လင်းချင်းဟဲသည် သူမ၏ အမျိုးသားမှာ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု လျော့နည်းလာနေသည်ကို လုံးဝမသိရှိခဲ့ပေ။
သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ မှီနွဲ့ရင်း အင်္ဂလိပ်စာလုံးများကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုကျက်မှတ်နေခဲ့သည်။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘဲ တစ်ရက်လျှင် စာလုံးပေါင်း ၂၀ မျှသာ ရွတ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။
မနက်ပိုင်းတွင် စာလုံးများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ အမှတ်ရနေစေရန် စိတ်ထဲ ပြန်လည်စွဲမြဲအောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
စကားစုများကိုလည်း မနက်ပိုင်းကတည်းက ကျက်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုစကားစုများမှာ ယခင်က သင်ယူခဲ့ဖူးသည်များ ဖြစ်သဖြင့် ပြန်နွှေးရန် လိုအပ်ပေသည်။
ကလေးများမှာမူ အင်အားအပြည့်ရှိနေကြပြီး တစ်နေကုန် ဆော့ကစားထားသော်လည်း မပင်ပန်းကြပေ။ သို့သော် လင်းချင်းဟဲကမူ မရတော့ပေ။ မွန်းလွဲ ၁ နာရီကျော်သည်နှင့် သူမ ငိုက်မြည်းလာခဲ့သည်။
"အိပ်ချင်လို့လား" လင်းချင်းဟဲသည် အင်္ဂလိပ်စာအုပ်ကို စပေ့စ် (အာကာသစပေ့စ်/ဖန်တီးထားသောလျှို့ဝှက်နေရာ) ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကို မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမ၏လက်ထဲမှ စာအုပ် ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ မီးရောင်အောက်တွင် မနေ့ညကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယခုမှာမူ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။
လင်းချင်းဟဲက သူ့ကို မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်ပြလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သို့ဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက် တမှေးအိပ်လိုက်ကြရာ ထိုအတောအတွင်း ကျိုးချင်းပိုင်က သူမ၏ အပေါ်သို့ လှိမ့်တက်ချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းချင်းဟဲက "ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ အနားယူပါစမ်းပါ!" ဟု ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
ဒီလူသည် ဘယ်အချိန်ရပ်ရမည်ကို မသိပေ။ ဒီအတိုင်းဆို သေသွားမှာကိုတောင် မကြောက်ဘူးလား။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမကို ဖက်ထားပြီး အိပ်စက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။
လင်းချင်းဟဲသည် အိပ်ပျော်လွယ်သူဖြစ်သဖြင့် ခဏအတွင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကမူ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ သူ၏ဇနီးကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားရခြင်းက သူ့ကို စိတ်အေးချမ်းစေခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် သူလည်း မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။
လင်မယားနှစ်ယောက် တစ်နာရီကျော်မျှ တမှေးအိပ်လိုက်ကြသည်။ ယခုလို ဆောင်းရာသီရက်များတွင် အိပ်ရာထဲနေရခြင်းက အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်။ ထို့ကြောင့် နိုးလာသောအခါ လင်းချင်းဟဲသည် ပျင်းရိလေးတွဲနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ မက်မွန်သီး သို့မဟုတ် ပျားရည်ကဲ့သို့ ဝင်းပနီရဲနေပြီး အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေခဲ့သည်။
