"ဟင်းရည်နည်းနည်း ထပ်သောက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောကာ ဒယ်အိုးထဲတွင် ကျန်နေသည့် ဟင်းရည်ကို ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
"မေမေ၊ သားကော" ဟု ဒါဝါက မေးသည်။
"မင်းက နှစ်ပန်းကန်သောက်ပြီးပြီလေ။ မငတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က ဤအခြေအနေမျိုးကို အသားကျနေကြပြီဖြစ်သည်။ ဆန်ဝါ ပင်လျှင် မိခင်ဖြစ်သူက ဖခင်ဖြစ်သူကို အတိအလင်း အားပေးချီးမြှောက်တတ်သည့်အပေါ် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဟင်းရည်သောက်ပြီးချိန်တွင် သူ၏မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားပုံက ကျေနပ်နေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
"သွားနားကြတော့။ အာဝါ၊ ဒီနေ့ ပန်းကန်ဆေးရမယ့်အလှည့် မင်းပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အာဝါ က စားပွဲကို သိမ်းဆည်းရန် ထသွားသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကတည်းက သူသည် အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူနှင့် ပန်းကန်ဆေးသည့်အလုပ်ကို ခွဲလုပ်လာခဲ့ပြီး ဆန်ဝါ ကလည်း နောက်နှစ်မှစ၍ "ပန်းကန်ဆေးတပ်ဖွဲ့" ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရှိနေသည်။
ကလေးတွေကို အလုပ်ခိုင်းပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့်အတူ နားနေရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
မိုးသည် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် ဆက်တိုက်ရွာသွန်းသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာရန် ခက်ခဲနေသည်။ မိုးစဲသွားချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျောင်းတက်ခြင်းကို တရားဝင် စတင်လိုက်သည်။ တစ်ရက်တွင် ကျောင်းမှအပြန် လမ်း၌ တတိယအစ်မတော်နှင့် ဆုံမိသဖြင့် လမ်းကြုံလိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ထိုအစ်မတော်နှစ်ယောက် ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လေထုမှာ တင်းမာပြီး လေးနက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ရွာပြင်မှ အခုမှ ပြန်ရောက်လာသည့် တတိယအစ်မတော်က မရေမရာဖြင့် တိုးတိုးလေးမေးသည်။
"မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့မိသားစုနဲ့တော့ မဆိုင်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ဝင်တစားမရှိစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ထိုကိစ္စသည် ကျိုးမိသားစုနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ မာမိသားစုနှင့် ပတ်သက်သည့် အရှုပ်တော်ပုံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အရင်က မာလေးမြောက်တစ်ယောက် အရှုပ်တော်ပုံဖြစ်ခဲ့စဉ်က မာမိသားစုသည် ကိစ္စကို အတွင်းရေးအနေဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဝမ်လင် ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်ဆယ်ယူပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ကျေးလက်ဒေသ၏ သားယောက်ျားလေးကို လိုချင်သည့်စိတ်နှင့် ရိုးရာအယူအဆများကြောင့် လူတွေက ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုကြသော်လည်း ပြဿနာကို အကြီးအကျယ် မလုပ်ခဲ့ကြပေ။
သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်လင် သည် ဇိုးဟဲ့ဆိုသည့် ဒေသခံလူမိုက်တစ်ယောက်နှင့် အတူတူရှိနေသည်ကို ဖမ်းမိသွားသည်။ သူတို့ကို ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ နောက်ကျောဘက် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအတွေ့အကြုံမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြပြီး သူတို့ကို ဖမ်းမိသည့် အမျိုးသမီးမှာ ဝမ်လင် နှင့် အလွန်တရာ ဆက်ဆံရေးမကောင်းသူ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး လက်ပူးလက်ကျပ် ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လွတ်လမ်းမရှိတော့ဘဲ မာမိသားစုကလည်း ဝမ်လင် ကို ကာကွယ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။
