အခန်း (၁၈၉) - အိမ်ထောင်ချပေးခြင်း
အစ်မတော်၏ အခြေအနေကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါက၊ ကျန်သူများအတွက်တော့ ယခုနှစ် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှသည်။
ယခုနှစ်တွင် ဆန်ဝါ သည် ခြေအိတ်အသစ်တစ်ရံ ရရှိခဲ့သည်။ သူ အလွန်ပင် လိုချင်တောင့်တနေခဲ့သည့်အရာဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ကောင်းကင်သို့ပင် ပျံတက်သွားမတတ် ဖြစ်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူ့မိခင်က ခြေအိတ်ချုပ်ပေးရန် စိတ်မပါသယောင် ရှိခဲ့သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ သူမက ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ချုပ်ပြီး သူ့အတွက် သိမ်းဆည်းထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုကလေးဆိုးလေးကို သင်ခန်းစာပေးရန် အခွင့်ကောင်းယူလိုက်ပြီး၊ သူသည် အော်ဟစ်ဆူပူနေရုံဖြင့် ဆုလာဘ်ရမည်မဟုတ်ဘဲ အချိန်တန်မှသာ ရရှိမည်ဆိုသည်ကို နားလည်စေခဲ့သည်။
နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယမြောက်နေ့သည် အစ်မတော်အတွက် သီးသန့်ဖြစ်သောကြောင့် မိသားစုလိုက် အပြင်ထွက်လည်ပတ်ခြင်းကို တတိယမြောက်နေ့တွင် ပြုလုပ်ကြသည်။ ဒါဝါသည် အရပ်အမောင်း ပိုမိုထွက်လာပြီဖြစ်၍ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ စက်ဘီးတစ်စီး ထပ်မံငှားရမ်းခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ဒါဝါနှင့် အာဝါ ကို တင်ဆောင်သွားပြီး၊ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆန်ဝါ ကို တင်ဆောင်သွားသည်။
မိသားစုတစ်စုလုံး စက်ဘီးနှစ်စီးဖြင့် မြို့ထဲသို့ သွားရောက်ကာ ပျော်ပါးခဲ့ကြသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ရွာသူရွာသားများသည် ဤမိသားစု၏ နှစ်သစ်ကူးနေ့တိုင်း အပြင်ထွက်လည်လေ့ရှိသည့် အလေ့အထကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါကာ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် ဝင်ငွေနှင့်အညီ သုံးစွဲတတ်ခြင်းမရှိဟု ဝေဖန်ပြောဆိုကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် "ဆရာမလင်" ဖြစ်လာပြီဖြစ်၍ လူတိုင်း၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အမျိုးသားများက ကျိုးချင်းပိုင် ကို အားကျကြပြီး ကလေးများက ဒါဝါနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို အားကျကြသည်။ ဤသည်ကိုပင် ဘဝဟူ၍ ခေါ်ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘဝဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် နေထိုင်သင့်ပေသည်။
သူတို့သည် တစ်နေ့တာလုံး အပြင်တွင် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း၊ စားသောက်ဆိုင်များသို့ သွားခြင်းနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်မှသာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"အမေ၊ အရင်က ဓာတ်ပုံတွေ ဘယ်မှာလဲ။ သမီးအတွက် ထုတ်ပေးလို့ရမလား။ သမီး ကြည့်ချင်လို့ပါ" ဟု အာဝါ က အိမ်ရောက်ရောက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။
နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင် ထိုကောင်လေးသည် ရှစ်နှစ်ပြည့်သွားပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ စတင်ရောက်ရှိလာချိန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။ ထိုအချိန်က အာဝါ သည် သုံးနှစ်သားအရွယ် ကလေးငယ်လေးသာ ရှိသေးသည်။ ဒါဝါလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်၊ ထိုအချိန်က သူသည် ယခု ဆန်ဝါ ထက်ပင် ပို၍သေးငယ်နေသေးသည်။ ဆန်ဝါ သည် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ သူ၏ အစ်ကိုကြီး ထိုအရွယ်ကထက် အရပ်ပိုရှည်နေသည်။ ၎င်းမှာ သူမ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော အာဟာရများကို ကျွေးမွေးခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ ဖွံ့ဖြိုးမှု ပိုမိုမြန်ဆန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဝါမှာလည်း ယခုအခါ အရပ်ပုတော့သည် မဟုတ်ပေ။
