ဇွန်လသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် မြို့ပြင်မှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော မြေသြဇာများကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် ချယ်ရီသီးခြင်းတောင်းတစ်လုံးလည်း ပါလာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒီနားမှာ ချယ်ရီသီးတွေ မရှိပါဘူးနော်" ဟု ဆိုသည်။
"တစ်ခြားနေရာကနေ ဝယ်လာတာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
ချယ်ရီသီးများမှာ အလွန်ချိုမြိန်လှသဖြင့် သူမသည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ပန်းကန်တစ်ခုထဲသို့ ဆေးကြောထည့်ပေးလိုက်ကာ အတူတူစားရန် ခေါ်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့ အလုပ်ပင်ပန်းလိုက်တာ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုကာ သူ့ကို ထိုင်၍ အတူစားရန် လက်ဟန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
"မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေမဟုတ်ဘဲ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တစ်ကွင်း ဖြစ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများမှာ အစစ်အမှန်များသာ ဖြစ်တတ်ကြသည်။ "ဒါကို ဘယ်ကရလာတာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"လမ်းမှာ ကောက်ရတာပါ" ဟု သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ ဤကာလတွင် လူတို့သည် ရွှေ၊ ကျောက်စိမ်းနှင့် အလားတူပစ္စည်းများကို ခေတ်ဟောင်း၏ အကြွင်းအကျန်များဟု သတ်မှတ်ကာ လမ်းပေါ်တွင် စွန့်ပစ်လေ့ရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ တန်ဖိုးရှိသည်ပင်ဖြစ်စေကာမူ မည်သူမျှ သိမ်းဆည်းထားရန် မပြောနှင့်၊ ထုတ်ပြရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။ ကန့်သတ်ချက်များမှာ ယခုထိ အလွန်တင်းကျပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မြို့ရှိ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ပစ္စည်းအချို့ကို ရအောင်ယူထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ထင်ထင်ရှားရှား မလုပ်ရဲခဲ့ပေ။ သူမသည် ရွှေဆွဲကြိုးအနည်းငယ်ကိုသာ စုဆောင်းထားခဲ့သည်။ သူမ၏ အထင်အရ နောင်တစ်ချိန်တွင် ၎င်းတို့မှာ ငွေသောင်းနှင့်ချီ၍ တန်ဖိုးရှိလာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ သေးငယ်သော အရာများမဟုတ်ဘဲ အလေးချိန်အစစ်အမှန်ရှိသော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။
"ဒါတွေက နောင်တစ်ချိန်မှာ အများကြီး တန်ဖိုးရှိလာမှာလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အရမ်းကို တန်ဖိုးရှိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အတန်ဖိုးဆုံးအရာက အိမ်ခြံမြေဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်မတို့ မြို့တော်ကိုသွားပြီး အိမ်ကြီးတစ်လုံး၊ နှစ်လုံးဝယ်ထားလိုက်ရင် တစ်သက်စာအတွက် စိတ်ချရပြီ" ဟု သူမက အနာဂတ်၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့မှာ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝရှည်ကြီး ရှိပါသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဘာလဲ၊ ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလား။ ဒီပစ္စည်းတွေက နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်တွေမှာ ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလာမလဲဆိုတာ ရှင်သိလား" ဟု မေးသည်။
"ပြောပြပါဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က နိုင်ငံတော်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအပေါ် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သာမန်အိမ်တစ်လုံး၊ တော်တော်လေးကောင်းတဲ့မြို့မှာ စတုရန်းမီတာ တစ်ရာလောက်ရှိရင်တောင် အနည်းဆုံး ငွေတစ်သန်းလောက် တန်လိမ့်မယ်။ သာမန်ခရိုင်တစ်ခုမှာဆိုရင်တောင် ငွေသိန်းဂဏန်းလောက် ရှိမှာပါ။ မြို့တော်ရဲ့ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းတွေဆိုရင် စတုရန်းမီတာ တစ်မီတာကို ယွမ်တစ်သိန်းလောက်အထိ ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောကြတယ်" ဟု သူမက ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် အနာဂတ်တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်လာမည်ကို သိထားသော်လည်း အံ့အားသင့်သွားရမြဲဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့သောအမူအရာမျိုးကို ရှားရှားပါးပါးသာ မြင်တွေ့ရလေ့ရှိရာ အနာဂတ်၏ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းအပေါ် သူမည်မျှတုန်လှုပ်သွားသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။
