည်။ "ဒီအိမ်က တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ"
ဒုတိယသမီးက အထဲသို့ဝင်ကာ ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ပေးသည်။ "ဒါက မောင်လေးတို့ ကူညီပေးလို့၊ ပိုက်ဆံချေးပေးလို့ ရလာတာပါ။ သူတို့သာ မကူညီရင် ဒီအိမ်က ဆောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟိုဘက်က လူတွေက ဘာပြောသေးလဲ" ဟု အမေကျိုးက မေးသည်။ မိခင်နှင့်သမီးကြားတွင် ဖုံးကွယ်စရာမလိုကြောင်း သူမသိသည်။
"စတုတ္ထမောင်လေးက အုတ်တွေ၊ ကြွေပြားတွေ အများကြီး ပို့ပေးတာကို မြင်တော့ အဲ့ဒီရှက်မရှိတဲ့ လူအိုကြီးနှစ်ယောက်က သူတို့အိမ်ခေါင်မိုးအတွက် အပုံတစ်ပုံ လိုချင်နေကြတယ်။ သမီး တစ်ချပ်မှ မပေးလိုက်ဘူး" ဟု ဒုတိယသမီးက မဲ့ပြုံးပြုံးသည်။
အရင်က ရိုးသားလွန်းသည့် သူမသည် ယခုအခါ သည်းခံနိုင်သည့် အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ရွာထဲတွင် သူမကို အပြစ်တင်မည့်သူ မရှိပေ။ သူမနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့ ကလေးငါးယောက်နှင့်အတူ အိမ်ခွဲထွက်လာချိန်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နွားတစ်ကောင်လို အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီးနောက် ပိုက်ဆံ ၅၀ နှင့် အသုံးမရတော့သည့် ပရိဘောဂအချို့သာ ပေးခဲ့သည်ကို လူတိုင်းသိသည်။ ရွာသားများက ထိုလူအိုကြီးနှစ်ယောက်၏ အပြုအမူကို အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင်ကြသည်။ သားသမီးကို ဒီလိုဆက်ဆံသည့် မိဘကောင်းဆိုတာ မရှိချေ။
"မင်းမပေးတာ မှန်တယ်။ ချင်းပိုင်က ဒါတွေရအောင် အများကြီးပင်ပန်းထားရတာ၊ ဘာလို့ သူတို့ကို ပေးရမှာလဲ" ဟု အမေကျိုးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။
"သူတို့အကြောင်း ထားလိုက်ပါတော့" ဟု ဒုတိယသမီးက သက်ပြင်းချသည်။ "အမေရယ်၊ မောင်လေးတို့ဆီက ချေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သမီးအမြန်ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်မှာကို စိတ်ပူမိတယ်"
"ဒီမှာ အရင်အခြေကျပါဦး၊ ပိုက်ဆံကိစ္စက နောက်မှပြောကြတာပေါ့။ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ပါ" ဟု အမေကျိုးက စိတ်ချစေသည်။
ဒုတိယသမီးက ခေါင်းညိတ်သည်။ အမေကျိုး ပြန်ခါနီးတွင် ဒုတိယသမီးက ကြက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်း၍ ထည့်ပေးချင်သည်။
"မင်းကိုယ်မင်း ဒုက္ခရောက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့" ဟု အမေကျိုးက နူးညံ့စွာ ဆုံးမသည်။ "အိမ်မှာလည်း အဆင်မပြေဘူးလေ၊ ဘာလို့ ကြက်တစ်ကောင်ကို ပေးချင်နေတာလဲ"
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အမေကျိုးက လင်ချင်းဟဲ့ကို အခြေအနေပြောပြသည်။ "သူတို့ဘဝက နည်းနည်းဆင်းရဲပေမဲ့ အိမ်ကတော့ ကျယ်ဝန်းပါတယ်။ ကလေးတွေ အိမ်ထောင်ကျရင်တော့ ပြဿနာဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက်မှပဲလေ။ အခုတော့ စိတ်ပူစရာမလိုသေးပါဘူး"
"ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုသည်။ "နေ့ရက်တွေက ပိုကောင်းလာမှာပါ"
၁၉၇၄ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကန့်သတ်ချက်များ ပပျောက်သွားလိမ့်မည်။ ကြိုးစားသူများအတွက် ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် ပိုက်ဆံပိုရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ညီမဖြစ်သူမေ့ကို ဝက်သားပိုပေးရန် ပြောထားပြီး ခရိုင်မြို့သို့လည်း ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း သွားသည်။
