အခန်း (၁၈၂) - မင်းက ငါ့ရဲ့ဇနီးပဲ
သူမသာ ဒါဟာ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲက ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ရင် သူလိုမျိုး ရှေးရိုးဆန်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအကြောင်းကို မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယင်းအစား သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်က ကမ္ဘာမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
သို့တိုင်အောင် ၁၉၄၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် မွေးဖွားခဲ့သည့် ကျိုးချင်းပိုင် မှာမူ ကြက်သေသေသွားရသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်လုံးလုံး သူမသည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုက စေလွှတ်လိုက်သည့် သူလျှိုဖြစ်နေမလားဟု ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားခဲ့ရသေးသည်။ သို့သော် သူသည် ရာထူးအာဏာများ ဆုံးရှုံးနေပြီး အခြေအနေမဲ့နေသည့်အချိန်တွင် သူမကဲ့သို့ "အသုံးချခံရုပ်သေးရုပ်" တစ်ခုကို သူ့ဆီစေလွှတ်ပြီး ဘာများလုပ်ခိုင်းစရာရှိမှာလဲဆိုတာကို သူ လုံးဝနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အလွန်အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းနေသည်။
သာ၍မြင့်မားသည့် ရာထူးနေရာတွင်သာ သူရှိနေခဲ့လျှင် သူ့ကို အာရုံလွှဲရန် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် စေလွှတ်ခြင်းကို သူ နားလည်ပေးနိုင်ကောင်းပါလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အခန်းကဏ္ဍတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင်က စစ်မှုထမ်းခဲ့စဉ်က ရရှိထားသည့် စစ်ရေးဗျူဟာအသိပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူမက သူ့ကို ထိုအကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခါမျှ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် သူ့ကိုရော၊ သူတို့၏ သားသမီးများကိုပါ အလွန်ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူလျှိုမျိုး ရှိပါ့မလား။
အရာအားလုံးက အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက် နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ အမှန်တရားက ဤမျှထိ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့။
*သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်က ရောက်လာတာတဲ့လား။*
ကျိုးချင်းပိုင် အတွက်မူ ဤအချက်မှာ သူမကို သူလျှိုဟု သံသယဝင်ခဲ့စဉ်ကထက်တောင် လက်ခံရခက်နေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကြောက်သွားတာလား" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေရန် ပါးပြင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟယ်လို၊ လူအိုကြီးရေ။ ငါ့ခေတ်မှာဆိုရင်တော့ ရှင်က ငါ့အဘိုးအရွယ်လောက် ရှိနေမှာပေါ့။"
ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမပြောတာ မမှားပေ။ နောက်ထပ် နှစ်လေးဆယ်ကြာလျှင် သူသည် ထိုအရွယ်ရောက်နေမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းသွားသည်။
"ဘာလို့ မျက်နှာကို တင်းထားတာလဲ။ အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုအကြောင်း ပြောရရင်တော့ ရှင်က မြက်နုကို စားတဲ့ နွားအိုကြီးပေါ့။ အလွန်ကို နုနယ်တဲ့ မြက်နုလေးလေ" ဟု သူမက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အရေးမစိုက်သည့် လေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသည့် စိုးရိမ်စိတ်များ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူသည် သူမကို ကြည့်ပြီး "နောက်နှစ်လေးဆယ်မှာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"နောက်နှစ်လေးဆယ်ဆိုတာ... ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။ အရာအားလုံးက အတော်လေး တိုးတက်နေပြီ။ ထမင်းနဲ့ မန်တိုတွေက သာမန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တီဗွီတွေ၊ မိုဘိုင်းဖုန်းတွေနဲ့ အဲဒီလိုမျိုးတွေ ရှိတယ်။ လမ်းမတွေပေါ်မှာလည်း ဓာတ်ဆီနဲ့မောင်းတဲ့ ကားတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြေလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တီဗွီနှင့် ကားဆိုသည်ကို သိသော်လည်း မိုဘိုင်းဖုန်းဆိုသည်မှာ ဘာမှန်း လုံးဝမသိချေ။
"ဒါလေးလေ" အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံပြီးဖြစ်၍ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်နေရာ (Space) ထဲမှ မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
