**အခန်း (၁၈၈) ငွေချေးခြင်း**
လင်ချင်းဟဲ့ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ စုဆောင်းထားခဲ့သော ပစ္စည်းများကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သည်။ ကြက်ဥ၊ ဝက်သားနှင့် မြေပဲဆီတို့မှာ ကုန်ခါနီးဖြစ်၍ အပြင်ဘက်မှ အစားထိုးဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်နေသည်။ သို့သော် ဆန်နှင့် မုန့်ညက်မှာမူ အတော်အတန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ထိုစဉ်က သူမသည် ဆန်အိတ်ပေါင်း ငါးဆယ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး တစ်အိတ်လျှင် ၂၀ ဂျင်စီ အလေးချိန်ရှိသည်။ မိသားစုက ထမင်းကို မကြာခဏ မစားဘဲ မုန့်ညက်ကိုသာ အဓိကထား စားသောက်ကြသောကြောင့် ဆန်အိတ်ပေါင်း သုံးဆယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ သံသယမဝင်စေရန် သတိထားကာ ပစ္စည်းများကို ဖြုန်းတီးခြင်းမပြုခဲ့ပေ။
သူမသည် အရည်အသွေးမြင့် မုန့်ညက်အိတ်ပေါင်း ငါးဆယ်ကိုလည်း ဝယ်ယူထားခဲ့သေးသည်။ မိသားစုတွင် အခြားရိက္ခာများလည်း ရှိနေသည့်အတွက် ၎င်းတို့ကိုလည်း မကုန်သေးပေ။ ဆယ်ရက်လျှင် နှစ်ရက်ခန့် မုန့်ညက်စစ်စစ်ဖြင့် မန်တို (ပေါင်းမုန့်) ပြုလုပ်ပေးလေ့ရှိသော်လည်း ကျန်းမာရေးအတွက် ပဲမှုန့် သို့မဟုတ် ပြောင်းဖူးမှုန့်များနှင့် ရောနှော၍သာ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ခေါက်ဆွဲနှင့် ဖက်ထုပ်များ လုပ်စားသော်လည်း မုန့်ညက်အိတ် ဆယ်အိတ်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဆယ်အိတ်ဆိုသည်မှာ တစ်အိတ်လျှင် ၂၀ ဂျင်သာရှိသဖြင့် များလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုနှစ်တွင် သူမသည် ဂျုံအချို့ ရရှိခဲ့ပြီး အစ်ကိုသုံးဖြစ်သူကလည်း ဂျုံ ၃၀ ဂျင် ထပ်မံပေးထားသဖြင့် မိသားစုတစ်စုလုံးအတွက် အသားမုန့်များ လုပ်ကျွေးရန် အဆင်ပြေသည်။ သူတို့သည် များပြားစွာ လုပ်ထားလိုက်ကြပြီး မစားနိုင်ပါက ခြင်းတောင်းထဲတွင် ထည့်ထားကာ စားချင်သည့်အခါမှ ပြန်နွေးစားရုံသာဖြစ်၍ အလွန်အဆင်ပြေသည်။
ဝက်သတ်သည့်နေ့မှစ၍ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့အထိ မိသားစုဝင်များမှာ အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ဝက်အူ၊ ဝက်အစာအိမ်နှင့် ဝက်ခေါင်းတို့မှာ ကုန်စင်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဝက်ဗိုက်သား၊ အသားစစ်စစ်နှင့် နံရိုးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့သည် နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် ထိုဇနီးမောင်နှံတို့သည် ကျေးလက်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး ကြက်တစ်ကောင်၊ ကြက်ဥခြင်းတစ်ခြင်းနှင့် ငါးတစ်ပိုက်တို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကြက်ဥနှင့် ငါးတစ်ဝက်စီကို အစ်ကိုသုံး၏ဇနီးထံ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ကျန်သည်ကို သူတို့အတွက် သိမ်းထားလိုက်သည်။ ကလေးငယ် စုရွှန်း မှာ နို့စို့အရွယ်ဖြစ်ပြီး အစားပိုစားလာပြီဖြစ်ရာ အစ်ကိုသုံး၏ဇနီးအတွက် ကလေးနှစ်ယောက်ကို နို့တိုက်ကျွေးရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ ယခုအခါ ကလေးငယ် စုရွှန်း လည်း ကြီးလာပြီဖြစ်၍ ဆန်ပြုတ် စတင်စားနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
"လေးမောင်ရဲ့ဇနီးရေ၊ ဒီနှစ်တော့ ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်နော်" ဟု ကျိုးရှ က သူမကို တစ်ယောက်တည်း ခေါ်ပြောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ အစ်မဒုတိယတစ်ယောက် ဒီကိုလာပြီး ငွေချေးဖို့ ရှိတယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ငွေချေးမလို့လား။ ဘာကိစ္စအတွက်လဲ"
