နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် က ဆန်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။
မနက်စာအတွက် သူတို့သည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ထူးခြားသောချက်နည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အဆီပြန်၍ အရသာရှိသော ငုံးဥအချဉ်ရည်စိမ်နှင့် ပြောင်းဆန်ပြုတ်ကို စားသုံးကြသည်။ မိသားစုတစ်စုလုံး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စားသောက်ကြသည်။
"ဖခင်၊ ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကိုသွားပြီး တောကြက်ဖတွေ သွားဖမ်းကြမလား" ဟု အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူက ဖခင်ကို မေးလိုက်သည်။
အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားသည်။ သေးငယ်လှသေးသည့် ဆူချန် မှာလည်း မျက်လုံးများ တောက်ပနေသော်လည်း သူက လိုက်သွားရန် ငယ်လွန်းသေးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အဘိုးအဘွားများထံ ပို့ထားရန် စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဇနီးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ မနေ့ညက သူမပြောခဲ့သည့်စကားများကို သူ အချိန်ယူ စဉ်းစားနေရလိမ့်မည်ဟု သူမသိသည်။ သူသည် အရင်ညက သူမကို ကန် (kang) ပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ သူမသည် သူ့ဇနီးဖြစ်ကြောင်း အတင်းအကျပ် ပြောဆိုနေခဲ့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးမှုများ ကျန်ရှိနေဦးမည်ပင်။
နံနက်စာစားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သားသုံးယောက်ကို ခေါ်၍ အမဲလိုက်ရန် ထွက်သွားကြသည်။ ဆီးနှင်းကျသည့်ရက်များတွင် တောကြက်ဖများသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် လှုပ်ရှားရခက်ခဲကာ ပင်ပန်းနေတတ်သဖြင့် ဖမ်းရလွယ်ကူပြီး မြေပြင်ပေါ်ကနေ ကောက်ယူရသလောက်ပင် လွယ်ကူနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖခင်နှင့်သားများ ထွက်မသွားမီ နွေးထွေးအောင် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့မထွက်ခွာမီလေးတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ဆွဲယူကာ ကြာရှည်စွာ နမ်းလိုက်သဖြင့် သူမမှာ ရှက်ရွံ့သွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရသည်။
သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိမ်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်များကို လေ့လာသည်။ သေးငယ်သည့် ဆူချန် ကိုမူ အမေကျိုး ထံတွင် သွားရောက် အပ်နှံထားလိုက်သည်။ သူမသည် အင်္ဂလိပ်စာ၏ အစိတ်အပိုင်းအများစုကို မေ့လျော့နေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခင်ဘဝက သင်ယူခဲ့သည့် အခြေခံအုတ်မြစ်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အသံထွက်ဖတ်နည်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနိုင်သရွေ့ သူမသည် ၎င်းကို ပြန်လည်သင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသည်။
စကားလုံးနှစ်ဆယ်နှင့် ဝါကျဆယ်ခုကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် အိမ်စာများကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ရင်း မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ အစားအစာများ ပြင်ဆင်သည်။ ဤဘဝတွင် သူမသည် ဤမျှလောက် ဂရုစိုက်တတ်သော ဇနီးသည်နှင့် မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ မိသားစုဝင်များ ထွက်သွားသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း သူတို့ပြန်လာသည့်အခါ စားရန် အရသာရှိသော အစားအစာများကို သူမ ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စများဖြင့်သာ တစ်သက်လုံး ကုန်ဆုံးသွားရတော့မည့်သူဟု ထင်ရသည်။
သူမသည် ပဲနီလေးများကို ရေနွေးငွေ့ဖြင့် ပေါင်းပြီး ပဲနီလေးအနှစ်ပါသော မုန့်များပြုလုပ်ရန် စီစဉ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မိသားစုဝင်အားလုံး ကြိုက်နှစ်သက်သည့်အတွက် သူတို့ကို အထူးသရေစာအဖြစ် ကျွေးမွေးလိုသည်။
သူမ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရောက်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ချီးကျူးစကား မဆိုဘဲမနေနိုင်ပေ။
"ယန်ယန်တို့ ကလေးတွေက သူတို့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က ဟင်းချက်အကောင်းဆုံးပဲ၊ အဒေါ်ကပဲ သူတို့အမေဆိုရင် ကောင်းမှာပဲလို့ အမြဲပြောနေတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ရယ်မောပြောဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးရှင်။ အစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် အားတဲ့အချိန်ကျရင် အိမ်မှာ ဒီလိုမျိုး လုပ်စားကြည့်ပေါ့။"
"ဒါတွေက အလုပ်ရှုပ်လွန်းပါတယ်" ဟု အစ်မတော်က ပြန်ပြောသည်။
"အစ်မတော် အားတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ယောကျာ်းနဲ့ ကလေးတွေအတွက် အရသာရှိတာလေးတွေ လုပ်ကျွေးတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မုန့်သားများကို နယ်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "အခု အစ်မတော် နားနေရတဲ့အချိန်ဆိုတော့ သူတို့ကို အားရှိအောင် ကျွေးထားသင့်တယ်လေ။ မဟုတ်ရင် နောက်နှစ်မှာ အလုပ်တွေ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။"
အစ်မတော်က ပခုံးတွန့်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "အရင်ကတည်းက ဒီအတိုင်းပါပဲ" ဟု ပြောသည်။