သူမသည် ဓာတ်ပုံဟောင်းများကို သူတို့အတွက် ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ညီအစ်ကိုများက ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုကြသည်။
"ကျွန်တော် အရင်က တကယ်ပဲ ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်ခဲ့တာလား" ဆန်ဝါ ၏ အငယ်ဆုံးပုံမှာ သူ နှစ်နှစ်သားအရွယ်က ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်သည် လင်ချင်းဟဲ့ စတင်ရောက်ရှိလာသည့် ပထမဆုံးနှစ်ဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံဟောင်းများကို ကြည့်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် အဆုံးမရှိသော စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း တူညီသောမေးခွန်းကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းနေကြသည်။
ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့ ရောက်လာသောအခါ သူတို့လည်း ဓာတ်ပုံများကို ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။ ကျိုးရှ သည် အံ့ဩရစမြဲဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို ဇိမ်ကျလှသည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းမှာ စျေးပေါသည့်ကိစ္စမဟုတ်၊ တစ်ကြိမ်ရိုက်လျှင် အနည်းဆုံး ၁၀ ယွမ်ခန့် ကုန်ကျပြီး ၎င်းမှာ ဆူဒါလင် ၏ လစာတစ်လစာနီးပါး ရှိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ဘဝဆိုသည်မှာ ထမင်း၊ ဟင်း၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုတ်သီးတို့ဖြင့်သာ လည်ပတ်နေရမည်မဟုတ်ဟု သူမ ခံယူထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေရန်အတွက် ရိုးရာအစဉ်အလာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးဖို့ လိုအပ်ပေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၁၉၇၄ ခုနှစ် နွေဦးပွဲတော်သည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဆောင်းဂျုံနှင့် နွေဦးထွန်ယက်ခြင်းကြား ကာလသည် တောင်သူလယ်သမားများအတွက် အလုပ်အပါးဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး လူအများက ဤအချိန်တွင် အိမ်ထောင်ပြုရန် ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။
လပြည့်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မနက်စာအတွက် ကောက်ညှင်းမုန့်လုံးများကို ချက်ပြုတ်ပေးသည်။ နှမ်းနှင့် မြေပဲအဆာပလာတို့ကြောင့် ကောင်လေးများမှာ အလွန်ကျေနပ်နေကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာမူ ပျင်းရိနေသည်။ သူမအနေဖြင့် တစ်နေကုန် စာအုပ်ဖတ်နေရန် စိတ်မပါသောကြောင့် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်ခြင်းကိုပင် တရားမှတ်ခြင်းတစ်မျိုးအဖြစ် သဘောထားလိုက်သည်။
ကျိုးရှီး သည် ၁၆ ရက်နေ့တွင် ရောက်လာသည်။ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ကျိုးတုန်း ၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ ကျိုးတုန်း သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၀ ရှိပြီဖြစ်ကာ၊ ကျေးလက်ဒေသတွင် အများစု အိမ်ထောင်ပြုကြသည့် အရွယ်ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှီး မှာမူ သူမ အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသောကြောင့် အလျင်စလို မဟုတ်သော်လည်း၊ သူမ၏ အစ်ကိုအတွက်မူ အရေးတကြီး ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာနေသည်။
"အရင်ဆုံး ပြန်သွားလိုက်ဦး။ ငါ့အမေ ရောက်လာရင် ငါ သူ့ကို ပြောပြပေးမယ်။ မင်းအစ်ကိုအတွက် သင့်တော်ပြီး စိတ်သဘောထားကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ငါတို့ သေချာပေါက် ရှာပေးမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ချပေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှီး ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ဖြင့် ပြုံးယောင်သန်းလာသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး"