ကြက်ခြေနီတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ချက်ချင်း ရောက်လာကြသည်။ ထိုခေတ်အခါက သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို နိုင်ငံခြားသားကျူးကျော်သူများကဲ့သို့ပင် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ဝမ်လင် နှင့် ဇိုးဟဲ့တို့ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ သူတို့၏ ဆံပင်များကို "ယင်နှင့်ယန်" ပုံစံမျိုး၊ တစ်ဝက်ရိတ် တစ်ဝက်ထားလုပ်ကာ လည်ပင်းတွင် အပြစ်ကျူးလွန်ကြောင်း ရေးသားထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်များဆွဲလျက် လမ်းတစ်လျှောက် လှည့်လည်ပြသခဲ့ကြသည်။
တတိယအစ်မတော်သည် သူမကိုယ်တိုင် စုံစမ်းပြီးနောက် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို လင်ချင်းဟဲ့ ကို ပြန်ပြောပြသည်။
"သူမက ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး။ ဘယ်သူမှ မထိရဲဘူးလို့ ထင်နေတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရွံရှာသည့်အမူအရာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါလည်း လွတ်သွားသေးတယ်၊ အခုထိ မသင်ခန်းစာယူသေးဘူး။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ဒုတိယအစ်မတော် က သူမနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားတာ ကြာပြီ" ဟု တတိယအစ်မတော်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "အဲဒီလူမိုက် ဇိုးဟဲ့က တတိယမာနဲ့ အရင်ကတည်းက ရန်ငြိုးရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။
"ရှိတာပေါ့။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပဲ မိသားစုနှစ်ခုလုံး ရန်ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြတာ" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဝမ်လင် သည် ဤကိစ္စအပြီးတွင် ရွာ၌ ဆက်နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ တတိယမာသည် ဤမျှလောက် ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းမှုကို သည်းခံမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ အရင်တစ်ခါက မိဘများ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့်သာ နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့ရသော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ သည်းခံတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်လင် နှင့် ဇိုးဟဲ့တို့ကို သုံးရက်အကြာတွင် ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ဆီမှ အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေပြီး (အညစ်အကြေးများ ပစ်ပေါက်ခံထားရပုံရသည်) မျက်နှာတွင်လည်း အညိုအမည်းစွဲကာ ဖူးရောင်နေကြသည် (ဖိနပ်ဖြင့် အရိုက်ခံထားရပုံရသည်)။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်နှင့် မပြီးသေးပေ။ ထိုခေတ်ကာလသည် အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားသူများအပေါ် အလွန် ရက်စက်သည်။ ပြန်လွတ်ပြီး ငါးရက်ပင် မပြည့်သေးခင်မှာပင် ထိုနှစ်ယောက်ကို ထပ်မံဆွဲထုတ်ကာ လမ်းလှည့်လည်ပြသခဲ့ကြပြန်သည်။ ဒါက သူတို့အတွက် နေ့စဉ်ဘဝ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဇိုးဟဲ့မှာ လူမပီသတော့သည်အထိ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တတိယမာသည် ဝမ်လင် နှင့် ချက်ချင်း ကွာရှင်းလိုက်သည်။ ထိုမျှလောက် အရှက်ရဖွယ်ကောင်းသည့် သမီးတစ်ယောက်ရှိနေသဖြင့် ဝမ်မိသားစုဘက်မှလည်း ဘယ်သူမှ လာမခေါ်ကြပေ။ ဝမ်လင် ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အတော်လေး ပျက်စီးသွားသည်။ သူမသည် ရွာမှမထွက်သွားဘဲ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် ဆက်နေနေသည်။
အိမ်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ခိုလှုံစရာ ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်လင် သည် ထိုနေရာတွင် တိတ်တဆိတ် "စီးပွားရေး" ဆက်လုပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း၊ စားစရာယူလာပေးသည့် မည်သည့်ယောက်ျားကိုမဆို လက်ခံနေကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ညသန်းခေါင်ကျော်ရင် တိတ်တဆိတ် လာတတ်တဲ့ အကျင့်မကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေ ဒီရွာထဲမှာ အများကြီးပဲ" ဟု တတိယအစ်မတော်က ရွံရှာစွာ ပြောသည်။ "ဒီနေ့ ဟဲမိသားစုမှာ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ ဒုတိယဟဲက ပိုက်ဆံတွေခိုးပြီး ဝမ်လင် ကို ပေးနေလို့တဲ့"
"ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်!" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က သက်ပြင်းချသည်။ သူမနှင့် ပတ်သက်မိခဲ့သည်ကိုပင် နောင်တရမိသည်။ အခုဆိုလျှင် သူမကို မုန်းသူများကပင် လူကြားထဲတွင် လှောင်ပြောင်ကြပြီး ဝမ်လင် နှင့် ဘာလို့ အဝတ်မလျှော်တာလဲဟု မေးမြန်းကြသည်။ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ရတော့သည်။
ဝမ်လင် သည် ကွဲပြီးသားအိုးကို ထပ်ခွဲသလို ဖြစ်နေသည်။ ရွာသူရွာသားအားလုံးက သူမကို ရွံရှာပြီး ရွာမှထွက်သွားစေချင်ကြသော်လည်း သူမက မထွက်သွားပေ။ သူမသည် လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ညဘက်လာသည့် ယောက်ျားများကို အမှီပြုကာ ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်နေသည်။ သို့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း သူမကို လူအများရှေ့တွင် ဝေဖန်ရန် ဆွဲထုတ်ခံရသည်။ သူမ ကြောက်ရွံ့နေရှာသည်။ ရွာသူရွာသားများက ရက်စက်ကြပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကို မညှာမတာ ကန်ကျောက်တတ်ကြသည်။
ဝမ်လင် သည် လုံးဝ ပုပ်သိုးနေပြီဟု ရွာထဲတွင် အများစုက သတ်မှတ်ထားကြသည်။ သို့သော်လည်း အိမ်ထောင်သည် ယောက်ျားအချို့က သူမကို အားပေးပြီး ဆန်နှင့် ငွေကြေးများကို ခိုးယူပေးနေသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်။ ရွာရှိ အမျိုးသမီးအချို့မှာ ထိုယောက်ျားများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ဝမ်လင် နှင့် တစ်ကြိမ်ဆုံမိသည်။ သူမသည် အရင်ကထက် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားသစ်များ၊ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာသည့် အစားအသောက်များဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဝမ်လင် သည် လင်ချင်းဟဲ့ အပေါ် အထူးတလည် ရန်ငြိုးထားပုံမရသော်လည်း သူမ၏ အရှုပ်တော်ပုံကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည့် ဟဲမိသားစု၏ ချွေးမအပေါ်တွင်မူ အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဝမ်လင် သည် လက်စားချေသည့်အနေဖြင့် ဟဲမိသားစုမှ ယောက်ျားများကို အဓိက ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးနှင့် တတိယမြောက်သားများမှာ လူကောင်းများဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မခံကြသော်လည်း ဒုတိယဟဲကိုမူ သူမ အမိဖမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဝမ်လင် သည် ဇိုးကျားရွာ တွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု၊ ရွာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေသည့် အစွန်းအထင်းတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ လူတွေက သူမကို ဟင်းအိုးထဲက ကြွက်ချေးနှင့် တင်စားပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ မျက်စိရှေ့မမြင်ရရင် ပြီးတာပဲလေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအရှုပ်တော်ပုံများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ရွာရှိ ဆယ်ကျော်သက်ကလေးငယ်များထံမှ မှိုများကို လိုက်ဝယ်သည်။ မိုးစဲသွားသည့်အခါ မှိုနှင့် မှိုအမျိုးမျိုးကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်ပြီး နေလှန်းကာ နောက်ပိုင်းအတွက် သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။
နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မှိုခုနစ်၊ ရှစ်ပိဿာခန့် ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမ မှိုဆက်မဝယ်တော့ဘဲ အကောင်းဆုံးမှိုများကို ဇကာတွင် နေလှန်းကာ ကျေနေသည့် မှိုများကိုမူ အသားဖြင့် ကြော်စားခြင်း သို့မဟုတ် မှိုဟင်းရည်ချက်သောက်ခြင်း ပြုလုပ်သည်။ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။