အခန်း (၁၉၅) မိသားစုကို ထိန်းသိမ်းခြင်း
နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန်သည် နှစ်စဉ်ရောက်လာမြဲဖြစ်သော်လည်း ရွာသူရွာသားတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နံနက်ပိုင်းတွင် စာသင်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ခွင့်ရသည်။ လစာနှင့် လုပ်အားခမှတ်တမ်းများ တစ်ဝက်လျှော့ချခံရသော်လည်း နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးဆုံးသည်နှင့် စပါးကြမ်းအနည်းငယ်ကို ရရှိဦးမည်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က ပြောင်းဖူးရခဲ့သည်။ ဒီနှစ်တွင် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို သူမမသိသော်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်သည်။
သို့သော် သူမ ထိုအကြောင်းကို ပူပန်မနေပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ က နေ့စဉ်စားသောက်ရေးအတွက် တာဝန်ယူပေးထားသည်။
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကျိုးချင်းပိုင် သည် အလုပ်မှ အနားယူပြီးနောက်ပိုင်း များစွာအိုမင်းသွားခြင်းမရှိပေ။ အဓိကအားဖြင့် သူ၏ အစားအသောက်ပုံစံကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယင်းနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် အစ်ကိုကြီးများဖြစ်သော အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်နှင့် အစ်ကိုသုံးတို့မှာ သိသိသာသာ အိုမင်းရင့်ရော်နေကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အစ်ကိုသုံးထက် နှစ်နှစ်ငယ်သော်လည်း အစ်ကိုသုံးမှာ အနည်းဆုံး ငါးနှစ်ခန့် ပိုအိုသယောင် ပေါ်နေသည်။ သူတို့၏ နေထိုင်မှုပုံစံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရလဒ်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
အစကတည်းက လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်သည် စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းစေပြီး အရိုးထဲအထိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။ ယင်းအပြင် နေ့စဉ်ဘဝမှာလည်း အလွန်ပင် ချွေတာလွန်းသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ရွာထဲရှိ အခြားသူများနှင့်ယှဉ်လျှင် အစ်ကိုသုံးမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေနေသေးသည်။ ရွာထဲရှိ အမျိုးသမီးအချို့မှာ အလွန်အမင်း ချွေတာလွန်းကြသည်။ မည်မျှအထိ ချွေတာသနည်းဆိုသော် ၎င်းတို့၏ ခင်ပွန်းသည်များ လယ်ကွင်းထဲတွင် အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ်ဖြင့် လဲကျသွားသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုကဲ့သို့သော အတွေးအခေါ်မျိုးကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ကျေးလက်ဒေသတွင်ပင်မက မြို့ကြီးပြကြီးတွင်ပါ မိသားစုဦးစီးသူ လဲကျသွားသည်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ပြိုကျသည်နှင့် တူသည်။ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ်ဖြစ်အောင် တွန်းပို့ခြင်းသည် ချွေတာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ခင်ပွန်းကို ကိုယ်တိုင် မုန်းတီးနေသည့် သွယ်ဝိုက်သောနည်းလမ်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အစားအစာများမှာမူ အမြဲတမ်း ပြည့်စုံသည်။ အဖေကျိုး၊ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ကူညီပေးရန် ရောက်လာသည့် ကောင်လေးများသည် နွေဦးပန်ကိတ်များကို စားကြသည်။ နွေရာသီ၏ အပူဒဏ်ကြားတွင်ပင် ၎င်းတို့မှာ လန်းဆန်းစေသည့် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပန်ကိတ်များထဲတွင် သခွားသီး၊ ကြက်ဥ၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ပဲနှင့် ဝက်သားတို့ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို အပိုင်းအစငယ်လေးများဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်၍ ကြော်ပြီးနောက် ပန်ကိတ်များဖြင့် လိပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် အရိုးပြုတ်ရည်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပြီး စက်ဘီးနင်းလာစဉ်က သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် ထည့်ထားကာ ရောက်သည့်အခါမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဤအရသာရှိသော နွေဦးပန်ကိတ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အခြားသူများ စားသောက်ကြသည့် အစားအစာများမှာ အတော်လေး သာမန်ဆန်သည်။ အဆင်ပြေသည့် မိသားစုများဆိုလျှင် ဂျုံမှုန့်စစ်စစ်မဟုတ်သော ဂျုံမှုန့်အမျိုးမျိုးရောထားသည့် ပန်ကိတ် သို့မဟုတ် အနည်းငယ်ဖြူသော ဂျုံမှုန့်ဖြင့်လုပ်သည့် မုန့်လုံး (mantou) ကို အချဉ်စိမ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် တွဲဖက်စားကြသည်။ အဆင်းရဲဆုံး မိသားစုများမှာမူ ပန်ကိတ်ပါးပါးလေးများနှင့် ရေသာ သောက်ကြရသည်။
အမြဲတမ်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အလုပ်စလုပ်ချိန်မှ ညနေပိုင်းတွင် အလုပ်သိမ်းချိန်အထိ ဗိုက်ဆာလွန်း၍ ဗိုက်နှင့် ကျောကပ်နေတတ်သည်။ သို့သော် စားပြီးသည့်တိုင် ကျိုးချင်းပိုင်၊ အဖေကျိုး နှင့် ကောင်လေးများမှာ ဗိုက်ဆာနေဆဲပင်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် မွှေးကြိုင်သော ဟင်းရည်၊ ပူနွေးပျော့ပြောင်းသော မုန့်လုံး (mantou) နှင့် အရသာရှိသော ဟင်းလျာများက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမည်ကို သိထားကြသည်။
နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန် သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ယုန်တစ်ကောင်နှင့် ပြန်လာသည်။ နွေရာသီနှင့် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်များတွင် အစားအစာ အပိုဆောင်းဖြည့်တင်းရန် ယုန်များကို ဖမ်းလာခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အဖြစ်များသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ တစ်ကောင်တည်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မဝေငှပါ။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို သန့်ရှင်းခိုင်းပြီးနောက် အနှစ်ချက်လိုက်သည်။
တစ်ဖန် လူအများစုသည် သူတို့၏ ပန်းကန်များကို ကိုင်လျက် သူမ၏ အိမ်ဝင်းထောင့်တွင် ထိုင်နေကြပြန်သည်။ အကယ်၍သာ ချက်ပြုတ်နေသည့် အနံ့ကို ရှူရှိုက်နိုင်ပါက သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ပိုစားနိုင်သလို ခံစားရသည်။
"ဆရာမလင် ချက်တာကတော့ ဘာမှပြောစရာမရှိဘူး" ဟု ဖြတ်သွားဖြတ်လာများက မနာလိုစွာဖြင့် သက်ပြင်းချပြောဆိုကြသည်။ အချို့အမျိုးသမီးများဆိုလျှင် အသားပေးထားသည့်တိုင် အရသာရှိအောင် မချက်တတ်ကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ဟင်းချက်လက်ရာမှာ ရွာထဲတွင် နာမည်ကြီးသည်။
အရသာရှိသော အစာကို စားပြီးနောက် ဆန်ဝါ သည် တံခါးဖွင့်၍ သေးငယ်သော ဆူချန် ကို ခေါ်ကာ ကစားရန် ထွက်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားသည့်အခါ တံခါးပိတ်ထားရန် လိုအပ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် မနာလိုမှုများကိုသာ ခေါ်ဆောင်ရာ ရောက်လိမ့်မည်။
အိမ်ရှေ့တွင် ကျိုးရှ သည် သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "ဆန်ဝါ၊ ယုန်သား ကျန်သေးလား"
"ဘယ်ကျန်တော့မလဲ၊ အကုန်ကုန်သွားပြီလေ။ မင်း အိမ်ပြန်မစားဘူးလား" ဟု ဆန်ဝါ က မေးသည်။
"စားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အသားမပါဘူးလေ" ဟု ကျိုးရှ က သက်ပြင်းချသည်။
"ကူညီလို့မရဘူးလေ။ မင်းသာ ငါ့မိဘတွေဆီမှာ မွေးလာရင် မင်းလည်း အသေအချာကို ရမှာပါ" ဟု ဆန်ဝါ က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးရှ သည် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အဒေါ်နှင့် ဦးလေး (စတုတ္ထမြောက်) ဆီတွင်သာ မွေးဖွားလာခဲ့ရင်ကောင်းမှာဟု မကြာခဏ တွေးမိသည်။ သို့သော် ၎င်းကို ပြောင်းလဲ၍မရကြောင်း သူသိသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဆူချန် ကလည်း မင်းမိဘတွေဆီမှာ မွေးတာမဟုတ်ဘူးလေ" ဟု သူက ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