ဘက်ထရီကုန်နေသဖြင့် ဖုန်းမှာ ပွင့်မလာသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩသွားရသည်။ သူမပြောသည့် "Space" ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို သူ အရင်က သေချာနားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းကို လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထုတ်ပြလိုက်သည့်အတွက် ၎င်းမှာ သူမ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည့် မမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
"နောက်ထပ် ဘာမေးချင်သေးလဲ" သူမက ဖုန်းကို အဖန်ဖန်ကြည့်နေသည့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဖုန်းကို သူမလက်ထဲ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး သူမလက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ "မရှိတော့ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်သည်။ "ကျိုးချင်းပိုင်၊ ဒီနေ့ ညက ငါပြောလိုက်တဲ့အကြောင်းတွေက ရှင့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေလား။"
"တုန်လှုပ်သွားတာပေါ့" ဟု သူက ရိုးသားစွာ ဝန်ခံသည်။ ဘယ်လိုလုပ် မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။ သူ့ဇနီးသည်က အနာဂတ်ကနေ ရောက်လာခဲ့တာလေ။
"ဒါဝါ့အမေက အနာဂတ်ကို ရောက်သွားတာလား" ဟု သူက မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်။" တကယ်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မူလဝိညာဉ်က ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိသော်လည်း ထိုအဖြေကိုသာ သူမ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ရှင့်ဇနီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါယူလိုက်တဲ့အတွက် ရှင်က ငါ့ကို အပြစ်တင်လား။ ရှင်နဲ့ ကလေးတွေကို လိမ်ညာခဲ့တဲ့အတွက်ရောပေါ့" ဟု သူမက မေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူ ဘာပြောရမှန်း မသိသော်လည်း သူ သူမကို အပြစ်မတင်ကြောင်း လုပ်ရပ်ဖြင့် သက်သေပြလိုသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဘယ်သူရှိနေသလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမ မဝန်ခံခင်ကတည်းက သူသည် သူမသာ တခြားနိုင်ငံသူဖြစ်နေပါစေ၊ သူမကိုသာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုသည် သူမမရှိဘဲ မရှင်သန်နိုင်ပေ။ သူမသာ ထွက်သွားခဲ့လျှင် သူတို့ ဘာဖြစ်သွားကြမလဲဆိုတာ သူ စဉ်းစားပင် မကြည့်ရဲပေ။
"ငါတို့မိသားစုကို ထားမသွားပါနဲ့" ဟုသာ သူ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့ ရှင့်ရဲ့ အပြုအမူပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ရှင်သာ ငါ့ကို မကောင်းဆက်ဆံရင် ငါ ဘယ်တော့မှ မနေဘူး။"
တကယ်တမ်းတွင်မူ ထိုအစီအစဉ်မှာ သူမ၏ အစောပိုင်းကတည်းက စိတ်ကူးဖြစ်သည်—ကလေးတွေ ကြီးပြင်းလာသည်အထိ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိပြီးမှ လမ်းခွဲရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူပြန်ရောက်လာပြီး အချိန်တွေအတူတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သည့်နောက်တွင်မူ ဤအမျိုးသားသည် တော်တော်လေး လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
သူမ မသိလိုက်ခင်မှာပင် သူ၏ဇနီးသည်အဖြစ် တကယ်တမ်း ဖြစ်တည်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်လေးဆယ်က ရောက်လာသူဖြစ်သည့် သူမ၏ စိတ်ထားမှာ ရှေးရိုးစွဲမဆန်သလို တောင့်တင်းလွန်းသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ သူက သူမကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသရွေ့ သူမသည် သူ၏ မိသားစုကို ဂရုစိုက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ သူသာ မကောင်းလျှင်တော့ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဒုက္ခမခံနိုင်ပေ။
"မင်းမှာ သတိတရားဆိုတာ မရှိဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမမျက်လုံးကို ကြည့်ပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ပါးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရှေ့က အမျိုးသမီးနဲ့ ငါနဲ့ တူတဲ့အချက်ကတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ သတိတရား မရှိတာပဲ။ အဲဒီအပေါ်မှာတော့ မျှော်လင့်မနေနဲ့။"
သူမ ပြောချင်တာ ပြောပြီးပြီ။ သူသည် သူမကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမသည် သူ၏ မိသားစုကို ဂရုစိုက်ပေးမည်မဟုတ်။ သူ အေးစက်နေတဲ့ ထမင်းတွေကိုပဲ စားနေရလိမ့်မည်!
