"ပညာသင်ဆုတွေ ဘာတွေဆိုတာ မေ့ထားလိုက်ပါတော့။ သူတို့က ဆုချမယ်ဆိုရင်တောင် ဘောပင်တစ်ချောင်း ဒါမှမဟုတ် အီနမဲလ်ခွက်တစ်လုံးလောက်ပဲ ပေးကြမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ပညာရေးကို ပိုမိုဂရုစိုက်လာသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း တရားဝင် ပညာသင်ဆုများ ပေးအပ်သည့်အဆင့်ထိတော့ မရောက်သေးပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါဝါ၏ ခြေသလုံးကြွက်တက်ခြင်းအကြောင်းကို ရိုးရိုးပြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့အတွက် အာဟာရဓာတ်၊ အထူးသဖြင့် နို့တိုက်ကျွေးမှုကို တိုးမြှင့်ပေးလိုက်သည်။ နို့အပြင် ကျောင်းသွားတိုင်း ဗိုက်ဆာလာလျှင် စားနိုင်စေရန် နေ့စဉ် ကြက်ဥတစ်လုံး သို့မဟုတ် အခြားမုန့်တစ်ခုခုကိုလည်း သူမကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။
ဤသို့ အချိန်တစ်ဝက်ခန့် လုပ်ဆောင်ပေးပြီးနောက်တွင် ထိုကောင်လေးက ညဘက်၌ ခြေသလုံးကြွက်တက်ခြင်း မရှိတော့ကြောင်း ပြောလာသည်။
အဖေကျိုး က ၎င်းကို အလွန်ကောင်းမွန်သော တိုးတက်မှုဟု သတ်မှတ်သည်။ သို့သော် အမေကျိုး ကမူ ဤကိစ္စကို စဉ်းစားရင်း သူမ၏ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမသည် ငွေသုံးရဲလွန်းသည်ဟု တစ်ယောက်တည်း တွေးနေမိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည်လည်း အရွယ်ရောက်ခါစအချိန်က အလားတူအတွေ့အကြုံမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ ထိုအချိန်က အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားပြီး ဗိုက်ပြည့်အောင် စားနိုင်ရုံနှင့်ပင် အောင်မြင်သည်ဟု သတ်မှတ်ရသည့် ခေတ်ဖြစ်သည်။ နို့နှင့် ကြက်ဥကဲ့သို့သော အဖိုးတန်အရာများဆိုလျှင် မိဘများက သူ့ကို ချစ်ခင်သည်ထားဦးတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်အရာများဖြစ်သည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရပ်တွေ ဒီလောက်ရှည်လာအောင် ကြီးပြင်းနိုင်ခဲ့တာလဲ မသိဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် နှစ်ယောက်တည်းရှိချိန်တွင် ပြောသည်။
"စစ်ထဲမသွားခင်က အိမ်မှာ သိပ်မနေခဲ့ရဘူးလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် စစ်ထဲဝင်ပြီးနောက်မှသာ အရပ်အပြတ်ရှည်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် တစ်နှစ်အတွင်းတွင်ပင် ၁၃ စင်တီမီတာနီးပါး ရှည်လာခဲ့ကြောင်း သူက ရှင်းပြသည်။ "အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း အရပ်တွေ တအားရှည်လာတယ်လို့ပဲ ပြောကြတယ်" ဟု သူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး "ရှင် ဘာစားချင်လဲ ပြောသာပြော၊ ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်။ အရပ်ထပ်ရှည်ဖို့တော့ နောက်ကျနေပြီဆိုပေမဲ့ အာဟာရတော့ ပြည့်ပြည့်ဝဝ ရသင့်တာပေါ့" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီးက နောက်ပြောင်နေမှန်း သိသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများ တွန့်ကွေးသွားကာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နောက်ပိုင်းတွင် ဟင်းရည်များ ချက်ပြုတ်ခြင်းကို အဓိကထားလုပ်ဆောင်နေသည်။ နံရိုးဟင်းရည်၊ အရိုးဟင်းရည်၊ ငါးဟင်းရည်၊ ပုစွန်ခြောက်ဟင်းရည်နှင့် ရေမှော်ဟင်းရည်တို့သည် သူမ မကြာခဏ ချက်လေ့ရှိသော ဟင်းလျာများဖြစ်သည်။ ထိုသို့ အာဟာရပြည့်ဝအောင် ကျွေးမွေးသော်လည်း ဒါဝါမှာ အဆီတက်လာခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံအတိုင်း ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးသာ ရှိနေသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ပိန်သယောင်ရှိသော်လည်း အဝတ်အစားအောက်တွင်မူ ကြွက်သားများ တင်းရင်းနေသည်။
ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးများဖြစ်ကြသော ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့မှာမူ ကြီးထွားဆဲဖြစ်၍ ပိုမိုဝဖိုင့်နေကြသော်လည်း ရွာသူရွာသားအားလုံးကမူ ဆရာမလင်သည် သူမ၏ တူများကို အလွန်ဂရုစိုက်ကြောင်း ချီးကျူးကြသည်။
တစ်နေ့တွင် ကျောင်းမတက်ရသည့်နေ့၌ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မနက်စောစောတွင် စက်ဘီးနင်း၍ မြို့နယ်သို့ သွားသည်။ သူမသည် ဟင်းရည်ချက်ရန်အတွက် အထူးသဖြင့် ငါးကြင်းများကို ဝယ်ယူ၍ သူမ၏ လျှို့ဝှက်နေရာ (Space) ထဲတွင် သိုလှောင်ထားရန် ရည်ရွယ်သည်။ ထိုအချိန်က ငါးများမှာ တကယ့်သဘာဝအတိုင်း ကြီးပြင်းလာသည့် ငါးများဖြစ်၍ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ငါးကြင်းကို တို့ဟူးနှင့် ချက်စားရသည်ကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူမက ငါးအရိုးများလွန်းသဖြင့် စားရခက်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ငါးအသားများကို များသောအားဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် ချန်ထားပေးလေ့ရှိသည်။
သူမသည် မှောင်ခိုဈေးတွင် ငါးခူ၊ ငါးအုံတိုနှင့် ငါးကြင်းအများအပြားကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ မဆိုင်းမတွပင် ငါးပိုက်တစ်ခုစာအပြည့် ဝယ်ယူလိုက်ပြီး လူမမြင်သည့်နေရာတွင် သူမ၏ လျှို့ဝှက်နေရာထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် စပျစ်သီးခြောက် (Goji berry)၊ တရုတ်ဆီးသီးခြောက်နှင့် သကြားလုံးတစ်ထုပ် ဝယ်ယူပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်ရောက်သည်နှင့် ငါးကြင်းကို တို့ဟူးနှင့် ချက်ပြုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စပျစ်သီးခြောက်များ ထည့်လိုက်သည်။ အလွန်အရသာရှိသဖြင့် နေ့လယ်စာတွင် မိသားစုဝင်များအားလုံး စိတ်တိုင်းကျ စားသောက်ကြသည်။
"တောင်ပေါ်တက်ပြီး မှိုရှာဖို့ ဘယ်တော့မှ အချိန်လွတ်မလဲ မသိဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးတောသည်။
"အဘိုးကြီးရေ၊ မိုးက ဘယ်တော့လောက် ရွာမလဲလို့ ထင်သလဲ" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
ရာသီဥတုကို အကဲခတ် ကျွမ်းကျင်သော အဖေကျိုး က "မကြာခင်ရွာတော့မယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေက အသက်ရှူရတာတောင် မွန်းကျပ်နေတာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ရာသီဥတုမှာ အမှန်ပင် ပူအိုက်ပြီး မွန်းကျပ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ပင်လျှင် ညဘက်အိပ်ပျော်စေရန် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ယပ်ခတ်ပေးခိုင်းရသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ငါးရက်အကြာတွင် တိမ်များ အုံ့ဆိုင်းလာပြီး ညနေပိုင်းတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချတော့သည်။
မေလအစောပိုင်းဖြစ်၍ သီးနှံများမှာ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာနေပြီဖြစ်သည်။ ဤမိုးကြောင့် ရွာသူရွာသားများမှာ လုပ်အားအများအပြား သက်သာသွားသဖြင့် အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း မိုးရွာသည့်အခါတိုင်း အိမ်တွင်းအိမ်ပြင်တွင် စမုန်ဖြူ (Mugwort) ကို မီးရှို့ကာ လေထုကို သန့်စင်စေသည်။