"မိန်းမ" ကျိုးချင်းပိုင် နိုးလာသောအခါ အင်အားများ ပြည့်ဝနေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ကြီးများက သူမ၏ ခါးထက်တွင် သောင်တင်နေခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟဲသည် သူ၏ ပွတ်သပ်ပေးမှုကို သဘောကျနေခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးလေးများ မှေးစက်ထားရင်း နှုတ်မှလည်း "ဒါကစပြီး သုံးရက်မှ တစ်ကြိမ်ပဲ။ ရှင် မနေ့ညက အသားစားပြီးပြီ။ ဒီနေ့ပါတွက်ရင် နောက်နှစ်ရက်ကြာမှပဲ ဒါကို ဆွေးနွေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အလုပ်သွားစရာမှ မလိုတာ" ကျိုးချင်းပိုင်က ဇွဲတကောက်ကောက် ပြောလိုက်သည်။
အလုပ်မလုပ်ရသဖြင့် မပင်ပန်းနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲလုပ်လုပ် သူပင်ပန်းမည်မဟုတ်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။
လင်းချင်းဟဲက ဒီလူ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိဘဲ နေပါ့မလား။ သူမက ပြုံးလျက် သူ၏မျက်နှာကို ခပ်ဆတ်ဆတ်ပုတ်လိုက်ပြီး "လိမ္မာစမ်းပါ။ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို စိတ်ထဲမထည့်ထားနဲ့။ နှိပ်ပေးစရာရှိတာကိုပဲ သေချာနှိပ်ပေး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှိပ်ပေးမှုကို ဆက်လက်ခံယူလိုက်သည်။
ဒီလူ၏ လက်ဝါးတွင် ကြမ်းတမ်းပြီး ထူထဲသော အသားမာများ ရှိနေသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်အေးချမ်းစေပြီး အားအပြည့်ပါလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လင်းချင်းဟဲကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်းကြီး နှစ်သက်ပေသည်။
သူမအနေဖြင့် ဟိုနုနုဖတ်ဖတ် ကောင်လေးများကို သဘောမကျနိုင်ဘေ။ ဒီလို ယောက်ျားပီသပြီး ရဲရင့်သူမျိုးကိုသာ ပို၍ သဘောကျသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဒီကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူမကို မငြင်းခုံခဲ့ပေ။ ညဘက်ကျလျှင် သူမ သဘောတူလာအောင် လုပ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများ သူ့တွင် သဘာဝအတိုင်း ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင်မူ သူသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် သူမကို နှိပ်ပေးနေခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟဲသည် ဒီလူက သူမကို ဖြူစင်သလိုလိုနှင့် မြှူဆွယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူမကို သေချာပေါက် နှိပ်ပေးနေသော်လည်း သူမ၏ အမြတ်ကို တိုးတို့ထိတို့ လုပ်ဖို့ရာ မမေ့ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူ့မျက်နှာက တည်ကြည်နေပြီး အလွန်အပြစ်ကင်းစင်ပုံ ပေါ်နေသေးသည်။
လင်မယားနှစ်ယောက် ကန် (Kang - မြောက်ပိုင်းတရုတ်စတိုင် အပူပေးအိပ်စင်) ပေါ်တွင် ခဏမျှ သာယာနေကြစဉ် အပြင်မှ ကောင်လေးများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ညီအစ်ကိုများ ပြန်ရောက်လာပြီး မိဘများ၏ အခန်းတံခါး ပိတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ နှောင့်ယှက်ခြင်းမပြုရန် ကိုယ့်အသိနှင့်ကိုယ် အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားကြသည်။
ဒီနှစ်မှစ၍ စန်းဝါ အပါအဝင် သူတို့အားလုံး ဘေးအခန်းတွင် အိပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။
"ငါတို့ သားသုံးယောက်ကတော့ တကယ်ကို ရှုပ်နိုင်လွန်းတယ်" ဘေးအခန်းမှ ညီအစ်ကိုများ၏ ရယ်မောသံကို ကြားရသောအခါ လင်းချင်းဟဲသည် မတတ်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ မင်းစကား နားထောင်ကြပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုသည်။
လင်းချင်းဟဲ နည်းနည်း ရယ်ချင်သွားခဲ့သည်။ ဘာကြောင့် သူ၏ စကားထဲတွင် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ချင်သည့် အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ပါဝင်နေရသနည်း။
