သမီးလေးယောက်ကို အိမ်ထောင်ချပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သော အဒေါ်ကြီး စိုင်းသည် မိခင်ကျိုး ဆိုလိုရင်းကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ခဲ့သည်။
သူမ၏ သသမီးမှာ အိမ်ထောင်ပြုရန် သင့်တော်သော အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ မိစိုင်းက ဤအငယ်ဆုံးသမီးလေးကို ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရပ်သို့ အိမ်ထောင်ချရန် မလိုလားပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ကိုယ့်ရွာထဲတွင်သာ လူပျိုလောက်စရာရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်မိသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
ယခုလည်း ကျိုးတုန်း (Zhou Dong) သည် မိစိုင်း၏ ရွေးချယ်စရာ စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။
မိခင်ကျိုးက အရိပ်အမြွက် ပြောဆိုရုံမျှဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြီးနောက် အခြားသော အာဘောင်အာရင်းသန်သန် ကောလဟလစကားများဘက်သို့ ပြောင်းပြောလိုက်ပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
မိစိုင်းလည်း သူမ၏ အမျိုးသားဖြစ်သူကို ဤအကြောင်း တင်ပြပြောဆိုခဲ့သည်။
"ပြောရဦးမယ်၊ ကျိုးရဲ့ဇနီးက ဘာကြောင့် ဒီအကြောင်းကို လာပြောတာလဲဟင်" ဟု မိစိုင်းက ဆိုသည်။
"ကျိုးတုန်းက ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ မိသားစုနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်။ အဲဒီဘက်က ကျိုးတုန်းအတွက် တွေးပေးနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါတို့လို မိသားစုမျိုးနဲ့ဆိုရင် ကျိုးတုန်းက ငါတို့သမီးကို ယူပြီးရင် နောင်တစ်ခါ ထောက်ကူမယ့်သူ ရှိလာမှာပေါ့။ ဘုမေ (Ba Mei) ကို သူများက နှိပ်စက်မှာကိုလည်း ငါတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါကတော့ ဒါကို သြဇာကြီးပြီး အလွန်ကောင်းတယ်လို့ မြင်တယ်" ဟု အဘိုးအို စိုင်းက သဘောထားကို ဖော်ပြခဲ့သည်။
မိစိုင်းက ပြုံးစစဖြင့် "ဘုမေကို သူနှိပ်စက်မှာတော့ မစိုးရိမ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်လာမယ့် ဘဝလမ်းကြောင်းကော။ ထောက်ပံ့ပေးမယ့် နောက်ခံ မရှိဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
"ငါတို့အားလုံးက ရွာတူသားတွေပဲလေ။ ဘာနောက်ခံမှ ထပ်လိုသေးလဲ။ ဘုမေက သဘောထား နူးညံ့တယ်။ ကျိုးတုန်းရဲ့ လူမျိုးက သူမကို နှိပ်စက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ စဉ်းစားလို့ရပါတယ်" ဟု အဘိုးအို စိုင်းက ပြောခဲ့သည်။
လက်ထပ်ထိမ်းမြားရေး အကြောင်းပြောကြသည့်အခါ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ တစ်ဖက်သတ် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နှစ်ဖက်စလုံးက ထိုသို့သော ဆန္ဒရှိကြလျှင်မူ ထိုကိစ္စသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြစ်မြောက်သွားလိမ့်မည်။
ထို့နောက် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မိစိုင်းသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မိခင်ကျိုးနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ လူငယ်နှစ်ဦး မြို့ထဲသို့ အတူတကွ လျှောက်လည်နိုင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ရှာပေးကြရမည် မဟုတ်ပါလား။
မိခင်ကျိုးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "အိမ်မှာရှိတဲ့ စက်ဘီးကို သူတို့ကို ငါ ငှားပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးတုန်း စက်ဘီးစီးတတ်မလားတော့ မသိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ဒီကိစ္စသာ အောင်မြင်သွားရင် ငါ့အနေနဲ့ နှမတော်အတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင် အိတ်နီ (အလွန်ကောင်းသော သတင်းအတွက် ပေးသည့် လက်ဆောင်) ပေးရလိမ့်မယ်" မိစိုင်းက ပြုံးပျော်လျက် ပြောလိုက်သည်။
