ဆန်ဝါ တစ်ယောက် ဖျားနာရာမှ ပြန်လည်သက်သာလာရန် နှစ်ရက်အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ရက်လုံး ထိုကလေးငယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းလျက် နုံးချိနေခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏အာကာသထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ကလေးဆေးဝါးများကို အသုံးပြုကာ အကောင်းဆုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ အန္တရာယ်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူစိတ်ချရပြီဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ အဖျားကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထား၍မရပေ။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူများပင် အဖျားကြီးပါက ဆိုးရွားသော နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများ ကြုံတွေ့နိုင်သေးရာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောဖွယ်မရှိတော့ပေ။
ရောဂါပျောက်ကင်းသွားသည်နှင့် ဆန်ဝါ သည် ခဏလေးမျှ ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ပြေးထွက်ကာ ခုန်ပေါက်ဆော့ကစားနေတော့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူ့ကို တားဆီးမနေတော့ပါ။
လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ထိုကလေးငယ်သည် မိမိအား မိခင်ဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်၊ ချစ်ခင်ခြင်းမရှိဟု စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဖျားနာပြီးနောက်တွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ချစ်ခင်ကြင်နာမှု နက်နဲပုံကို သူအမှန်တကယ် ခံစားမိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူစားချင်သည့် အရာမှန်သမျှကို ပြင်ဆင်ပေးသည်၊ သူတို့ကို ကန် (kang) ပေါ်တွင် အတူအိပ်စေပြီး ပုံပြင်များလည်း ပြောပြပေးသည်။ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှသည်။ ထိုနှစ်ရက်တာ မိခင်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဆန်ဝါ သည် ပုံမှန်အတိုင်း တက်ကြွလန်းဆန်းသော ကလေးအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ မကြာမီ လာဘာပွဲတော် (Laba Festival) သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် လာဘာထမင်းရည် (Laba congee) ချက်ပြုတ်ရန် စောစောစီးစီး နိုးထခဲ့သည်။
"နောက်မှ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ ရဲဘော်ဆီကို လိုက်ခဲ့မလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်များက ဆီးနှင်းများ ကျနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်နေပြီဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် သူမအား သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ ထို့ပြင် ရဲတပ်ဖွဲ့အတွင်း အဆက်အသွယ်ရှိထားခြင်းသည် အလွန်အသုံးဝင်သော အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်သည် ဆန်ဝါ ကိုခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့မှာမူ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မိဘများ၏ ချစ်ခင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိထားသော ဆန်ဝါ မှာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါခွင့်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။
"အဲ့လောက်ကြီး ပြုံးမနေနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စနောက်လိုက်သည်။ "အအေးမိလေတွေ ဗိုက်ထဲဝင်ပြီး ဝမ်းလျှောနေဦးမယ်"
"မေမေ၊ နောက်မှ သကြားရည်စိမ်ဇီးသီးတုတ် ဝယ်ပေးမှာလား" ဟု ဆန်ဝါ က မေးသည်။
"မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် နှစ်ချောင်း ဝယ်ပေးမယ်လေ။ ပြန်ရောက်မှ စားကြပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့!" ဆန်ဝါ က ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့မှာလည်း ညီငယ်လေး လိုက်ပါခွင့်ရသည်ကို မနာလိုဖြစ်မနေကြပါ။ ညီငယ်လေး ဆန်ဝါ သည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ရက်လုံး ဖျားနာပြီး နုံးချိနေခဲ့သဖြင့် အပြင်ထွက်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုလိုဖြစ်ကြောင်း သူတို့နားလည်ကြသည်။
ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်သည် ဆန်ဝါ ကိုခေါ်ကာ လုံခြုံရေးဗျူရိုသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ ကျေးလက်ဒေသမှ လာကြသူများဖြစ်၍ တန်ဖိုးကြီးလက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာစရာမလိုသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကိုယ်တိုင်ချက်ထားသော ငရုတ်သီးဆော့စ် တစ်အိုးကို ယူလာခဲ့သည်။ ထိုဆော့စ်မှာ တစ်ဂျင်ခန့်ရှိပြီး အလွန်အရသာရှိသည်။ အစပ်ကြိုက်သူ ကျိုးချင်းပိုင် သည်ပင် အလွန်နှစ်သက်လှသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏ရဲဘော်မှာလည်း အရသာတူညီပြီး အလွန်နှစ်သက်သွားသည်။
ဗျူရိုတွင် တစ်နာရီကျော်မျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့သည် ဆန်ဝါ ကိုခေါ်ကာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူ၏ရဲဘော်က သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ပြီး အားလပ်ချိန်များတွင် မကြာခဏ လာလည်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ရာ ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ အိမ်သုံးပစ္စည်းများဝယ်ရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးဌာနသို့ သွားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် အား အရင်ဝင်နှင့်ရန် ပြောပြီး သူမကတော့ အနက်ရောင်စျေးကွက် (black market) သို့ ခဏဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျိုးချင်းပိုင် အား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူသည် သူမကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ရန် မလိုတော့ဟု ခံစားရသည်။ စစ်တပ်ထဲတွင် အကောင်းဆုံးခြေရာခံခွေးပင်လျှင် သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများကို သက်သေမရှာနိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ သူမအဖမ်းခံရပါက ချက်ချင်းရပ်တန့်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ— သူမတွင် "အာကာသ" ရှိနေမှတော့ သူမကို ဘယ်သူများ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။ ကျိုးချင်းပိုင် မှာမူ အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အနက်ရောင်စျေးကွက်တွင် ပိုလျှံနေသော ကုန်ပစ္စည်းများကို အောင်မြင်စွာ ရောင်းချနိုင်ခဲ့ပြီး ကြက်ဥနှစ်ခြင်း ဝယ်ယူကာ တစ်ဂျင်ခန့်သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှန်ယွီ (Shen Yu) ကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
ရှန်ယွီသည် မကြာသေးမီကမှ သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားထားသည်။ အစောပိုင်းက ဗျူရိုတွင် ရှန်ယွီ၏ခင်ပွန်း ချန်ကျဲ (Chen Jie) နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်ကပင် ထိုသတင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူမသိရှိသွားပြီဖြစ်၍ လက်ဆောင်ပေးသင့်သည်မှာ လျော်ကန်လှသည်။ ရှန်ယွီသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်သဖြင့် သူများမရနိုင်သော ပစ္စည်းများကို မကြာခဏ ရရှိနိုင်သူဖြစ်ရာ သူမကို ရင်းနှီးထားခြင်းမှာ တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ရှန်ယွီမှာ မီးနေသည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကြက်ဥများမှာ အလွန်သင့်လျော်သော လက်ဆောင်ဖြစ်ပေသည်။
ရှန်ယွီသည် သူမကိုမြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ "အစ်မရယ်၊ လာလည်တာတင်ပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ! ဘာလို့ ကြက်ဥတွေ အများကြီး ယူလာရတာလဲ။ သမီးရဲ့ တူလေးတွေအတွက် ပြန်ယူသွားပါ" ဟု သူမက တောင်းဆိုသည်။