"ငါ့စကား နားထောင်တာ မှန်တာပေါ့။ ငါ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းကျွေး၊ ကောင်းကောင်းဆင်ထားတာ။ ငါ့စကား နားမထောင်ရင်တော့ တုတ်နဲ့ ဒဏ်ပေးမှာ" လင်းချင်းဟဲက သူ့ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း လုပ်စရာမလိုပါဘူး၊ ငါ လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လင်းချင်းဟဲ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မိထွေးရှိရင် ပထွေးပါရှိတယ်လို့ လူတွေပြောတာ မဆန်းပါဘူး" ဟု သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း လေးလေးနက်နက်ပင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြောကြားခဲ့သည် - "မင်းက သူတို့ရဲ့ အရင်းမွေးမိခင်ပါ"
သူမသည် သူ့အပေါ်နှင့် သူ၏ သားသုံးယောက်အပေါ် မည်သို့ ဆက်ဆံသည်ကို သူ၏ ရင်ထဲတွင် သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကလေးများ၏ မိခင်ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟဲက မငြင်းခုံတော့ပေ။ သူမသည် ကလေးများအတွက် ပေးဆပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သာ အသိတရားမရှိ၊ စကားမနားထောင်ဘေ သို့မဟုတ် လမ်းမှားရောက်သွားပါက ရိုက်နှက်သည့်အခါတွင်လည်း သူမ သနားညှာတာနေမည် မဟုတ်ပေ။
အချိန်တန်လာသောအခါ လင်းချင်းဟဲသည် တောကြက်သားအချို့ကို စူးထုတ်ပြီး စွပ်ပြုတ်ချက်လိုက်သည်။ ကျန်သည့် အသားများကိုမူ ဒီည မှိုနှင့် ကြော်စားရန် သိမ်းထားလိုက်သည်။
"မေမေ၊ သားခြေအိတ်မှာ အပေါက်ကြီး ဖြစ်နေပြီ" စန်းဝါသည် အပြင်ထွက်လာပြီး သူမကို ရှာကာ ပြောပြလိုက်သည်။
"အပေါက်ဖြစ်နေတာလား။ မေမေ ခုတင်ကမှ ချုပ်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား" လင်းချင်းဟဲသည် ကြက်သားခေါက်ဆွဲ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
စန်းဝါ၏ ခြေအိတ်တွင် အပေါက်ကြီး ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ လင်းချင်းဟဲက "ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ပျက်စီးရတာလဲ၊ စွပ်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
"သားလည်း မသိဘူး။ စွပ်ထားရင်းနဲ့ ဒီအတိုင်း ပျက်သွားတာပဲ" ဟု စန်းဝါက မျက်လုံးလေး ကလုတ်ကလုတ် လုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟဲက "ကန် အိပ်စင်ပေါ်အရင်သွား။ မေမေ ဒီခြေအိတ်ကို အရင်ပြင်ပေးမယ်" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ညီအစ်ကို သုံးယောက်လုံးတွင် ခြေအိတ် နှစ်စုံစီ ရှိကြသည်။ သို့သော် တစ်စုံကို မနေ့ကမှ လျှော်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုခြေအိတ်များမှာ ကန်အိပ်စင် ခေါင်းရင်းတွင် အောက်ခံခင်းထားပြီး မခြောက်သေးသဖြင့် မစွပ်နိုင်ကြသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် ယခုခြေအိတ်ကိုသာ ပြန်ချုပ်ပေးပြီး စွပ်ခိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။
စန်းဝါသည် ကန်အိပ်စင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟဲသည် ခြေအိတ်ကို ယူဆောင်လာပြီး ဖာထေးလိုက်သည်။ သတင်းစာဖတ်နေသည့် ကျိုးချင်းပိုင်ကို သူမက "စန်းဝါ ဆိုတဲ့ ဒီဂျောက်ဂျက်ကောင်လေးက ငါ့ကို ခြေအိတ်သစ် ဝယ်ပေးစေချင်လို့ တမင် အလုပ်ရှာပေးနေတာလားလို့ ငါ သံသယဝင်မိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်" ကျိုးချင်းပိုင်က သူမဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။
"ငါ မနေ့တစ်နေ့ကမှ ဒီခြေအိတ်တွေကို ချုပ်ပေးထားတာ။ အခု ဒီနေ့မှာ ဒီလောက် အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားပြန်ပြီ" လင်းချင်းဟဲက သူ့ကို ပြလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "သူ့ကို ပစ်ထားလိုက်၊ ဒီအတိုင်း ဆက်စွပ်ပါစေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ခြေအိတ်မပါဘဲ ဖိနပ်စီးရင် ခြေထောက် နံလွယ်တယ်" လင်းချင်းဟဲသည် အပ်နှင့် အပ်ချည်ကို ထုတ်ယူကာ စတင်ချုပ်တော့သည် - "ဒီကောင်လေးများ ဒီတစ်ကြိမ်ပါ ထပ်ပျက်ဆီးအောင် လုပ်ရင်တော့ သူ့ခြေထောက်ကို အနံထွက်ပါစေတော့"
