ဒီလိုမိန်းမမျိုးကို ဒီလိုအထီးကျန်တဲ့ ကျေးလက်ဒေသမှာပဲ ဆက်နေနေရတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာကောင်းလှသည်။
ချန်ရှန်း ကတော့ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း မသိရှာပေ။ သူအရင်ကတည်းက သူမကို သတိထားမိခဲ့သည်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူမနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက အေးစက်စက်နဲ့ သိပ်မထူးခြားလှပေ။ ကလေးသုံးယောက်တောင် ရနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က သိပ်ပြီး ရင်းနှီးပုံမရခဲ့ကြ။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်ကနေ အနားယူလိုက်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ ချန်ရှန်း က အလုပ်သွားရင်း သူမနဲ့ ရံဖန်ရံခါ ဆုံမိတတ်သည်။ သူမက အမြဲတမ်းလိုလို သူ့ဘေးနားကနေပဲ လမ်းလျှောက်နေတတ်သည်။ အပြင်ပန်းမှာ အချစ်ပြလွန်နေတာမျိုး မရှိပေမဲ့လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အလွန်သဟဇာတဖြစ်တဲ့ လင်မယားတွေဆိုတာ လူတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ ရိပ်မိနိုင်ပေသည်။
ဒီလိုပြောင်းလဲမှုမျိုးက ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာပြီးမှ စဖြစ်လာပုံရသည်။ သူမ ဒီလောက်ထိ စိုပြည်ဝေဆာလာတာ သူ့ကြောင့်များလား။
ချန်ရှန်း တစ်ယောက် စဉ်းစားရခက်နေသည်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားပါစေ၊ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်က အစားထိုးခံထားရပြီဆိုတဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ပေ။
ကျောင်းပိတ်ရက်က ဒီဇင်ဘာလအထိ ကြာမြင့်သည်။ ဆီးနှင်းတွေ အလွန်အမင်း ကျဆင်းလာတာကြောင့် ကျောင်းပိတ်ရက်ကို စောစောစီးစီး စတင်လိုက်ရသည်။ ကျောင်းပိတ်လိုက်တာနဲ့ လုပ်အားခတွေ၊ လစာတွေ မရတော့ပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆရာ၊ ဆရာမတွေ အိမ်မပြန်ခင်မှာ သူတို့အတွက် ထောက်ပံ့ကြေးအဖြစ် ဝါဂွမ်းလက်မှတ် နှစ်ဂျင်စီ ရအောင် စီစဉ်ပေးလိုက်နိုင်သည်။
"မြို့နယ်အထက်တန်းကျောင်းက ဆရာတွေကတော့ ပိတ်ရက်မှာ လစာရတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု ဆရာမရှုက ပြောသည်။
"ကျွန်မတို့ဆီက ကျေးလက်ဒေသနဲ့ သူတို့နဲ့က ဘယ်နှယ်နှိုင်းလို့ ရပါ့မလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
ဆရာမရှုက "ရှင်တို့ဆီမှာ ဝါဂွမ်း လုံလောက်ရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အကဲခတ်တတ်သူပီပီ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူမက "ဆရာမရှု၊ ဆရာမ ကျွန်မနဲ့ လဲလှယ်ချင်လို့လား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဝါဂွမ်းက မလိုပါဘူး" ဟု ဆရာမရှုက ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီဝါဂွမ်းလက်မှတ် နှစ်ဂျင်ကို အိမ်ယူသွားရင်လည်း အများပိုင်ရန်ပုံငွေထဲပဲ ထည့်ရမှာ။ အဲ့ဒီတော့ ကိုယ်ပိုင်အချင်းချင်း လဲလိုက်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့"
"ဆရာမ ဘာနဲ့ လဲချင်တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ကျွန်မ စက်မှုကုန်ပစ္စည်းလက်မှတ် နှစ်စောင်နဲ့ လဲချင်တာ။ ရှင်တို့ဆီမှာ ရှိမလား"
လူအများစုဆီမှာ စက်မှုကုန်ပစ္စည်းလက်မှတ်တွေ မရှိနိုင်ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ဆီမှာတော့ ရှိလောက်မယ်လို့ ဆရာမရှု ထင်ထားသည်။ ဘာပဲပြောပြော ကျိုးချင်းပိုင် က စစ်တပ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပါလား။ သူက သက်တမ်းမကုန်တဲ့ နိုင်ငံတော်အဆင့် လက်မှတ်တွေအပါအဝင် အမျိုးမျိုးသော လက်မှတ်တွေကို ရနိုင်သူဖြစ်သည်။