"အခုလက်ရှိမှာ အိမ်တွေက ရှားပါးနေပေမဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက အဲဒီလောက်ထိ မများသေးပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဒါက လက်ရှိ အိမ်ဝေငှတဲ့စနစ်ကြောင့်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "ရှင် အလျင်စလိုမလုပ်သရွေ့ နိုင်ငံတော်က အိမ်တွေကို နေရာချထားပေးမှာမို့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးက တကယ့်တန်ဖိုးကို မဖော်ပြနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ သဘောတရားတွေ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ လူတိုင်းက ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်လာကြလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဈေးနှုန်းတွေက မိုးထိအောင် မြင့်တက်သွားလိမ့်မယ်။"
ထိုအချိန်က အိမ်များသည် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများလောက် တန်ဖိုးမရှိခဲ့ပေ။ ရုပ်မြင်သံကြားစက် သို့မဟုတ် တယ်လီဖုန်းတစ်လုံးမှာ ယွမ်ရာဂဏန်းခန့်သာ တန်ဖိုးရှိပြီး ထိုခေတ်အတွက်တော့ အလွန်ကြီးမားသော ပမာဏဖြစ်သည်။ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူတို့၏ ဖခင်များ လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ကမ်းရိုးတန်းဒေသသို့ သွားရောက်ကာ စတီရီယိုစက်တစ်ခုအတွက် ယွမ်တစ်သောင်းကျော် သုံးစွဲခဲ့ကြပုံကို ညည်းညူပြောဆိုနေကြသည်ကို သူမမှတ်မိသည်။ အကယ်၍ ထိုငွေများဖြင့် ပထမတန်းစားမြို့ကြီးတစ်ခုတွင် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းသာ ဝယ်ထားလိုက်ပါက သူတို့တစ်သက်စာအတွက် စိတ်ချရပေလိမ့်မည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့မှာ သားသုံးယောက်ရှိတယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ သားသမီးအများကြီးမွေးဖို့ဆိုတာ သတ္တုတွင်းပိုင်ရှင်မျိုးမှပဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်နိုင်တော့မှာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သက်ပြင်းချသည်။ ဤကလေးမွေးဖွားမှုနှုန်း မြင့်မားသည့်ကာလတွင် မည်သည့်မိသားစုကများ ကလေးအများအပြား မရှိဘဲ နေပါ့မလဲ။
"ဒါဆို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ရှင်မြို့တော်ကို သွားတုန်းက ဘာအတွက်သွားတာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ၏ဇနီးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အခန်းထဲကို လာခဲ့ပါ" လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို အခန်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။ သူမသည် မြို့တော်မှ ပြန်ယူလာခဲ့သော ရွှေချောင်းများ၊ ရွှေလက်ကောက်များ၊ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးများနှင့် ရှေးဟောင်းပန်းအိုးများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် နောင်တွင် တန်ဖိုးကြီးမားလာမည်ဖြစ်သလို သူမစုဆောင်းထားသော တံဆိပ်ခေါင်းများလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ပျော်ရွှင်ပုံမပေါ်ပေ။ သူသည် စုဆောင်းထားသောပစ္စည်းများကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အကြည့်မလွှဲဘဲ လင်ချင်းဟဲ့ ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမသည် မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူလွန်သွားမိကြောင်း ထိုအခါမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမလည်း မတတ်နိုင်ပါ၊ "လှည့်ကွက်" အာကာသတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက ဤရတနာများကို စုဆောင်းနိုင်စေသော်လည်း သူမသည် ဤမျှကြာအောင် မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြမရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် မောက်မာပြမိသည်အထိ သူမသည် စိတ်ကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ချေ။
သူမသည် အတော်လေး လွန်သွားမိသည်။
"ကျွန်မ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအန္တရာယ်မျိုး ထပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်" ဟု သူမက သိမ်မွေ့စွာဖြင့် ကတိပြုလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ မြို့တော်ရဲ့ အဲဒီအပိုင်းကို ထပ်မသွားတော့ပါဘူး။ သူမ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ မေ့သွားပြီ၊ သူမလည်း ကျွန်မကို မေ့သွားလောက်ရောပေါ့။"