ခြေအိတ်များမှာ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဘာပဲပြောပြော နှစ်ကြိမ်မျှ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း စွပ်လို့ ရနေသေးသဖြင့် အသစ်ဝယ်စရာ မလိုသေးပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမက ခြေအိတ်ကို မြန်ဆန်စွာ ဖာထေးနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟဲက စန်းဝါကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ခြေအိတ်ကို ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း "စန်းဝါ၊ နင် ဒီခြေအိတ်ကို သေချာ ထိန်းသိမ်းရမယ်နော်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပျက်ရင်တော့ စွပ်စရာ ခြေအိတ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ထပ်ပျက်ရင် အသစ်တစ်စုံ ဝယ်လိုက်ပေါ့" ဟု စန်းဝါက မျက်လုံးလေး ကလုတ်ကလုတ် လုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒီစကားကို ကြားရသောအခါ ဒီကောင်လေး တမင်တကာ ပျက်စီးအောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟဲသည် ကျိုးချင်းပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ 'ဒါ ရှင် သားပဲ' ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါတို့မိသားစု ဒီနှစ်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပိုရတာ မှန်ပေမဲ့ နင်တို့ သားသုံးယောက်ရဲ့ စားသောက်နိုင်စွမ်းကလည်း ပိုကြီးလာပြီ။ ပိုက်ဆံအကုန်လုံးက အစားအသောက်ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်ရတာ။ ပိုလျှံတဲ့ ပိုက်ဆံဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ" ဟု လင်းချင်းဟဲက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ငါတို့မိသားစုက နို့တော့ ဝယ်သောက်နိုင်ပါသေးတယ်" ဟု စန်းဝါက ထောက်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက နင်တို့အားလုံး ကြီးထွားလာနေလို့ နို့သောက်ရတာလေ။ နင့်အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဒီနှစ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် အရပ်ရှည်လာသလဲ။ ၅ စင်တီမီတာနီးပါး ရှိနေပြီ။ နောက်နှစ် ဆောင်းရာသီကျရင် သူ့အင်္ကျီတွေ စွပ်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ အသစ်ချုပ်ရတော့မှာ" လင်းချင်းဟဲသည် ဒီအကြောင်းကို ပြောလာသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။
ဒါဝါသည် အရှိန်ဟုန်မပျက် ကြီးထွားသည့် အရွယ်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ကြီးထွားမှုမှာ တော်တော်လေး မြန်ဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။
နှစ်သစ်ကူးပြီးပါက သူသည် ၁၀ နှစ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ၁.၅ မီတာနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်နှစ်တွင် ၁.၅၅ မီတာထက် ကျော်လွန်သွားနိုင်သည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထားသည်။
သို့သော် စန်းဝါကမူ ထိုအရာများကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် ခြေအိတ်အသစ် တစ်စုံကိုသာ လိုချင်နေခဲ့သည်။
"မေမေ၊ သားခြေအိတ်က အလွန်ဟောင်းနေပြီ။ အသစ်တစ်စုံလောက် လဲပေးလို့ မရဘူးလား" စန်းဝါသည် ခြေအိတ်များ မည်မျှ သေချာဖာထေးထားသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ထပ်မံပျက်စီးရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ကလေးသဘာဝအတိုင်း ချွဲနွဲ့တောင်းဆိုလိုက်တော့သည်။