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ပို၍တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမကို ဘယ်လိုမျိုး အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံပေးရမလဲဆိုတာကို သူ စဉ်းစားနေသည်။ သူမသည် အနာဂတ်ကနေ ရောက်လာသူဖြစ်သည်—သူမသည် အကောင်းဆုံးသောအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်မှာပေါ့။ သူတွင် သူမကို ပေးအပ်နိုင်လောက်သည့် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ ဘာမှမရှိချေ။
"ငါ့မှာ ရှိသမျှအရာအားလုံးကို မင်းဆီ ပေးအပ်ပါ့မယ်" ဟု ကြာရှည်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးက ရှင့်ရဲ့ အပြုအမူပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းပြောတဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စတော့မယ်ဆိုတာ တကယ်လား။"
"ဟုတ်တယ်၊ ၁၉၇၇ ခုနှစ်မှာ။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ပဲ လိုတော့တယ်" ဟု သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
"အင်္ဂလိပ်စာ စာမေးပွဲရော ပါလား။"
"ပထမဆုံးနှစ် ပြန်စတဲ့အချိန်မှာတော့ မပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယနှစ်မှာတော့ မဖြစ်မနေ ဖြေဆိုရတော့မယ်။ အသေးစိတ်တော့ ငါ အကုန်မမှတ်မိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အင်္ဂလိပ်စာကို သိထားတာက အနာဂတ်မှာ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ။ ငါ ပြန်လည်လေ့လာဖို့ လိုနေပြီ၊ အတော်လေး မေ့နေပြီလေ" ဟု သူမ ရှင်းပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို လှည့်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ရယ်လိုက်သည်။ "ဒီအချိန်ထိတောင် စိတ်ရှိသေးတာလား။"
"မင်းက ငါ့ရဲ့ဇနီးပဲလေ" သူက သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် သူ့ဇနီးဖြစ်သည်။ သူ၏ ကလေးများ၏ မိခင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ ဒီည သူမ ပြောပြခဲ့သည့် အရာအားလုံးကိုတော့ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ သိမ်းထားတော့မည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤအမျိုးသား၏ အချစ်ကို ခံနေရသော်လည်း "ရှင် မနက်ဖြန်အတွက် မနက်စာ လုပ်ရတော့မှာနော်!" ဟု အသက်ရှူမှားလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အဆင်ပြေသည့်အနေအထားကို ရှာပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ဤဆောင်းရာသီ အေးစက်စက်ညတွေမှာ ဒီအမျိုးသားသည် နွားတစ်ကောင်လိုပဲ—လယ်မထွန်နိုင်ရင်တောင် သူမကို ထွန်ယက်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတော့တာပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် သူ့ကို မုန်လာဥခြောက်တွေပဲ ကျွေးရတော့မည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ဆက်လက်ဖက်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေမှသာ အရာအားလုံးက အရှိတရားအတိုင်း ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ အပြုအမူတွေက ဘာကြောင့် တခြားသူတွေနဲ့ ကွဲပြားနေရတာလဲဆိုတာကို သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး ဤဘဝတွင် သူ့ဆီကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ပြေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
"အရမ်းဖက်ထားတာပဲ" လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ညည်းညူကာ သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက မလှုပ်မယှက်ပင်။
"အိပ်လိုက်ပါ" သူက သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် တိုးတိုးလေး ညည်းညူကာ သူ၏ ခါးကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်ကာ သူ၏ အနံ့အသက်များကြားတွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။