တစ်နေ့တွင် မြို့မှပြန်လာစဉ် ဖရဲသီးတစ်လုံးနှင့် ကျောင်းသုံးပစ္စည်းအချို့ ဝယ်လာသည်။ သူမသည် အဝတ်စတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ဆန်ဝါအတွက် ကျောင်းလွယ်အိတ်အသစ်တစ်လုံး ချုပ်ပေးလိုက်သည်။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် တစ်လုံးစီဖြစ်ပြီး အတော်လေးဇိမ်ကျသည့်အရာပင်။
"အမေ၊ အမေက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးသုံးနေတာပဲ။ လစာတွေ အကုန်ကုန်သွားပြီလား" ဟု အာဝါက မေးသည်။ သူသည် အမြဲတမ်းလက်တွေ့ကျသူဖြစ်သည်။ ဒါဝါနှင့် ဆန်ဝါတို့မှာမူ ထိုကိစ္စများကို စိတ်ပူတတ်သည့်သဘောထား မရှိကြပေ။
"ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့ကို ကျွေးဖို့က လွယ်ပေမဲ့ မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့က မလွယ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောရင်း ဖရဲသီးကို ရေတွင်းထဲသို့ အအေးခံရန် ချလိုက်သည်။
အာဝါက ပြုံးသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ကြီးလာပြီး အောင်မြင်တဲ့အခါ အမေ့ကို သေချာပေါက် လုပ်ကျွေးမှာပါ"
"မင်းတို့ကြီးလာရင် အိမ်ထောင်ကျဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့။ အဲ့ဒီအခါ မင်းတို့က တခြားသူရဲ့ မိသားစုဖြစ်သွားမှာ။ အမေက မင်းတို့ကို အားကိုးမနေဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။
သူမသည် ခေတ်သစ်ခေတ်က စကားပုံတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။ *သားသမီးမွေးခြင်းသည် တာဝန်တစ်ခု၊ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းသည် တာဝန်ယူမှုတစ်ခု၊ သားသမီးကို အားကိုးခြင်းသည် မှားယွင်းခြင်းတစ်ခု။*
သူမသည် ထိုစကားကို အပြည့်အဝသဘောတူသည်။ ရှေးလူကြီးများသည် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်ချိန်တွင် အားကိုးရန်အတွက် သားသမီးများကို မွေးထုတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မျိုးဆက်တိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ဖိအားများ ရှိကြသည်။ မိဘတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမလုပ်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံးအရာမှာ သားသမီးများအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေရန်ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ဖက်တွင် ကြည့်လျှင် သူမ၏အိုမင်းချိန်အတွက် လုံလောက်သည့် ပိုက်ဆံရှိပါက အနာဂတ်ချွေးမများက သူမကိုလုပ်ကျွေးမလား၊ မလုပ်ကျွေးဘူးလားဆိုတာကို စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ပိုက်ဆံရှိလျှင် သူမကိုပြုစုပေးမည့်သူကို ငှားလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆက်ဆံရေးများသည် သန့်ရှင်းပြီး ရိုးရှင်းနေလိမ့်မည်။
သူမပြုစုပျိုးထောင်ထားသည့် သားသုံးယောက်မှာ သူတို့၏မူလသဘာဝနှင့် များစွာကွာခြားသွားပြီဖြစ်သော်လည်း အချို့သော အယူအဆများကို စောစောစီးစီးချမှတ်ထားခြင်းက ပိုကောင်းကြောင်း သူမသိသည်။ သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် သူတို့၏အိုမင်းချိန်အတွက် စုဆောင်းရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သားများကို အားကိုးရန် မရည်ရွယ်ထားပေ။ မဟုတ်ပါက အနာဂတ်ချွေးမများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုခံရပြီး အိမ်မှနှင်ထုတ်ခံရနိုင်သည်လေ။ ထိုအကြောင်းကို တွေးကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။