အခန်း (၁၈၅) - ဆန်ဝါ ဖျားခြင်း
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏သားများကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော်လည်း မျက်စိစုံမှိတ် အလိုလိုက်ရန်မူ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် ခြေအိတ်တစ်ရံကို ဆက်ဝတ်နိုင်သေးလျှင် သူမက ဆက်ဝတ်ခိုင်းမြဲဖြစ်သည်။ ကလေးတွေက အလိုမလိုက်လျှင် ကလေးဆိုးလေးများလို ဟန်ဆောင်ပြသော်လည်း အလကားသာဖြစ်သည်။ လက်ရှိခေတ်ကာလသည် နောင်လာမည့်မျိုးဆက်များနှင့် ယှဉ်၍မရနိုင်ကြောင်း နားလည်ထားရမည်။ အနာဂတ်တွင် ပစ္စည်းသစ်များ ဝယ်ယူရန် လွယ်ကူနိုင်သော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ ချွေတာရန် လိုအပ်သည်။ အရင်းအမြစ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကန့်သတ်ချက်ရှိနေသည်။
"ကျွန်တော်တို့အိမ်က ခြေအိတ်တောင် မဝယ်နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲနေလို့လား" ဟု ဆန်ဝါ က မေးလိုက်သည်။ သူ့အမေက ခြေအိတ်သစ်တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၍ဖြစ်သည်။
"ဆင်းရဲတာပေါ့။ မင်းတို့သားသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ လွယ်တာမှတ်လို့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အမှန်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေသည်။
ဆန်ဝါ က "အမေက ကျွန်တော့်ကို လိမ်နေတာ။ အမေ ဖေဖေ့အတွက် အတွင်းခံအသစ် ချုပ်ပေးနေတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တွေ့ခဲ့တယ်!" ဟု ပြန်ပြောသည်။ သူသည် သူ့အမေကို စွပ်စွဲသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေပြီး *အမေက ဖေဖေ့ကိုပဲ ချစ်တယ်၊ ကျွန်တော့်ကို မချစ်ဘူး* ဟူသော သဘောမျိုး သက်ရောက်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း သူမ၏ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ထိန်းထားသည်။ "မင်းဖေဖေက အသစ်လိုအပ်လို့လေ။"
"အမေ၊ ကျွန်တော့်ကို မလှည့်စားပါနဲ့။ ကျွန်တော် အကုန်မြင်ပါတယ်။ ဖေဖေ့အတွင်းခံက အခုထိ အကောင်းကြီးပါ၊ အပေါက်တောင် မပါဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က ထောက်ပြသည်။
ကလေးများ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ကို လှည့်စားရန် ပို၍ခက်ခဲလာသည်။
"ဒါဆို မင်းတို့က ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"အမေ ကျွန်တော့်အတွက် ခြေအိတ်အသစ်လေး တစ်ရံလောက် ချုပ်ပေးပါ" ဟု ဆန်ဝါ က တောင်းဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "နောက်နှစ်မှ စောင့်တော့။ နောက်နှစ်ကျမှ မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေကို အသစ်ချုပ်ပေးမယ်။ ဒီနှစ်အတွက်တော့ ဒီခြေအိတ်နဲ့ပဲ သည်းခံပြီး ဝတ်သွားကြ။"
"မဝတ်ချင်ဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
"မဝတ်ချင်ရင်လည်း မင်းတို့ခြေထောက်တွေ နံပြီး လျှောက်သွားနေကြပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် "အမေက ကျွန်တော့်ကို လုံးဝမချစ်ဘူး! ဖေဖေ့ကိုပဲ ချစ်တာ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒီစကားက အမေ့ရင်ကို နာစေတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အမေက မင်းဖေဖေ့ကို ချစ်တာပေါ့။ မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေက ရွှံ့ထဲမှာ ကြီးပြင်းလာကြတာပဲ၊ အလိုလိုက်ပြီး ပျက်စီးအောင်လုပ်ပေးနေဖို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။"
ဆန်ဝါ သည် သူ့အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယမြောက် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့အား တိုင်ကြားလိုက်သည်။
သူတို့အမေ၏ အကျင့်ကို ကောင်းကောင်းသိထားပြီးဖြစ်သည့် ဒါဝါက "အမေက ဖေဖေ့ကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ အခုမှ သိတာလား။ ဘာပဲရရ ဖေဖေ့ကို အရင်ပေးတာပဲလေ။ ဖေဖေရတာတွေက ကျွန်တော်တို့ ရချင်မှရမှာ။ ဖေဖေနဲ့ အချစ်ခံရဖို့ ယှဉ်ပြိုင်ရဲသေးတယ်ပေါ့" ဟု ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု အာဝါ က ဖြည့်စွက်သည်။ "အမေက ဖေဖေ့အတွက် ဆန်ပြုတ် 떠ပေးတာနဲ့ ဖေဖေ့ကိုပဲ အစားများများစားဖို့ အမြဲတိုက်တွန်းတာ။ ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ စားချင်ရင် စား၊ မစားရင်လည်း သွားကြဆိုတဲ့ သဘောမျိုးပဲလေ။"