ကျိုးတုန်း နှင့် ကျိုးရှီး မောင်နှမများသည် သူတို့မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးမှုရှိသော်လည်း၊ သူတို့သည် "မိသားစုဝင် အကြီးအကဲမရှိသည့် အိမ်ထောင်စု" ဖြစ်နေသောကြောင့် အားနည်းသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ ကျေးလက်တွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကို အလွန်ပင် ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ အခက်အခဲကြုံလာပါက အကူအညီတောင်းရန် မည်သူမျှ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အလားအလာကောင်းသော မိသားစုမှ မိန်းကလေးများသည် ဤအခြေအနေကို အထင်သေးကြပြီး၊ ကျိုးတုန်း ကလည်း အလားအလာမရှိသူများနှင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် စိတ်မပါပေ။ ဤသည်မှာ ချိန်ဆရခက်ခဲလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
အမေကျိုး ညစာစားရန် ရောက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ အမေကျိုး သည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်သည်။ "အမှန်တော့၊ ငါ့မှာ သင့်တော်မယ့်သူ တစ်ယောက်ရှိတယ်"
"ဘယ်မိသားစုကလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ငါတို့ရဲ့ အိမ်ဟောင်းဘေးနားက အဘိုးကြီး Cai ရဲ့ မိသားစုလေ" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ဖြေသည်။
"Cai မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးတောသည်။ "Cai ဒေါ်ကြီးမှာ သမီးငါးယောက်နဲ့ သားသုံးယောက် ရှိတယ်။ သူတို့က မိသားစုကြီးပြီး စည်းလုံးကြတယ်။ သူတို့က ကျိုးတုန်း ကို သဘောကျပါ့မလား"
ထိုခေတ်က မိသားစုဝင်များများရှိခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ Cai မိသားစုမှာ အထူးသဖြင့် သန်မာသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော နှစ်များတွင်ပင် သူတို့၏ ကလေးများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မသေဆုံးခဲ့ရဘဲ၊ အလွန်ပင် စည်းလုံးညီညွတ်ကြသောကြောင့် ရွာတွင် မည်သူမျှ သူတို့ကို အနိုင်မကျင့်ရဲကြပေ။ လက်ရှိတွင် Cai မိသားစုတွင် အိမ်ထောင်မပြုရသေးသည့် တစ်ဦးတည်းသော ကလေးမှာ သမီးဖြစ်သူ Cai Ba Mei ဖြစ်သည်။ အစ်ကို၊ အစ်မများအားလုံးမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးဖြစ်ကာ သားသုံးယောက်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများ ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။
အမေကျိုး က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျိုးတုန်း က ရုပ်ရည်သန့်ပြီး အလုပ်လုပ်လိုစိတ်ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့က ဘာလို့ သဘောမကျရမှာလဲ။ သူက မိသားစုဝင် အကြီးအကဲမရှိတဲ့ အိမ်ထောင်စု ဖြစ်ပေမယ့်လည်း ကျိုးမိသားစုဟောင်း နဲ့တော့ မျိုးရိုးတစ်ခုတည်းပဲလေ။ နောက်ပြီး Cai Ba Mei က ရိုးသားတယ်၊ သူ့အမေကလည်း သူ့သမီး ဝေးလံတဲ့နေရာမှာ အိမ်ထောင်ပြုရင် အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို စိုးရိမ်နေတာ"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ မဆိုးတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ"
Cai Ba Mei သည် ကျိုးတုန်း နှင့် အိမ်ထောင်ပြုပါက အကြီးဆုံးအစ်မတော် အဖြစ် အိမ်ထောင်ဦးစီးနေရာကို ရရှိမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော အနေအထားဖြစ်သည်။ အစ်ကို၊ အစ်မ ခုနစ်ယောက်မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကိုယ်ပိုင်ယောက္ခမများ ရှိနေကြပြီဖြစ်၍ Ba Mei အနေဖြင့် အခြား ရှုပ်ထွေးသော မိသားစုကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မလိုတော့ပေ။
"ငါ Cai ဒေါ်ကြီးနဲ့ နောက်မှ စကားပြောကြည့်မယ်" ဟု အမေကျိုး က ပျော်ရွှင်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
Cai Ba Mei သည် ၁၉ နှစ်ရှိပြီဖြစ်၍ အိမ်ထောင်ပြုရန် သင့်တော်သောအရွယ်ဖြစ်သည်။ ညစာစားပြီးနောက် အမေကျိုး သည် Cai ဒေါ်ကြီးထံသို့ သွားရောက်ကာ စကားပြောဆိုပြီး၊ ကျိုးတုန်း အနေဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် အသင့်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။