လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အလုပ်နှင့် မိသားစုဘဝကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းကျောင်းရသည်များ ရှိသော်လည်း ဆရာမတစ်ယောက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။
လစာအနေဖြင့် ၁၃ ယွမ်ရရှိပြီး နှစ်ကုန်လျှင်လည်း အဝတ်အထည်ကူပွန်များနှင့် စားသောက်ကုန်ကူပွန်အနည်းငယ် ထပ်မံရရှိသေးသည်။ ကိုယ်တိုင်မသုံးလျှင်ပင် ထိုကူပွန်များကို လိုချင်သူများပြားလှသဖြင့် အပိုဝင်ငွေအနေဖြင့် အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ အေးအေးလူလူ အနားယူနိုင်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ကမူ အနားမရပေ။ လယ်ယာလုပ်ငန်းများမှာ ဆောင်းဦးရာသီရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် အရေးကြီးသည့် မျိုးစေ့ချရမည့်အချိန်ဖြစ်နေ၍ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်၍မရချေ။
“အမေ၊ သား အစ်ကိုကြီးတို့နဲ့ ရေကူးသွားတော့မယ်” ဟု ဆန်ဝါ က လှမ်းပြောသည်။
“ဒီရေမြှုပ်တုံးကို လက်မောင်းမှာ စည်းသွားဦး” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း ရေမြှုပ်တုံးတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ မုန့်ထည့်သည့်သေတ္တာမှ ရလာသော အပိုင်းအစဖြစ်ပြီး ဖြုတ်၍ စည်းပေးလိုက်ပါက ရေပေါ်တွင် အလွန်တရာ ပေါလောပေါ်စေသည်။
ဆန်ဝါ က ရေမြှုပ်တုံးကို ယူပြီး ထွက်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သေချာစည်းထားရဲ့လားဟု စစ်ဆေးရန် နောက်မှလိုက်သွားသည်။ လက်မောင်းတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းပေးထားသည်ကို မြင်မှပင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။
ကျေးလက်ဒေသရှိ ယောက်ျားလေးများအတွက် ရေကူးတတ်ရန်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့မှာ ရေကူးတတ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆန်ဝါ မှာမူ အခုမှ သင်ယူနေဆဲဖြစ်သည်။ ကလေးများအတွက် နွေရာသီတွင် ရေကူးခြင်းမှာ ပျော်စရာကောင်းရုံသာမက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုအတွက်လည်း အလွန်ကောင်းသည်။
“ညီလေးတွေကို သေချာကြည့်ထားကြဦးနော်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါဝါနှင့် အာဝါ ကို မှာလိုက်သည်။
“ဆရာမလင်၊ စိတ်ချပါ။ သား သုံးယောက်လုံးကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်” ဟု ဆယ့်သုံး၊ ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ကတိပေးသည်။
“အေးပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူ မှိုရှာထွက်သည့်အခါ သို့မဟုတ် ငါးရှဉ့်ရှာသည့်အခါ ထိုကောင်လေးက အများကြီး ရှာပေးခဲ့ဖူးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း အမြဲတမ်း တရားမျှတစွာ ဆက်ဆံပြီး တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မလျှော့ဘဲ ပေးလေ့ရှိသည့်အတွက် ထိုကောင်လေးက သူမကို ရိုသေလေးစားသည်။ ထို့ပြင် ကလေးများက ဆရာများကို သဘာဝအတိုင်း ရိုသေကြသည်လည်း ပါဝင်သည်။
သေးငယ်သည့် ဆူချန် လည်း ပါလာသော်လည်း သူကတော့ ရေထဲမဆင်းဘဲ တခြားသူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ရွှံ့ငါးရှဉ့်တူးနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူ့သဘောအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်သည်။
ညနေစောင်းတော့ ညီအစ်ကိုတွေ အတူတူ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
“စတုတ္ထအဒေါ်၊ ဒီနေ့ ဘာဟင်းချက်လဲ” ဟု အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် သေးငယ်သည့် ဆူချန် က မေးသည်။