မိခင်ကျိုးသည် သူမထက် အသက်ငယ်သည်။ သို့သော် ပွဲစားလုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းသော နိမိတ်ဆိတ် လက်ဆောင်ကို လက်ခံရယူခြင်းက သင့်တော်သဖြင့် မိခင်ကျိုးလည်း ငြင်းဆိုမနေခဲ့ပေ။
ထို့နောက် သူမသည် ထိုသတင်းကို လင်းချင်းဟဲထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟဲက စက်ဘီးကို တွန်းထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးတုန်းက စက်ဘီးမစီးတတ်သေးပေ။ သို့သော် ၎င်းက စက်ဘီးစီးခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်သော ယောက်ျားသားတစ်ယောက်အတွက် သင်ယူရသည်မှာ ကြီးမားသော အလုပ်မှမဟုတ်ပေ၊ မဟုတ်လော။
သူသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့်ပင် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် ကျိုးတုန်းက နောက်တစ်ရက်၌ ဆိုင် ဘုမေကို မြို့ထဲသို့ ခေါ်သွားနိုင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသဖြင့် တစ်ဖက်လူကို လဲကျသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်ထပ် တစ်ရက်မျှ ထပ်မံ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ ဆိုင် ဘုမေကို စက်ဘီးဖြင့် မြို့ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့ကြသည်။ မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြပေ။ ပထမလ (Lunar First Month) အတွင်း ရေဆင်းထွန်ယက်ချိန် မစတင်သေးမီတွင် အဘိုးစိုင်းတို့ မိသားစုက မင်္ဂလာပွဲလေး တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
ဆိုင် ဘုမေသည် ကျိုးတုန်းနှင့် လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ဤအချက်က ရွာထဲရှိ လူအများကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
မိသားစု နှစ်စုစလုံးက လျှို့ဝှက်ချက်ကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသောကြောင့် မည်သူမျှ သတင်းအစအနပင် မကြားခဲ့ရပေ။ ရုတ်တရက် ကျင်းပတော့မည့် ဤမင်္ဂလာပွဲကြောင့် ရွာသားအားလုံး အံ့ဩသွားကြရသည်။
အံ့ဩမှုများ ပြေပျောက်သွားသောအခါ ဆိုင် ဘုမေကို ရည်မှန်းထားကြသည့် ရွာထဲမှ အချို့လူများက ကျိုးတုန်းကို အရည်အချင်းမရှိသူဟု ကဲ့ရဲ့ကြလေသည်။
ဒီလူက တကယ်ကို ကြံစည်တတ်သူတစ်ဦးပင်။ သူတို့ လုံးဝ မသိလိုက်ဘဲနှင့်ပေါ့။ သူက တကယ်ကို မည်သူ့ကိုမျှ မသိစေဘဲ ဆိုင် ဘုမေကို ရအောင် ချိတ်သွားခဲ့သည်။
အဘိုးစိုင်းတို့ မိသားစုမှာ နာမည်ကောင်းရှိကြသည်။ သူတို့သည် ရွာထဲတွင် နောက်ခံအသန့်ရှင်းဆုံး မိသားစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး နာမည်ဂုဏ်သတင်းလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။
ထို့အပြင် အထက်အောက် သားယောကျ်ားလေးများ အားလုံးကလည်း လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကြီးမားသော မိသားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဆိုင် ဘုမေနှင့် အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက် နောင်တစ်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် အတူတကွ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနိုင်ကြပေမည်။
သို့သော် ကျိုးတုန်းက သူတို့၏ သားများနှင့်ပင် မတိုင်ပင်ရသေးမီက ကြားထဲမှ ဝင်ဖြတ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့မည်နည်း။
အချို့ကမူ အဘိုးစိုင်းတို့ မိသားစုက ထက်မြက်လှသည်ဟု ယူဆကြသည်။
ကျိုးတုန်းတွင် နောက်ခံထောက်ပံ့မည့်သူ မရှိဘဲ ဆိုင် ဘုမေကိုလည်း နှိပ်စက်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ အတိအကျ ချိန်ဆမိခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့်သာလျှင် ဤအိမ်ထောင်ရေးကို သဘောတူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်!