"ဆရာမရှု၊ ဆရာမ လူမှန်ကို ရှာတွေ့ပြီပဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ အိတ်ထဲ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး (တကယ်တမ်းတော့ သူမရဲ့ အာကာသထဲကနေ ထုတ်လိုက်တာဖြစ်သည်) စက်မှုကုန်ပစ္စည်းလက်မှတ် နှစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ရှင်က အမြဲတမ်း အိတ်ထဲ ထည့်ထားတာလား" ဆရာမရှုက အံ့သြစွာ မေးသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုမှ အမှတ်တမဲ့ ပါလာတာ။ ဆရာမ လိုအပ်နေတာဆိုတော့ ပေးလိုက်ပါ့မယ်"
ဆရာမရှု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ဆီမှာ အခုဆိုရင် ဝါဂွမ်းလက်မှတ် လေးဂျင်စာ ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဒါက အတော်လေး များတဲ့ ပမာဏပင်။ သူမအိမ်မှာ ဝါဂွမ်း မလိုတာကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဂျာကင်တွေ၊ စောင်တွေကို မနှစ်ကပဲ ချုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အခုထိ အခြေအနေ ကောင်းနေသေးသည်။
ဒီအတွက်ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒီလက်မှတ်တွေကို လင်အစ်ကိုကြီးဆီ ပေးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဲ့ဒါဆိုရင် သူတို့မိသားစုအတွက် ဂျာကင်တွေ၊ စောင်တွေမှာ ဝါဂွမ်းထည့်ဖို့ လုံလောက်သွားပေလိမ့်မည်။
"အစ်ကို့ဘက်မှာ စက်ဘီး လိုအပ်ရင် ကျွန်မတို့အိမ်ကဟာကို လာယူသွားလိုက်ပါ။ အခု အလုပ်လည်း နားနေတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့လည်း သုံးမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို မနက်ဖြန် လာယူမယ်နော်" ဟု လင်အစ်ကိုကြီးက မေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့"
မနက်ဖြန်ကျတော့ လင်အစ်ကိုကြီး စက်ဘီးလာယူသည်။ လက်ထဲမှာ ဝါဂွမ်းလက်မှတ်တွေ ပါလာတာကြောင့် သူ စားသုံးကုန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းဆီ သွားမယ့်အစား မြို့နယ်ဆီကို တန်းသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ အထည်တစ်လိပ်နဲ့ ဝါဂွမ်းအနည်းငယ် ပါလာသည်။ လမ်းမှာတော့ ဒါဝါနဲ့ တခြားကောင်လေးတွေအတွက် နို့သကြားလုံး တစ်အိတ် ဝယ်လာခဲ့သေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အဲ့ဒီလက်ဆောင်ကို ငြင်းမနေတော့ဘဲ ပြန်တဲ့လမ်းမှာ သတိထားဖို့သာ မှာလိုက်သည်။
အလုပ်သွားစရာ မလိုတော့တဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အိမ်မှာပဲ ကပ်နေတတ်တဲ့သူ ဖြစ်လာသလို ခံစားရသည်။ သူမ အချိန်အများစုကို ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့အတူ ကန်ပေါ်မှာထိုင်ပြီး အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တွေ ဖတ်ရင်း ကုန်ဆုံးသည်။ အစကတော့ ကျိုးချင်းပိုင် ကို မသိစေချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူ့အပေါ်မှာ အလွန်နက်နဲပြီး စစ်မှန်တဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုး ရှိနေမိသည်။ ဒါကြောင့် သူမ မဖုံးကွယ်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ စာဖတ်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ သူ့အကြည့်တွေက ထူးဆန်းနေပေမဲ့ ဘာမှ မမေးဘဲ ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူမ တကယ်ပဲ စာတွေ နားလည်ရဲ့လားဆိုတာတောင် မမေးခဲ့ပေ။
သို့သော် အဲ့ဒီညမှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
"ချင်းပိုင်၊ ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို နိုင်ငံခြားဘာသာစကားစာအုပ်တွေ ဖတ်နေတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မမေးတာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
သူမ အများကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် အကုန်လုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့က ကန်တစ်ခုတည်းမှာ အိပ်နေကြတာဖြစ်ပြီး သူကလည်း အပြင်သိပ်မထွက်ဘဲ သူမဘေးမှာပဲ ကပ်နေတတ်တာကြောင့် လျှို့ဝှက်ချက်ထားဖို့ မလိုတော့ပေ။ အနာဂတ်မှာ အင်္ဂလိပ်စာက သူမရဲ့ အားသာချက် ဖြစ်လာမှာမို့ အခုကတည်းက ကြိုးစားထားရမည်။ တက္ကသိုလ်တုန်းက သင်ခဲ့တာတွေ တော်တော်များများ မေ့နေပြီဖြစ်ပြီး ဒါကို သူ့ဆီကနေ အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရနိုင်ပေ။