"ကျွန်မရဲ့ အစ်မဒုတိယတစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုက သူ့ယောက်ဖတွေနဲ့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ သူ့ယောက်ျားက သူ့အစ်ကိုအရင်းရဲ့ အခုတ်ခံရပြီး ခေါင်းကွဲသွားတယ်" ဟု ကျိုးရှ က ရှင်းပြသည်။
"ဘာ" လင်ချင်းဟဲ့ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းဘက်မှ ဤသတင်းကို ကြားမထားသည့်အတွက် ကျိုးရှ ကို မည်သို့သိရှိကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျိုးရှ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။ "ကျွန်မ ဆေးရုံရောက်တုန်းက အစ်မဒုတိယတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့ သိလိုက်ရတာပါ"
သူမ၏ အစ်မဒုတိယတစ်ယောက်မှာ အိမ်ခွဲနေရန် စီစဉ်နေသော်လည်း ငွေကြေး မလုံလောက်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူမက ငွေချေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့ရာ ကျိုးရှ က ယွမ် ၃၀ ချေးပေးရန် သဘောတူထားပြီးဖြစ်သည်။
"ယွမ် ၃၀ ဆိုတာ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ မှတ်ချက်ပေးသည်။ သူမ၏ အစ်မဒုတိယတစ်ယောက်တွင် ကလေးငါးယောက်ရှိပြီး အားလုံးမှာလည်း တော်တော်လေး ကြီးပြင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။ အစ်ကိုသုံးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေနှင့် မတူပေ။ အစ်ကိုသုံးတွင် ကလေးလေးယောက်ရှိသော်လည်း အရွယ်သေးသေးလေးများသာဖြစ်၍ နေရာအနည်းငယ်ဖြင့် လုံလောက်သည်။ "သူလိုအပ်တာ ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်လေ။ ကျွန်မလည်း နည်းနည်းပါးပါး ထုတ်ချေးပေးနိုင်ပါတယ်"
အမှန်စင်စစ် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ အစ်မကြီးနှစ်ယောက်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်သည်။ သူမသည် အစ်မကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်မတို့နှင့်သာ ပို၍ ရင်းနှီးသည်။ သို့သော် မိသားစုကိစ္စဖြစ်နေသည့်အတွက် အကူအညီတောင်းလာလျှင် ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ အစ်ကိုအရင်းကလည်း ယခင်က သူတို့ထံမှ ငွေချေးဖူးသေးသည်။
ကျိုးရှ ပြောပြခဲ့သည့်အချက်ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် မြို့သို့ သွားလေ့ရှိသည့် ခရီးစဉ်ကို ဖျက်လိုက်သည်။ အစ်မကြီးနှစ်ယောက် လာရောက်လည်ပတ်သည်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် တတိယမြောက်နေ့မှသာ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ကျိုးရှ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာသည်။ အစ်မဒုတိယတစ်ယောက်မှာ မိဘအိမ်သို့ ငွေလာချေးရခြင်းမှာ ယောက္ခမများက အစ်ကိုကြီးဘက်ကိုသာ အလွန်အမင်း ဘက်လိုက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးမှာ မိဘများ၏ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ချိန်တွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူ ဖြစ်နေသည်။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြဿနာတွင် မိဘများက အစ်ကိုကြီးဘက်မှ ရပ်တည်ခဲ့ကြပြီး အစ်မဒုတိယတစ်ယောက်က အိမ်ခွဲရန် တောင်းဆိုသည့်အခါတွင်လည်း နောင်တွင် မိဘကို လုပ်ကျွေးရမည်ဆိုသည့် အခြေအနေဖြင့်သာ သဘောတူခဲ့သည်။ အိမ်ခွဲပြီးနောက် သူမရရှိမည့်အရာမှာ စပါးအနည်းငယ်နှင့် ယွမ်ငွေ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ဖြစ်သည်။