မူလက သူ့ညီအစ်ကိုများကို စည်းရုံးရန် လာခဲ့သည့် ဆန်ဝါ မှာမူ သူတို့ဆီမှ ဤသို့သော အမှန်တရားစကားများကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဆန်ဝါ ရယ်၊ ရှိတာပဲ ဝတ်လိုက်ပါ။ အမေက သူတို့ကို ချုပ်ပေးနေတာကိုတင် ကျေနပ်လိုက်ပါ" ဟု ကျိုးတာဝါ က သူ့ညီငယ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောသည်။ "အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက အမေ့ကို အိတ်အသေးလေး ချုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက အမေက ဖေဖေ့အတွက် အဝတ်ချုပ်ပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ ဖေဖေ့ဟာ ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရသေးတယ်လေ။"
"ကျွန်တော်က အိမ်မှာ အငယ်ဆုံးလေ!" ဟု ဆန်ဝါ က ကြွေးကြော်သည်။ သူသည် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် အချစ်ခံရဆုံး ဖြစ်သင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဖေဖေက လူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ သူ့ကို အလိုလိုက်နေဖို့ ဘာလိုလို့လဲ။
"အငယ်ဆုံးဖြစ်တာ ဘာမှမထူးဘူး။ ကျွန်တော်တို့အိမ်က အဲ့ဒီလို စည်းမျဉ်းတွေ မရှိဘူး" ဟု အာဝါ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။
"အမေက ကျွန်တော့်ကို မချစ်တော့ဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က မျက်ရည်ဝဲလျက် ရေရွတ်သည်။
ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့သည် အမေပေးထားသော ခက်ခဲသည့် ကျောင်းစာမေးခွန်းများကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ အထီးကျန်ပြီး အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရသည့် ဆန်ဝါ သည် အဘိုးအဘွားများအိမ်သို့ ပြေးသွားပြီး အဘွားဖြစ်သူအား ရင်ဖွင့်လိုက်သည်။
အမေကျိုး သည် သူ့သား၏ တိုင်ကြားချက်ကို ကြားသောအခါ ရယ်မောမိသည်။ သူမ၏ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အရာရာထက် ဦးစားပေးတတ်ကြောင်းကို သူမ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။ ကလေးများနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် "လွတ်လပ်စွာ" ပြုစုပျိုးထောင်တတ်ပြီး သူတို့၏ကြီးပြင်းမှုကိုမူ ဘယ်သောအခါမျှ လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။
"မင်းဖေဖေက အလုပ်ကြိုးစားရတာဆိုတော့ အဝတ်အစားတွေက ပွန်းပဲ့လွယ်တယ်လေ" ဟု အမေကျိုး က ရှင်းပြသည်။ "နှစ်ကုန်ရင် အဝတ်အစားအတွက် ကူပွန်လက်မှတ်တွေပဲ ရတာလေ။ အမြဲတမ်း အသစ်တွေ ဝတ်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
"ကျွန်တော် အမြဲတမ်း အသစ်မဝတ်ပါဘူး၊ ဒီဟာတွေကို ဝတ်လာတာ ကြာပြီ" ဟု ဆန်ဝါ က ငြင်းခုံသည်။ "အိမ်မှာ အဝတ်စ မရှိလို့ မဟုတ်ဘူးလေ။ အမေက အကုန်လုံးကို ဖေဖေ့အတွက်ပဲ စုထားတာ။"
"မင်းအမေက မင်းဖေဖေ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်မှာ ပင်ပန်းနေတာကို နှမြောလို့ သူ့အတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ပေးချင်တာပါ။ မင်းကလည်း သားလိမ္မာလေးပဲ၊ ဒီလိုအသေးအဖွဲလေးတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့တော့" ဟု အမေကျိုး က ချော့မော့သည်။
ဆန်ဝါ ကမူ ကျေနပ်မှုမရှိသေးဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဆူချန် နှင့် ဆော့ကစားရန် ထွက်သွားသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သော် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခြေအိတ်များကို ချုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပေးရန်မူ စိတ်ကူးမရှိပေ။ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်အဖြစ် အချိန်ကျမှသာ ပေးမည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ့သားတွေ ပြောတာ မှန်သည်။ သူမက သူ့ကို ပိုချစ်သည်။ သူလည်း ထိုအချက်ကို ခံစားမိပြီး ထိုအဖြစ်ကို အတော်လေး နှစ်သက်နေမိသည်။
"ရှင်က ရယ်နေနိုင်သေးတယ်ပေါ့? ရှင်သားတွေက ကိုင်တွယ်ရ တော်တော်ခက်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။
"ကိုင်တွယ်ရခက်ရင် ရိုက်လိုက်လေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"အဲ့ဒီလောက်ထိ မရောက်သေးပါဘူး။ ခြေအိတ်အသစ်လိုချင်ရုံလေးပါ" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။ အနာဂတ်မျိုးဆက်သစ် ကလေးတွေက ဈေးကြီးတဲ့ အရုပ်တွေ တောင်းဆိုပြီး သူကောင်းသားတွေလို ပြုမူနေကြတာနဲ့ ယှဉ်လိုက်လျှင် ဆန်ဝါ ၏ တောင်းဆိုမှုမှာ ဘာမှမဟုတ်သလိုပင်။