"ကိုယ့်လူကို ကိုယ်တိုင်ဂရုစိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်ပြောသည်။ သူမသည် သူတစ်ပါးတို့၏ ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသော်လည်း မိမိအိမ်တွင်မူ ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် အာဟာရပြည့်ဝစေရန် တစ်နေ့သုံးနပ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ပေးခြင်းသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်ဟု ခံယူထားသည်။ ထိုအချိန်ကာလတွင် ကျန်းမာရေးအတွက် အားဖြည့်ဆေးများ မရှိသလောက်ဖြစ်ရာ အစားအသောက်များကို စိတ်ပါလက်ပါ မချက်ပြုတ်ပေးလျှင် ဇနီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တာဝန်မကျေရာရောက်သည်ဟု သူမခံစားရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အစ်မတော်က သဘောတူလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကောင်းကောင်းလေး တစ်ခုခု ချက်လိုက်ပါ့မယ်။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အသံကို နူးညံ့စေလိုက်သည်။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့ အစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရယ်။ ကျွန်မက ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စိတ်ပူလို့ပါ။ သူဘာလို့ အလုပ်ကနေ အနားယူလိုက်ရလဲဆိုတာ အစ်မတော် သိတာပဲ။ သူက ကြည့်လိုက်ရင် သန်မာနေပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့နဲ့တော့ ယှဉ်လို့ မရဘူးလေ။"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူ့မှာ ဒဏ်ရာရှိရင်တောင် အခုဆို ပျောက်ကင်းနေလောက်ပြီပေါ့။" သူမသည် သူမ၏ စတုတ္ထမြောက် မောင်နှမဝမ်းကွဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ဖူးသဖြင့် မည်သူ့နှင့်မှ မနိမ့်ကျကြောင်း သိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လိုမျိုး အိမ်မှာရှိပြီး အာဟာရပြည့်ဝအောင် အမြဲဂရုစိုက်ပေးနေတာကြောင့် သူ ဒီလောက် ကျန်းမာနေတာ မဆန်းပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်မပြောတော့ပေ။ အစ်မတော်က သူမကို မီးဖိုရာတွင် ကူညီပေးပြီး ပဲနီလေးမုန့်များ ပြီးသွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို နှစ်ခုယူသွားရန် အတင်းပြောသည်။ သူမ ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အစ်မတော်က လက်ခံလိုက်သည်။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ကလေးများ ထိုမုန့်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း ပဲနီလေးများကို ရေစိမ်ကာ ထိုညတွင် သူမ၏ မိသားစုအတွက် ပြုလုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဖခင်နှင့်သားများက တောကြက်ဖတစ်ကောင်ကို ကိုင်ကာ ပြန်လာကြသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် ပါးပြင်များ နီရဲနေသော်လည်း ကလေးများမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
"တစ်ဝက်ကို ကြော်ပြီး တစ်ဝက်ကို ဟင်းရည်ချက်မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရွှင်စွာ အကြံပေးသည်။ သူမသည် ဥအုရန်အတွက် မွေးထားသည့် ကြက်မလေးကောင်ကိုမူ မထိရက်သဖြင့် တောကြက်ဖတစ်ကောင် ရလာခြင်းမှာ စားပွဲအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အပိုဆောင်းဟင်းလျာ ဖြစ်လာသည်။
"မင်းသဘောပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူသည်။
နေ့လယ်စာအတွက် သူတို့သည် ပဲနီလေးမုန့်များကို လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသော နှမ်းနှင့်မြေပဲလက်ဖက်ရည်နှင့် တွဲဖက်စားသုံးကြသည်။ ထိုလက်ဖက်ရည်သည် လှော်ထားသော နှမ်းနှင့်မြေပဲကို အနှစ်ဖြစ်အောင် ထောင်းပြီး ရေနွေးပူပူနှင့် ဖျော်ထားသောကြောင့် အလွန်မွှေးကြိုင်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်လိုက်ဖက်ညီသော တွဲဖက်မှုဖြစ်သည်။
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက်တွင် ကလေးသုံးယောက်သည် မိခင်ဖြစ်သူ လှော်ပေးထားသည့် မြေပဲအနည်းငယ်ကို သရေစာအဖြစ် ယူကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားကြသည်။ အလွန်အေးသောကြောင့် အဘိုးအဘွားများမှာ သေးငယ်သည့် စုရွှန်း အတွက် အခက်အခဲမဖြစ်စေရန် အိမ်သို့မလာကြသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် က အစားအစာများကို သူတို့ထံသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။
တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်သော ကျိုးချင်းပိုင် သည် တောကြက်ဖကို သန့်စင်ပြီး အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူပြန်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ သင်ခန်းစာများဆီသို့ ပြန်သွားကာ အင်္ဂလိပ်စာလုံးများကို ယုံကြည်မှုရှိစွာ ရွတ်ဆိုနေသည်။ သူမသည် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို မပူပန်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ခွေးဖြစ်သူ ဖေးယင်း သည် အိမ်အနီးသို့ မည်သူမဆို ချဉ်းကပ်လာလျှင် ဟောင်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီးကို အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
"ကြည့်နေတာ ကြာပြီနော်။ ဆက်ကြည့်ဦးမှာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားမှသာ သူ စိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိနိုင်သည်။ သူသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝက အလွန်ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသည်။ သူမက တကယ်ပဲ သူနှင့်အတူ ဤကဲ့သို့ နေထိုင်သွားမှာလား။ သူသည် သူမကို ပေးဆပ်စရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပေးအပ်သွားမည်ဟု ကတိပြုလိုက်သည်။