"မင်းမှ မပြောတာ" ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောသည်။
သူ မမေးချင်လို့ မဟုတ်ပေ။ သူမကိုယ်တိုင် ပြောပြလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီစကားနည်းတဲ့ လူသားကို တွေးမိပြီး ရယ်လိုက်သည်။ သူ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အတော်လေး စိတ်ပူနေရှာမှာပဲ။
"ရှင် မေးချင်တာရှိရင် မေးလိုက်ပါ" ဟု သူမက သူ့လည်ပင်းကို ဖက်ရင်း ပြုံးပြီး ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ "မင်းက... လင်ချင်းဟဲ့ လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ ပြီးခဲ့တဲ့ ညတွေက အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူ အရင်ကတည်းက သံသယ အနည်းငယ် ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူမ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တွေ ဖတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်လောက်တော့ တကယ့်ကို အမှန်တရားလို မခံစားခဲ့ရဘူး။ သူမ တကယ်ပဲ စာဖတ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စာမျက်နှာတွေကိုပဲ လှန်နေတာလားဆိုတာ သူ သိသည်။ တခြားအရာတွေကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သင်ယူတယ်လို့ အကြောင်းပြနိုင်ပေမဲ့ အင်္ဂလိပ်စာကတော့ ဆရာမရှိဘဲနဲ့ သင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူမက သူ့ကို ဝန်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာကြောင့် သူ မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ အဆိုးဆုံးအခြေအနေအတွက်တောင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သူ့လည်ပင်းကို ဖက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်တုန်းက စပြီး ကျွန်မက သူမမဟုတ်ဘူးလို့ သံသယဝင်နေတာလဲ"
"သူမသာဆိုရင် လင်မိသားစုဟောင်းနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" သူက ပြောသည်။ "ပြီးတော့ သူမက မိသားစုအပေါ်မှာလည်း ဒီလောက် ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး" သူမကို ကြည့်နေရင်း သူ့နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲကနေ ခုန်ထွက်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။
"ကျွန်မက လင်ချင်းဟဲ့ ပါ" သူမက သူ့မေးစေ့ကို နမ်းလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ အာမခံလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါနဲ့"
ကျိုးချင်းပိုင် သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက နူးညံ့မှုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ သူ့ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူ သိတာကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမ ဆက်ပြောမယ့်အရာကို စောင့်နေလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ ရှင်က ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲလို့ ရှင်းပြခိုင်းရင်တောင် ကျွန်မ ဘယ်လိုဖော်ပြရမလဲ မသိဘူး။ အစကတော့ ကျွန်မ ရှင့်မိသားစုအကြောင်း အိပ်မက်တွေ မက်နေခဲ့တာပါ" ဟု သူမ ရှင်းပြသည်။
သူမက သုံးရက်ဆက်တိုက် မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေအကြောင်း၊ တတိယမြောက်နေ့မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အာကာသတစ်ခု ပေါ်လာပုံအကြောင်းတွေကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ကူးပြောင်းလာခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြရင်း ဒီလောကကြီးက ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတော့ သတိထားပြီး ချန်လှပ်ထားလိုက်သည်။ အဲ့ဒီအမှန်တရားကတင်ကိုပဲ အတော်လေး ထူးဆန်းနေပြီ မဟုတ်ပါလား။