လင်ချင်းဟဲ့သည် ဂျုံကောက်ပဲသီးနှံ ၃၀ ပိဿာကို သူမ၏မိသားစုအတွက် သီးသန့်ချန်ထားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
ဒီနှစ်တွင် ကောက်ပဲသီးနှံများ သိမ်းဆည်းရန်အတွက် လင်အစ်ကိုကြီး (၃) ကို အကူအညီတောင်းရန် သူမ အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူမမှာ တရားဝင် အလုပ်အကိုင် ရရှိထားပြီးဖြစ်၍ လင်မိသားစုဝင်များက သူမကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် လင်အစ်ကိုကြီး (၃) ကို သူ၏ဘက်တွင် အပိုအနည်းငယ် ထပ်မံကောက်ခံထားစေရန် စီစဉ်ထားပြီး သူမဘက်သို့ လွှဲပြောင်းယူရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူက ဂျုံများကို လာပို့ပေးခြင်းကလည်း အမေကျိုးကို ချော့မော့ရန် အဆင်ပြေသည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူမက ၎င်းတို့မှာ သူမ၏အစ်ကို ပေးလိုက်သည့် လက်ဆောင်များဟုသာ ပြောလိုက်ရုံပင်။
ဆောင်းဦးရာသီ ကောက်ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။ ရက်ပေါင်း ၄၀ ကျော်မျှ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်မှာ အရောင်ပိုမိုညိုမဲသွားသည်။ အဖေကျိုးမှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေရှာသည်။ သူက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်ရာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကကဲ့သို့ လုပ်အားခ မရနိုင်တော့ပေ။ ယခင်က လုပ်အားခ ၁၀ မှတ် ပုံမှန်ရလေ့ရှိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ၈ မှတ်သာ ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အဘိုးအိုကို မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုရဲကြပေ။
အမေကျိုး၏ အခြေအနေမှာမူ လယ်ကွင်းထဲသို့ မဆင်းတော့သော်လည်း ပြောင်းဖူးစေ့ချွတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များတွင် ပါဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆန်ဝါနှင့် အခြားကလေးများကို ခေါ်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ အကူအညီအတွက် လုပ်အားခမှတ်များ ရရှိစေသည်။ ကလေးငယ် စုရွှန်းအတွက်မူ လင်ချင်းဟဲ့က ကျောင်းမှပြန်ရောက်သည့် နေ့လယ်ပိုင်းအချိန်များတွင် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးသည်။ သူ၏အစ်ကိုများနည်းတူ ကလေးမှာလည်း ပြုစုရလွယ်ကူပြီး အစာကျွေးကာ အနှီးလဲပေးထားလျှင် သူတစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး ဆော့ကစားနေကာ နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားတတ်သည်။
ကောက်ရိတ်သိမ်းခြင်း၏ နောက်ဆုံးနေ့တွင် လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ကောက်ပဲသီးနှံများကို အများအပြား နေလှန်းခြင်းနှင့် အစိုးရအတွက် အခွန်ပေးဆောင်ရမည့် ကောက်ပဲသီးနှံများကို ခွဲဝေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချိန်ကာလအတွင်း နေလှန်းသည့်နေရာမှာ တစ်ခါမျှ မလပ်နေခဲ့ပေ။ ရိတ်သိမ်းမှု အောင်မြင်ခဲ့သည့်အတွက် ရွာရှိ အမျိုးသမီးများမှာ ဆောင်းရာသီအတွက် အဝတ်အထည်အသစ်များ ဝယ်ယူရန် မြို့သို့သွားမည့်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြပြီဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်သည် လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေရန် ရည်ရွယ်ပုံရပြီး သူမအနေဖြင့် ယခုနှစ်တွင် အဝတ်အထည်များ ဝယ်ရန် အစီအစဉ်ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။ အကယ်၍ သူတို့နှင့်အတူတူ သွားမည်ဆိုပါက ဝယ်ပေးမည်ဟုလည်း ကမ်းလှမ်းသည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ စေတနာကို မြင်သော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ အိမ်တွင် အဝတ်အထည်များ ကျန်ရှိသေးကြောင်းနှင့် အာဝါနှင့် ဒါဝါတို့အတွက် အတွင်းခံအဝတ်အစားအသစ်များသာ လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ဆန်ဝါအတွက်မူ သူက အဝတ်အသစ်မလိုဘဲ နေနိုင်သေးသည်။