"မင်းအတွက် ယူလာတာမို့လို့ ထားထားလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက်ပြောသည်။ သူမသည် ကလေးမလေးကို ကြည့်ကာ "ဒါဝါ့အဖေသာ ဒါကိုမြင်ရင် အရမ်းအားကျသွားလိမ့်မယ်။ သူက မိန်းကလေးလိုချင်နေတာ ကြာပြီလေ" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ယွီသည် ပြုံးလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့မှာ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေး ရွေးချယ်မှုမရှိကြသဖြင့် သမီးလေးကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူက တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်း ပြောဆိုသော်လည်း အတူမနေကြသဖြင့် သူမအတွက် ပြဿနာမရှိပေ။
"ဒီလိုအေးတဲ့ရာသီမှာ အနှီးတွေက ခြောက်ဖို့ခက်တယ်။ အိမ်မှာ ကျောက်မီးသွေး လုံလောက်ရဲ့လား။ ကျွန်မသိတဲ့သူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ လိုအပ်ရင် ချန်ကျဲကို သွားယူခိုင်းဖို့ လိပ်စာပေးနိုင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"အစ်မကလည်း အရမ်းသတိထားပေးတာပဲ။ ချန်ကျဲက ရအောင်ရှာထားပြီးသားပါ၊ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ရှန်ယွီက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ကာ ငါးဟင်းရည်များများသောက်ရန် မှာကြားပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
"မေမေ၊ ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ဖေဖေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေတာ ကြာပြီ" ဟု သူမပြန်ရောက်သောအခါ ဆန်ဝါ က တိုင်တောသည်။
"အဒေါ်ရှန်ယွီဆီ သွားလည်တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် အား ရှင်းပြသည်။ သူသည်လည်း အခြေအနေကို သိရှိပြီးဖြစ်၍ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သားအဖနှစ်ယောက် ဘာမှမဝယ်ရသေးသည်ကို သတိပြုမိသော လင်ချင်းဟဲ့ က ကောင်တာကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် သူတို့တွင် ယခုနှစ်အတွက် ဝှိုက်ဖန်းဂတ်စ် (tremella) များ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ရေဓာတ်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းဖြစ်သဖြင့် သူမသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ တစ်ဝက်ဂျင် ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထို့ပြင် နှစ်သစ်ကူးအတွက် သကြားရည်စိမ်ဇီးသီးတုတ် နှစ်ချောင်း၊ ဖရုံစေ့နှင့် တော်ဖီများကိုပါ ဝယ်ယူပြီး နောက်ထပ် ဘာမှမလိုတော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိမ်တွင် နို့မှုန့်အိတ်တစ်အိတ်နှင့် မောလ်နို့မှုန့်ဘူး တစ်ဘူး ရှိနေသေးသဖြင့် နို့မှုန့်ထပ်ဝယ်ရန် မလိုတော့ပေ။
မိသားစုသုံးယောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရောက်ရောက်ချင်းပင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သကြားရည်စိမ်ဇီးသီးတုတ်များကို ဆန်ဝါ နှင့် ညီအစ်ကိုများ ဝေစားစေရန် ပေးလိုက်ပြီး ကလေးငယ် ဆူချန် အတွက်လည်း ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝှိုက်ဖန်းဂတ်စ်များကို စတင်စိမ်ထားလိုက်သည်။ အနီရောင်ဇီးသီးနှင့် ဝှိုက်ဖန်းဂတ်စ်ဟင်းရည်မှာ ခြောက်သွေ့အေးစက်သော ဆီးနှင်းကျချိန်တွင် နှလုံးနှင့် အဆုတ်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အာဟာရဖြစ်သည်။ ကန် (kang) က ပူနွေးနေသဖြင့် အခန်းတွင်း လေထုမှာ အလွန်ခြောက်သွေ့နေပြီး ထိုဟင်းရည်က အတွင်းအပူဓာတ်ကို လျော့ကျစေမည်ဖြစ်သည်။
ညစာအတွက် သူမသည် ကြာစွယ်နှင့် ဝက်နံရိုးဟင်းရည်၊ ဝက်သားသုံးထပ်သားဖြင့် ခြောက်သွေ့ပဲဟင်းနှင့် ပဲမှုန့်မုန့်များကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ အစ်မမေက သူမကို မနေ့က ကြာစွယ်များပေးထားခဲ့သည်။ ၎င်းကို ပါးပါးလှီး၍ ကြော်စားပါက အရသာရှိသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ဟင်းရည်ထဲတွင် စွပ်ပြုတ်လုပ်ရသည်ကို ပိုနှစ်သက်သည်။ နံရိုးများနှင့် မြေပဲတစ်ဆုပ်ထည့်၍ ချက်ပြုတ်လိုက်သောအခါ အလွန်ပြည့်ဝသော အရသာကောင်းတစ်ခု ရရှိလာသည်။
ကလေးများ၏ အဘိုးအဘွားများ ရောက်ရှိလာသောအခါ အပြင်တွင် ဆီးနှင်းများ ဆက်လက်ကျဆင်းနေသော်လည်း မိသားစုမှာ ပျော်ရွှင်စွာ နေ့လယ်စာ စားသုံးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် မုန်လာဥတို့သာ ရှိသဖြင့် နွေးထွေးသော ဟင်းရည်မှာ လူတိုင်းအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။