ဤမျှ ခက်ခဲသော အခြေအနေများ ရှိသော်လည်း အစ်မဒုတိယတစ်ယောက်မှာ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေသည်။ သူမသည် ထိုအိမ်တွင် ဆက်မနေလိုတော့ပေ။ နောင်တွင် မိဘကို လုပ်ကျွေးရမည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုအဘိုးအို၊ အဘွားအိုနှစ်ယောက်ကို စိတ်ပါလျှင် ပြုစုပေးမည်ဟုသာ သူမတွေးထားသည်။
ကျိုးရှ ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်မကြံ့ခိုင်ဘဲ အစ်မကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်မတို့မှာ ပျော့ညံ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ယေဘုယျအားဖြင့် ကျောရိုးမရှိသူများကို မနှစ်သက်သည့်အတွက် သူတို့နှင့် အဆက်အသွယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ထားသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ကလေးများကို ခေါ်၍ မြို့သို့သွားကာ ပျော်ပါးလေ့ရှိပြီး အိမ်ကိစ္စများကိုမူ ကျိုးမိသားစုဟောင်းအိမ်တွင် အပ်နှံထားလေ့ရှိသည်။
သို့သော် အစ်မဒုတိယတစ်ယောက် ရောက်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ "နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ" တစ်ယောက်ကို ဤမျှအထိ အစွန်းရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။
အစ်မဒုတိယတစ်ယောက် တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမအား ယွမ် ၅၀ ချေးပေးလိုက်ပြီး "အစ်မတို့ ယောက်ျားနဲ့ အိမ်ခွဲပြီးရင် ကျိုးချင်းပိုင်ကို လာရှာလိုက်ပါ။ သူက အုတ်ခဲတွေ အပိုရှိမရှိ ကူညီကြည့်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အစ်မဒုတိယတစ်ယောက် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် မိဘအိမ်သို့ ပြဿနာရှာရန် လာခြင်းမဟုတ်၊ သူမ၏ ကလေးငါးယောက်ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်ရန်သာ ရည်ရွယ်သည်။ သူမသည် အုတ်အိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ကာ သူမတွင် နောက်ကွယ်မှ ထောက်ခံသူ ရှိကြောင်းကို ယောက္ခမများကို ပြသလိုသည်။ အိမ်ခွဲရာတွင် အနည်းငယ်သာ ရရှိပါစေဦး၊ သူမ၏ မိဘအရင်းအချာ မိသားစုက သူမဘက်တွင် ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။
နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းက တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကူညီကြသည်။ ကျိုးရှ က ယွမ် ၃၀ ချေးပေးသည်၊ လင်ချင်းဟဲ့ က ယွမ် ၅၀၊ အစ်မကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်မတို့က တစ်ယောက်လျှင် ယွမ် ၂၀ စီ၊ အစ်ကိုသုံး၏ဇနီးနှင့် အစ်မကြီးတို့က ယွမ် ၁၀ စီ ချေးပေးကြသည်။ အမေကျိုး ပင်လျှင် ယွမ် ၂၀ ချေးပေးခဲ့သေးသည်။ သို့သော် သူမသည် ဤငွေမှာ ပြန်ဆပ်ရမည့် ချေးငွေသာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမနှင့် အဖေကျိုး တို့သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ချိန်အတွက် စုဆောင်းနေရခြင်းဖြစ်ပြီး ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင် ဒါဝါနှင့်ညီအစ်ကိုများ၏ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် စုဆောင်းနေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဤမျှ ကူညီကြသော်လည်း ငွေမှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးသည့်အတွက် အစ်မဒုတိယတစ်ယောက်မှာ သူမ၏ရွာတွင် ယုံကြည်ရသော အိမ်နီးချင်းများထံမှ ထပ်မံချေးငှားရသည်။ ရွာတွင် နာမည်ကောင်းရှိခြင်းသည် အရေးပေါ်ကိစ္စမျိုး ကြုံလာသည့်အခါ မည်မျှ အရေးပါကြောင်းကို ဤအဖြစ်အပျက်က သက်သေပြနေသည်။