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ကျိုးတုန်းနှင့် ဆိုင် ဘုမေတို့၏ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းကို နွေဦးထွန်ယက်ချိန် မတိုင်မီကပင် စီစဉ်ပြီးစီးခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် မင်္ဂလာပွဲကို ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မလုပ်ခဲ့ကြပေ။ စားပွဲ နှစ်ဝိုင်းသာ ပြုလုပ်ပြီး လူကြီးသူမများကိုသာ ဖိတ်ကြားခဲ့ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်လည်း ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း လင်းချင်းဟဲကမူ မသွားခဲ့ပေ။ ကျိုးတုန်းနှင့် ကျိုးရှီတို့ နှစ်ဦးစလုံး လာရောက်ဖိတ်ကြားခဲ့ကြသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက်တည်း သွားခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဤကိစ္စ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မိခင်ကျိုးသည် ကျိုးတုန်းပေးသော မင်္ဂလာလက်ဆောင် အိတ်နီနှင့် ကြက်တစ်ကောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
ပွဲစားလုပ်ပေးသူအား ပေးအပ်ရမည့် အရာဖြစ်သောကြောင့် သူမလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် လက်ခံခဲ့သည်။
ကျိုးတုန်းနှင့် ကျိုးရှီတို့၏ လက်ရှိဘဝမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မဆိုးရွားတော့ပေ။ မောင်နှမနှစ်ဦးစလုံး အလွန်ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သဘောထားကောင်းမွန်သော ဇနီးသည် ဆိုင် ဘုမေပါ မိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ နောင်အနာဂတ်တွင် ပို၍ ပို၍သာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟဲကမူ ထိုကိစ္စများကို အလွန်အမင်း အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ပထမလ၏ အိမ်ထောင်ဘက် (သို့မဟုတ် လဆန်း) ၂၀ ရက်နေ့တွင် စာသင်ကြားမှုကို စတင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကျိုးချင်းပိုင်ဆိုသော ဒီလူမှာ သူမကို ဂရုစိုက်ချင်သဖြင့် သူမအတွက် ထမင်းချက်ပေးချင်နေခဲ့သည်။ တောကြက်နှင့် ယုန်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးပေးရန် ဆိုလျှင်တော့ ဤလူက အဆင်ပြေပေမည်။ သို့သော် သူချက်ပြုတ်ရန်မှာမူ ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
အများဆုံး လုပ်နိုင်သည်မှာ ဖက်ထုပ်လုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အိမ်ရှိ အစားအစာများကိုမူ အလုပ်မှ ပြန်လာသောအခါ လင်းချင်းဟဲကသာ ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ မိခင်ကျိုးက လိုအပ်သည်များကို အစစအရာရာ ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ သူမ အလုပ်မှ ပြန်လာသည့်အခါ ချက်ပြုတ်ရုံသာ လိုတော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤနေ့သည် နွေဦးရာသီ စတင်ရောက်ရှိလာသည့် ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူတို့၏ နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမျိုးမျိုးကို စိုက်ပျိုးထားကြသည်။ နွေရာသီ တစ်ခုလုံးအတွက် သူတို့သည် ကိုယ့်ခြံဝင်းထဲရှိ ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကိုသာ အဓိက အမှီပြုကြရမည် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်မကြီးဘက်တွင်မူ ဤတစ်ကြိမ်၌ အုတ်အိမ်တစ်လုံးကို ဆောက်လုပ်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်အခါကောင်းမဟုတ်ဟု ဆိုရပေမည်။
လူတိုင်းက နွေဦးထွန်ယက်ရေး အလုပ်တွေနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် သူမကို မည်သို့ ကူညီပေးနိုင်ကြမည်နည်း။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒုတိယအစ်မကြီးက လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို စားသုံးထားသကဲ့သို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့သည်။ လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း သူမက ဤအုတ်အိမ်ကို ဆောက်လုပ်ရန် ဆက်လက် တိုက်တွန်းလုပ်ကိုင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ရွာထဲတွင် နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် လူကြိုက်များမှု အလွန်ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဇွဲလုံ့လကြောင့် လူတိုင်းက ပို၍ပင် အားတက်သရော ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။
အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်သောအခါ အားလုံးက မိနစ်ဝက်မှ တစ်နာရီခန့်အထိ သွားရောက် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။
ထိုနေ့တွင် ဒုတိယ အစ်မယောက်ျား (ဒုတိယမောင်ပိုင်) ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကျိုးချင်းပိုင်ကို အုတ်များ သယ်ယူရာတွင် ကူညီပေးရန် လာရောက် တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အလုပ်သွားပြီး လင်းချင်းဟဲက စာသင်ခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံး အိမ်တွင် မရှိကြပေ။ မိခင်ကျိုးက ကလေးငယ် ဆူရှုး (Su Xun) ကို ထိန်းကျောင်းနေပြီး၊ ငယ်ငယ်လေး ဆူချန် (Su Cheng) ကမူ တတိယသား စန်းဝါနှင့်အတူ ဆော့ကစားနေကြသည်။
"မင်းကလည်း အချိန်ကို ရွေးတတ်လိုက်တာ။ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ လူတိုင်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေကြတာ။ ဒီကိစ္စအတွက် အချိန် ဘယ်လိုလုပ် ထုတ်ပေးနိုင်ကြမှာလဲ။ သူတောင် ခွင့်တောင်းရဦးမယ်လေ" ဟု မိခင်ကျိုးက မကျေမနပ်ဖြင့် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
ဒုတိယ အစ်မယောက်ျားက နှိမ့်ချစွာဖြင့် "ဒီတစ်ကြိမ်ပါပဲ။ နောက်တစ်ခါ ကျိုးချင်းပိုင်ကို ကျွန်တော် လုံးဝ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး" ဟု ပြောခဲ့သည်။
အိမ်တွင်းရေး ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်တရာ တင်းမာနေခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်မကြီးသာမက ဒုတိယ အစ်မယောက်ျား ကိုယ်တိုင်ပင် ဆက်လက် မနေချင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ဤကတည်းကပင် သူတို့ အမြန်ဆုံး အိမ်ဆောက်ချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ဆီးနှင်းများ အရည်ပျော်သွားချိန်မှစ၍ ထိုနေရာတွင် အိမ်ဆောက်လုပ်ရေးကို စတင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အများစုမှာ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး အချို့သော အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသောကြောင့် အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့ တစ်လအတွင်းမှာပင် ပြီးစီးအောင် ဆောက်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။
ဘာပဲပြောပြော ကြီးမားလှသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးမှ မဟုတ်ပေ။
"မင်း အရင်အိမ်ပြန်နှင့်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်လာရင် ငါ ပြောပြပေးမယ်" ဟု မိခင်ကျိုးက ဆိုလိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် ဒုတိယ အစ်မယောက်ျားလည်း အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်မှ ပြန်လာသောအခါ မိခင်ကျိုးက ဤကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူမလည်း စကားပြောရ ခက်ခဲနေကာ "ဒီနှစ်တောင် မခံနိုင်တော့ဘူးပေါ့လေ။ သူတို့ ပိုက်ဆံချေးပြီးတာနဲ့ ဒီနှစ်အားလပ်ချိန်ကျမှ ဆောက်ကြလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ရုတ်တရက် ဆောက်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထောင်ထားမိဘူး" ဟု ဆိုသည်။
"သူ အဲဒီလောက်အထိ ရိုက်နှက်ခံထားရတာပဲ။ မခံနိုင်တော့တာ သဘာဝကျတာပေါ့။ ထို့အပြင် သူတို့သာ စောစောမပြောင်းရွှေ့ကြဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ဘာဓားကိုင်မိမှန်း မသိဘူး" ဟု ဤအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ လင်းချင်းဟဲက ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
"ဒီနှစ်ရက်တော့ ငါ မအားဘူး။ သဘက်ခါကျရင် မြေသြဇာနဲ့ ပိုးသတ်ဆေး သွားဝယ်မလို့။ လမ်းကြုံရင် သူ့အတွက် လှည်းတစ်စီး သယ်သွားပေးလို့ရတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောလိုက်သည်။
"အင်းလေ။ သူ နောက်တစ်ခါ လာရင် ငါ ပြောပြလိုက်မယ်" ဟု မိခင်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဒုတိယ အစ်မယောက်ျား ထပ်မံ ရောက်လာခဲ့သည်။ မိခင်ကျိုးလည်း စကားများကို အမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ရာ ဒုတိယ အစ်မယောက်ျားမှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး "ကျိုးချင်းပိုင်ကို တကယ်ပဲ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိပါပြီ" ဟု ပြောခဲ့သည်။