"အတွင်းခံတွေ အဲ့လောက် အများကြီး ချုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နွေးထွေးမှုအနည်းငယ်ဖြင့် ပြောသည်။ သူတွင် ငါးစုံရှိပြီးသားဖြစ်ကာ အားလုံးမှာလည်း အတော်လေး အသစ်စက်စက်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ "ကျွန်မက ရှင့်အတွက် ချုပ်ပေးတာ၊ ဒါကြောင့် ဝတ်လိုက်ပါ။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခြေအိတ်အသစ်ကို နှစ်ရက်အတွင်း ချုပ်ပြီးစီးသွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော အဝတ်စအနည်းငယ်ကို အသုံးပြု၍ ချုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ဆန်ဝါ ထံ ချက်ချင်းမပေးဘဲ သိမ်းထားလိုက်သည်။ ကလေးကို အလိုလိုက်တိုင်း မရနိုင်ကြောင်း သင်ခန်းစာပေးရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် လိုချင်တာ မရတိုင်း အော်ဟစ်ငိုယိုသည့် အကျင့်ဆိုး စွဲသွားလိမ့်မည်။
နောက်နှစ်ရက်တွင် ဆန်ဝါ သည် အတော်လေး ပုန်ကန်တတ်လာသည်။ သူသည် အစာစားချိန်တွင် စကားမပြောတော့ဘဲ ညဘက်၌လည်း သူ့အမေကို ပွေ့ဖက်ရန် ငြင်းဆန်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့သဘောအတိုင်း ထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ည၌ ဆန်ဝါ သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မိဘနှစ်ပါး၏ အခန်းတံခါးကို လာခေါက်ကာ သူ့အမေက သူ့ကို မလိုချင်တော့တာလားဟု ငိုယိုမေးမြန်းသည်။
ထိုညမှာ အတော်လေး အေးစိမ့်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကုတင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တားဆီးပြီး သူကိုယ်တိုင် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ငိုနေသော ကလေးကို အတွင်းသို့ ခေါ်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရေနွေးတစ်ခွက်ကို အမြန်ငှဲ့ကာ ကလေးသောက်လို့ရသည့် အပူချိန်ရောက်အောင် မှုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကလေးသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စိတ်ဆင်းရဲခံပြီးနောက်တွင် သူ၏ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက အာရုံစိုက်မှု မရနိုင်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ မိဘများက ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထည့်သိပ်ပေးလိုက်၍ ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် အပူချိန်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ဖျားနာလာသည်။
ကလေးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နွားလားဥသဘကဲ့သို့ သန်မာပြီး ဖျားနာလေ့မရှိသူဖြစ်ရာ ရုတ်တရက် ဖျားလာသည်ကို သူတို့ လန့်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးဆေးပြားကို ရေတွင်ဖျော်ကာ ချက်ချင်းတိုက်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဘာဆေးမှန်း ရှင်းပြမနေတော့ပေ။
"ချိုလိုက်တာ။ အမေ၊ ကျွန်တော့်ကို ချိုတဲ့ ဟင်းရည် တိုက်တာလား" ဟု ဆန်ဝါ က မူးဝေစွာ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အမေက မင်းကိုပဲ တိုက်တာ။ မင်းအစ်ကိုတွေကို မပေးဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ချော့မော့သည်။
"ဟီးဟီး" ဟု ဆန်ဝါ က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့... အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကိုလည်း နည်းနည်းပေးဦး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အေးပါ၊ အမေ မနက်ဖြန်ကျရင် သူတို့ကိုလည်း ပေးမယ်" ဟု သူမက ချော့လိုက်သည်။
ဆန်ဝါ သည် မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာမူ အိပ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ထိုဇနီးမောင်နှံသည် ညဉ့်နက်ပိုင်းတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး အဖျားကျသွားမှသာ စိတ်အေးသွားကြသည်။
"ကျွန်မ မှားသွားတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ဆုံးတွင် လဲလျောင်းရင်း နောင်တရစွာ ပြောသည်။ သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်ကို စတင်ပြုစုရခြင်းဖြစ်၍ အတွေ့အကြုံမရှိသေးပေ။ ဆန်ဝါ သည် ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် အဝတ်အစားလုံလုံခြုံခြုံ မဝတ်ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"အခုတော့ သူ သက်သာသွားပါပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို နှစ်သိမ့်သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ဝါ ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လျက် အိပ်ပျော်သွားသည်။ နောက်တစ်နေ့မနက် ကလေးနိုးလာသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းနေသော်လည်း အမေ၏ ရင်ခွင်နွေးနွေးထဲတွင် ရှိနေရ၍ သူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။