ဆူဒါလင် က စကားအနည်းငယ်ထစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ မျိုးရိုးလိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သေးငယ်သည့် ဆူချန် က ကျိုးမိသားစုတွင် ကြီးပြင်းလာပြီး စကားပြောတတ်သည့် ကလေးများကြားတွင် နေလာရသည့်အတွက် ယခုဆိုလျှင် အတော်လေး ရေရေလည်လည် ပြောတတ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့တော့ သေးငယ်သည့် ဆူချန် ကို အိုးကပ်ချက်ပြီး ကျွေးမှာ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စနောက်လိုက်သည်။
သေးငယ်သည့် ဆူချန် က ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီး ဆန်ဝါ ကတော့ ရယ်မောရင်း “သေးငယ်သည့် ဆူချန် ကို အိုးကပ်ချက်မယ်!” ဟု လိုက်အော်သည်။
သေးငယ်သည့် ဆူချန် က ပြုံးစိစိလုပ်နေသည်။ သူက အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် လိမ္မာလွန်းသဖြင့် အလိမ်မခံရမှန်း သိသည်။
ညစာအတွက် ခရမ်းချဉ်သီးကြော်၊ သခွားသီးနှင့် ဝက်သားကြော်၊ ငါးရှဉ့်ဟင်းချိုနှင့် ပုစွန်ခြောက်ဟင်းချို စားကြသည်။
နှစ်အစတုန်းက ဒါဝါက ခြေသလုံးကြွက်တက်သည့်ဒဏ် ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အခုတော့ ပျောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူက အရပ်လည်း အတော်လေး ထွက်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဒီနှစ်တွင် ၁.၅၅ မီတာလောက်ပဲ ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း နှစ်ဝက်မှာတင် ထိုအရပ်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ကုန်လျှင် ၁.၆ မီတာလောက် ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က နေ့စဉ်ရသည့် နို့နှစ်ပုလင်းထဲကနေ သူ့အတွက် အများကြီး ခွဲပေးထားသည်။ ညီငယ်နှစ်ယောက်ကတော့ အဲလောက် မလိုပေ။ သို့သော် ဒီနှစ်ရသည့် အဝတ်အထည်ကူပွန်များကို ဒါဝါအတွက် အဝတ်သစ်ချုပ်ရန် သုံးရတော့မည်ဆိုသည်ကို သူမ သိသည်။ မနှစ်က အဝတ်အစားများကို အနည်းငယ် ချန်ပြီး ချုပ်ပေးထားသော်လည်း သူက အရပ်ထွက်မြန်တော့ မတော်တော့သဖြင့် ထိုအဝတ်များကို အာဝါ အတွက် သိမ်းထားလိုက်သည်။
သူ့ဖခင်နှင့် ပုံစံချင်း အလွန်တူသည့် ဒီကလေးငယ် ကြီးပြင်းလာသည်ကို မြင်ရသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် ဂုဏ်ယူပြီး ပီတိဖြစ်ရသည်။
သြဂုတ်လလယ်လောက်တွင် ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့ဇနီးမောင်နှံ ကျေးလက်သို့ အလည်ပြန်လာကြသည်။
သေးငယ်သည့် ဆူချန် က ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး သူတို့၏ ဒုတိယကလေး သေးငယ်သည့် ဆွန်ဆွန်ကလည်း တွားသွားတတ်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျောင်းစာသင်ရသည်နှင့် အလုပ်များနေသဖြင့် အမေကျိုး ကပင် သေးငယ်သည့် ဆွန်ဆွန်ကို အဓိကထား စောင့်ရှောက်ပေးသည်။
ဇနီးမောင်နှံ ရောက်လာသည့်အခါ ဆူဒါလင် က သူ့သားနှစ်ယောက်ကို သွားရှာသည်။ ကျိုးရှ ကတော့ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် တိတ်တိတ်လေး စကားပြောရန် ထိုင်သည်။ အကြောင်းအရာမှာ ဆူဒါလင် က ကလေးနောက်တစ်ယောက်၊ သမီးလေးတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်နေသည့်အကြောင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ “ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မကို လာပြောတာလဲ”
“ဒီကိစ္စကို မောင်လေးနဲ့ ကိုယ်တိုင်ပဲ တိုင်ပင်ကြည့်ပါလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