ထိုအခါမှသာ ကျိုးချင်းပိုင် သည် စိတ်အေးသွားသည်။ "အနာဂတ်မှာ တန်ဖိုးရှိလာမှာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒါတွေကို မထိနဲ့ဦး။ နောက်ပြီး အခု ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရှိနေတာတွေက လုံလောက်ပါတယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နားထောင်ကြောင်းပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်!"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ၏ တင်ပါးကို ပုတ်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး "လူဆိုး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် မျက်လုံးထဲတွင် ရယ်စရာအပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမအား တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်မှာ - "ဒါပဲလား" ဟူ၍ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ထင်းခုတ်ရန် လုပ်ဆောင်သည်။ ဒီနေ့ညစာအတွက် အသားဟင်းရှိမည်ဖြစ်သည်။
သူ ထင်းခုတ်ပြီးသွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ဝက်စာကျွေးရန် စေခိုင်းလိုက်ပြီး သူမသည် ဖိနပ်ခြေဖဝါးများကို ချုပ်ရန် ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုနေ့လယ်တွင် သူမအတန်းမရှိသဖြင့် အားလပ်နေသလို ခံစားရသည်။
မကြာမီ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဝက်စာကျွေးပြီးသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချုပ်လက်စအလုပ်ကို ဘေးဖယ်ထားကာ အိုးကိုဆေးပြီး သူမမွေးထားသော ငါးရှဉ့်များကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ငါးရှဉ့်များမှာ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် တစ်ကောင်လျှင် ၂၅၀ မှ ၃၀၀ ဂရမ်ခန့် ရှိသည်။ သူမသည် ခုနစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီး အချဉ်ဖတ်ဟင်းရွက်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ငါးရှဉ့်နှင့် အချဉ်ဖတ်ဟင်းရွက်ပြုတ်မှာ အလွန်အရသာရှိသော ဟင်းလျာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
သူမသည် ပဲသီးဟင်း၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ဟင်းနှင့် ခရမ်းချဉ်သီးဥကြော်ဟင်းရည်တို့ကိုလည်း ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ မုန့်ညက်နှင့် တွဲဖက်စားသုံးလိုက်သောအခါ ညစာအတွက် ပြည့်စုံသွားသည်။ ဆီအနည်းငယ် လျော့နည်းနေသည်ဆိုသော်လည်း အာဟာရတန်ဖိုးမှာ ကောင်းမွန်လှသည်။
သားသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည့် ဖိအားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာသည်၊ အထူးသဖြင့် Da Wa မှာ ဆယ်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ပို၍သိသာသည်။ ထိုကလေးမှာ အစားအလွန်စားသည်၊ သူ၏ဖခင်ပင် တစ်ထိုင်တည်းနှင့် မုန့်ညက်ငါးလုံးစားနိုင်ပြီး Da Wa မှာ လေးလုံးအပြင် ဟင်းရည်ကိုပါ အများကြီးသောက်သည်။ အာဝါ မှာလည်း နှစ်လုံးခွဲခန့် စားနေပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ဆန်ဝါ နှင့် အစားအသောက် ပမာဏချင်း တူညီသည်။ သူမသည် ဝက်သားနှင့် စပါးအပိုများကို မှောင်ခိုသယ်ဆောင်လာခြင်းနှင့် သူမ၏ တည်ငြိမ်သော ဝင်ငွေ၊ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အလုပ်မှတ်ဆယ်မှတ်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်မှသာ စားဝတ်နေရေးကို လည်ပတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဝက်များမရှိဘဲနှင့် ကလေးများက ကူညီပေးခြင်းမရှိပါက ဤမျှလွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အမေကျိုး က သူမကို အမြဲတမ်း ချွေတာစွာနေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ယခုအခါ သားလေးယောက်ကို ကိုယ်တိုင်ပြုစုပျိုးထောင်နေရပြီဖြစ်ရာ သူမ အပြည့်အဝ နားလည်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဇွန်လကုန်တွင် ကျောင်းသင်ခန်းစာများ သင်ကြားပြီးဆုံးသွားပြီး နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ တက်ရောက်ရသည့် အတန်းချိန်များသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ရာသီဥတုမှာ အလွန်သာယာလှသည်။ ဇွန်လလယ်တွင် မိုးရွာသွန်းမှု အနည်းငယ်ရှိခဲ့သော်လည်း လကုန်ခါနီးတွင် ကောင်းကင်မှာ လုံးဝကြည်လင်နေသည်။ ရွာသူရွာသား အကြီးအကဲများက ၎င်းမှာ ရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ဘုရားသခင်ပေးသော လက်ဆောင်တစ်ခုဟု ဆိုကြသည်။
လကုန်ဆုံးသည်နှင့် နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန် စတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးသည့် ခရာသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။