ဆူချန် သည် အဖြေမပေးနိုင်ဘဲ တောင့်ခဲသွားကာ အကူအညီရရန် ဆန်ဝါ ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကလေးငယ် ချန်ချန်ရဲ့ မိဘတွေက အစားအစာနဲ့ ကြက်ဥတွေကို လတိုင်း ပို့ပေးတယ်။ နို့သကြားလုံးတောင် ပါသေးတယ်။ ဒါက အလကားစားနေတာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က သူ၏ဝမ်းကွဲညီကိုဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုသည်။ "ပြီးတော့ သူက ငယ်သေးတယ်၊ မုန့်လုံး (mantou) တစ်လုံးတောင် မကုန်ဘူး။ မင်းက ငါ့ထက်တောင် အစားပိုကြီးသေးတယ်"
"ငါ အများကြီးမစားရင် အလွယ်တကူ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့လေ" ဟု ကျိုးရှ က ပြန်ချေပသည်။
"မင်းတို့ ဂေါ်လီကစားမလား" ဟု ဆန်ဝါ က ဖိတ်ခေါ်သည်။
"ခဏလောက် ကစားကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးရှ က သဘောတူသည်။
သူတို့သည် အိမ်ရှေ့တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုဆွဲ၍ ကစားကြသည်။ မကြာမီ အခြားကလေးများလည်း ပါဝင်လာကြသည်။ အိမ်ထဲမှနေ၍ ဖေးယင်း သည် ယုန်ရိုးများကို ဝါးရင်း သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။ ဖေးယင်း သည် မိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်၊ သူသည် တိတ်ဆိတ်သော်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော အိမ်စောင့်ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ သူရှိနေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်နိုင်သည်။
"ဆန်ဝါ၊ ချန်ချန်၊ ရေချိုးချိန်ရောက်ပြီ" ဟု ခဏအကြာတွင် အာဝါ က လှမ်းခေါ်သည်။ ဆန်ဝါ သည် ဂေါ်လီများကို စုသိမ်းပြီး သေးငယ်သော ဆူချန် ကို ခေါ်၍ အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။
ကျေးလက်ဒေသ၏ ဘဝနေထိုင်မှုမှာ နှေးကွေးသော်လည်း နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန်၏ နေ့ရက်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ကောက်ပဲသီးနှံများ သိမ်းဆည်းပြီး၊ ပေးသွင်းရမည့် အများပိုင်ရိက္ခာများကို ပေးအပ်ပြီး၊ ဝေစုများ ခွဲဝေပြီးသည့်အခါတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခရိုင်မြို့သို့ ကုန်ပစ္စည်းများ သွားရောင်းသည်။ ယွမ်တစ်ရာရရှိပြီးနောက် မြေပဲဆီပုလင်းအချို့နှင့် ကြက်ဥခြင်းတောင်းအချို့ကို ဝယ်ယူ၍ သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ငွေအများကြီး သုံးသော်လည်း သူမ၏ မူလအရင်းအနှီးကို ဘယ်တော့မှ မထိပါချေ။ ဝက်သားရောင်းရသည့် သူမ၏ ဝင်ငွေမှာ လုံလောက်သည်ထက်ပို၍ များပြားပြီး စုဆောင်းငွေများပင် ကျန်ရှိသည်။ သူမ၏ စုဆောင်းငွေမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာစဉ်က ၃,၀၀၀ ကျော်မှ ယခုဆိုလျှင် ၄,၅၀၀ ကျော်အထိ တိုးပွားလာကြောင်း သူမ မကြာသေးမီက ရေတွက်ကြည့်မိသည်။
ဤခေတ်ကာလတွင် ၎င်းမှာ ကြီးမားသည့် ပမာဏဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ မိသားစု၏ ကုန်ကျစရိတ်များ မများပြားပါက ၆,၀၀၀ သို့မဟုတ် ၇,၀၀၀ အထိပင် ရောက်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ နောက်ထပ် ယွမ် ၂,၀၀၀ စုမိဖို့အတွက် မိသားစုကို ဒုက္ခပေးရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရသည်။ သုံးသင့်သည်ကို သုံးရမည်ပင်။ အနာဂတ်တွင် ပေကျင်း၌ အိမ်ဝင်းတစ်လုံး ဝယ်ယူရန် သူမ၏ အစီအစဉ်အတွက်မူ အချိန်တန်လျှင် နည်းလမ်းရှာယူလိမ့်မည်။
ကန့်သတ်ချက်များ ပယ်ဖျက်လိုက်သည့်အခါတွင် လုပ်ဆောင်ရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှာဖွေခြင်းမှာ သူမအတွက် လွယ်ကူလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုကိစ္စများမှာ အနာဂတ်အတွက်သာ ရှိသေးသည်။
နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးဆုံးသွားပြီး လင်ချင်းဟဲ့ သည် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စာသင်ချိန်မရှိ၊ ထို့ကြောင့် လစာနှင့် လုပ်အားခမှတ်တမ်းများလည်း မရှိတော့ပေ။ သို့သော် အစားအစာ ဝေငှချိန်တွင် ကျောင်းမှ ဆရာများကို ပြောင်းဖူး ၃၀ ပိဿာ (jin) ထောက်ပံ့ပေးသည်မှာ ကောင်းမွန်သော အကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။