“ကျွန်မကတော့ နောက်ထပ် မမွေးချင်တော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းလိုချင်နေတာ” ဟု ကျိုးရှ က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို ကြည့်ပြီး “အမှန်အတိုင်း ပြောရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“စတုတ္ထအစ်မ၊ ပြောပြပေးပါ” ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်ရင်း တောင်းဆိုသည်။
စတုတ္ထအစ်မကလွဲ၍ သူမ စိတ်ထဲရှိသည်ကို ပြောပြနိုင်မည့်သူ မရှိပေ။ တခြားသူများမှာမူ သူမ၏ ခံစားချက်ကို မစဉ်းစားဘဲ ကလေးများ အများကြီးမွေးရန်သာ တိုက်တွန်းနေကြသည်။ ဒီအရွယ်တွင် ကလေးနှစ်ယောက်ပဲ ရှိသည်က အတော်လေး ရှားပါးသည်။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကိုယ့်မှာလည်း စိတ်ကူးရှိရင် တစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူကြည့်လို့ ရတာပေါ့” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ “မွေးရသည့်အချိန်က နာကျင်ပေမဲ့ တကယ်ခက်ခဲတာက ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည့် ရေရှည်လုပ်ငန်းစဉ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အမေကျိုး ရှိနေတာပဲ၊ အဲဒါက အဓိက အတားအဆီး မဟုတ်ပါဘူး။”
ဆူဒါလင် တွင် တည်ငြိမ်သည့် အလုပ်အကိုင်နှင့် အိမ်ရှိပြီး ကျိုးရှ ၏ ဝင်ငွေကလည်း ကောင်းသည်ဖြစ်ရာ ငွေကြေးအခက်အခဲအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုကြောင်း သူမက ထောက်ပြသည်။ ဘဝက ရှည်လျားသည်၊ အစပိုင်းတွင် ခက်ခဲသော်လည်း ကလေးများ ကြီးပြင်းလာလျှင် အရာအားလုံးက တန်ဖိုးရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
“အစပိုင်း ခက်ခဲမှာကို မကြောက်ပါနဲ့” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ “အစမှာ ချိုမြိန်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ခါးသီးရသည့် ဘဝမျိုးကိုသာ ကြောက်ပါ။”
ကျိုးရှ က အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။ “အမေက နောက်တစ်ယောက်အတွက် ထပ်ကြည့်ပေးနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး”
“သွားမေးကြည့်လေ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ “ကလေးကို ပြုစုရမှာက ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးလေ၊ အမေကျိုး ကိုယ်စား ကျွန်မ မဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ဘူး။”
“သူ့အတွက် နောက်ဆုံးတစ်ယောက် မွေးပေးလိုက်ပါတော့မယ်” ဟု ကျိုးရှ က သွားများကို ကြိတ်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒါပြီးရင်တော့ သူ့ကို သားကြောဖြတ်ခိုင်းလိုက်မယ်!”
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောပေ။
ကျိုးရှ က အမေကျိုး ကို သွားရှာသည့်အခါ အဘွားကြီးက “မွေးလိုက်ပါတော့။ တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နှစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။ မင်းနဲ့ ဒါလင်တို့က စားစရာနဲ့ ကြက်ဥတွေပဲ သယ်လာဖို့ မမေ့နဲ့။ ချန်ချန်နဲ့ ဆွန်ဆွန်တို့က စားကောင်းသောက်ကောင်းနဲ့ ကြီးလာတာလေ!” ဟု ပြောသည်။
“ကျွန်မ မမေ့ပါဘူး၊ အမေရယ်” ဟု ကျိုးရှ က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ သူ့ကလေးများ ဝဖိုင့်နေသည်မှာ စတုတ္ထအစ်မက ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးထားလို့ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။
သူမနှင့် ဆူဒါလင် တို့လည်း ကပ်စေးမနည်းကြပေ။ သူတို့က ဂျုံမှုန့် ဆယ်ဂျင်းနှင့် ကြက်ဥခြင်းတောင်းတစ်လုံး ယူလာပြီး ကျိုးမိသားစုအတွက် အကုန်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိသားစုဝင် တခြားသူများအတွက်လည်း လက်ဆောင်အဖြစ် သကြားလုံးများ ဝယ်လာပေးသေးသည်။