"အမေ၊ ဒီပုစ္ဆာကို ကျွန်တော် မတွက်တတ်တော့ဘူး" ဟု တတိယတန်းသို့ တက်ရောက်နေသော အာဝါ က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စာရွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အတွေးအခေါ်ကို ပြောင်းကြည့်လိုက်။ မနေ့က တွက်ခဲ့တဲ့ ပုစ္ဆာနဲ့ ဆင်တူပဲ" ဟု ပြောသည်။
အာဝါ သည် နာရီဝက်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သိပ်မခက်ခဲကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ "အမေကလည်း ပုစ္ဆာတွေကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ များလိုက်တာ" ဟု သူက လေးစားသံဖြင့် ပြောသည်။ ကျောင်းက ပုစ္ဆာများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အမေပေးသည့် ပုစ္ဆာများမှာ အကွေ့အကောက်များလွန်းသဖြင့် တစ်ချက်မှားသည်နှင့် ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားတတ်သည်။
"မင်းတို့ဟာက ခက်ရုံပဲရှိသေးတယ်။ အမေပေးတဲ့ ပုစ္ဆာဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆရာတောင် မတွက်နိုင်ဘူး" ဟု ဒါဝါက သူ၏ စာရွက်ကို ကိုင်ရင်း ဝင်ပြောသည်။
ဒါဝါသည် ကျောင်းကပြန်ရောက်ကတည်းက ထိုပုစ္ဆာကို တွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောင်းတွင် ဆရာက သူ တွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ပေးထားသည့် ပုစ္ဆာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆရာမလင်သည် ကိုယ်တိုင်လေ့လာသင်ယူပြီး ပညာတတ်လူငယ်များထက်ပင် သာလွန်နေသည့် ဇိုးကျားရွာ မှ စံပြအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြုံးလျက် ဒါဝါကို အရိပ်အမြွက် အနည်းငယ်ပေးလိုက်သည်။ ဒါဝါသည် ချက်ချင်းပင် အဖြေလမ်းကြောင်းကို မြင်သွားပြီး ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်ရှိ ပုစ္ဆာကို ဖြေရှင်းနိုင်သွားသည်။ သူမက ချက်ချင်းပင် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို ထပ်ပေးလိုက်သည်။
ခြောက်နှစ်အရွယ် ဆန်ဝါ အတွက်မူ လင်ချင်းဟဲ့ က ဂဏန်းရေးနည်းများကို လေ့ကျင့်ခိုင်းထားသည်။ သူမသည် ကလေးကို ယခုနှစ်တွင် မူလတန်းကျောင်းသို့ ပို့ရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် မောင်နှမသုံးယောက်စလုံး မကြာမီ ကျောင်းသားများ ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး ပေါက်တူးကို ကိုင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ မိုးရွာနေသော်လည်း ရေစီးရေလာကောင်းမွန်စေရန်နှင့် သီးနှံများ ရေလွှမ်းမသွားစေရန် လယ်ကွင်းများကို စစ်ဆေးရန် သူ အမြဲသွားလေ့ရှိသည်။ ရာသီဥတုကို မှီခို၍ အသက်မွေးရသူများအတွက် မိုးများလွန်းလျှင်လည်းကောင်း၊ နည်းလွန်းလျှင်လည်းကောင်း ဒုက္ခရောက်ရသဖြင့် လွယ်ကူသည့်အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။
"အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အတည်ပြုပြောသည်။
မိုးမှာ တစိမ့်စိမ့်ရွာနေသော်လည်း စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။ ထိုကိစ္စပြီးသည်နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အာရုံပြန်စိုက်ကာ မန်တို (Mantou) ပေါင်းရန် မုန့်ညက်နယ်သည်။ မိုးသည်းနေသဖြင့် အဖေနှင့် အမေကျိုး အတွက် အချို့ကို ထုပ်ပိုးပေးလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို သွားပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ သူ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် မိသားစုဝင်များအားလုံး စားသောက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။