ထိုနေ့က လင်ချင်းဟဲ့ ကျောင်းမှပြန်လာသည့်အခါ ကောက်ပဲသီးနှံတစ်အိတ်ကို သယ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဆောင်းဦးရာသီ ကောက်ရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ဆရာမများကို ပေးအပ်သည့် ထောက်ပံ့ကြေးဖြစ်ပြီး တစ်ဦးလျှင် ပြောင်းဖူးစေ့ ၃၀ ပိဿာ ဖြစ်သည်။ အခမဲ့ရသည့် အစားအစာကို ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလှသည်၊ ထိုအတွက်ကြောင့် ထိုလအတွက် သူမ၏ လစာနှင့် လုပ်အားခမှတ်များ တစ်ဝက်လျော့သွားရသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။
အစိုးရအခွန်များ ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရွာသူရွာသားများသည် ကျန်ရှိသည့် ကောက်ပဲသီးနှံများကို အလျင်အမြန် ခွဲဝေယူကြသည်။ မိသားစုတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဝေစုကို ရရှိရန် တက်ကြွနေကြသည်။ ထိုခေတ်က လူများသည် အစာခေါင်းပါးခြင်းကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြပြီး ၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များကဲ့သို့ စုပေါင်းစားသောက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ လူတိုင်း မိမိတို့၏ စားစရာတိုက်ခန်းတွင် အစာအလုံအလောက် ရှိထားလိုကြသည်။
သူမ၏ မိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ ဝေစုကို အိမ်သို့သယ်ယူရန် ကျိုးတုန်းနှင့် ကျိုးရှီးတို့ထံမှ လှည်းတစ်စီးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကြောင့် ရရှိထားသည့် အပိုလုပ်အားခမှတ်များကြောင့် ၎င်းတို့မှာ ဝေစုပိုမိုရရှိခဲ့သော်လည်း သူမက မိမိအတွက် ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့သေးသည်။ ကလေးများ အစာစားသည့်ပမာဏအကြောင်းကို ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့အား ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်ပြီး သူတို့စားသောက်မှုကြောင့် အိမ်မှာပင် ပြတ်လပ်တော့မည်ဟု နောက်ပြောင်ပြောလိုက်သည်။ ရွာတွင် သူမ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်း တိုးတက်လာသည့်အတွက် ထိုရှင်းပြချက်ကို လူတိုင်း လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံခဲ့ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကလေးများကို အစာနည်းနည်းသာ ကျွေးရန် အကြံပေးသည့်အခါ သူမက "ကလေးတွေက ကြီးထွားနေတဲ့အရွယ်လေ။ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်တော့ ဗိုက်ဝအောင် စားရမှာပေါ့။ အခုချိန်မှာ အငတ်ခံခိုင်းရင် နောင်ကျရင် အရပ်မရှည်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆက်လက်၍ ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် ဂျုံ၊ ပြောင်းဖူးနှင့် ကန်စွန်းဥ အမြောက်အမြားကို ပြန်သယ်လာခဲ့သည်။ အိမ်နီးချင်းများက သူမ မြို့ဘက်သို့ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်သွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ ၎င်းတို့ကို သူမ၏ အစ်မတော်ထံ ပို့ပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းက သူမကို မယုံသင်္ကာမဖြစ်ကြပေ။ အကြောင်းမှာ မြို့တွင်နေထိုင်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို လင်ချင်းဟဲ့ထံ အပ်နှံထားသည့် ကျိုးရှောင်မေနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိထားကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လင်အစ်ကိုကြီး (၃) က ဂျုံ ၃၀ ပိဿာ လာပို့သည့်အချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်မှာမရှိသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်ကသာ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဇနီးဖြစ်သူက ခွင့်ပြုထားကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် သူ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
"ယောက်ဖ၊ ဒါက ငွေတစ်ရာပါ။ ကျွန်တော့်အစ်မဆီက ချေးလာတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ" ဟု လင်အစ်ကိုကြီး (၃) က ငွေများကို ကမ်းပေးရင်း ပြောသည်။
ထိုငွေပမာဏမှာ လင်အစ်ကိုကြီး (၃) က လွန်ခဲ့သည့်နှစ်နှစ်အတွင်း အလွန်အမင်း ချွေတာစုဆောင်းထားသည့် ငွေများဖြစ်သည်။ သူ အုတ်အိမ်ငယ်လေး ဆောက်လုပ်စဉ်က မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကုန်ကျစရိတ်နည်းသွားပြီး မိသားစု ခွဲထွက်ချိန်ကတည်းက စုဆောင်းထားသည့် ငွေအချို့လည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလုံး ဖြစ်သည်။ သူ၏မိသားစုအတွက် တစ်နှစ်စာ စားစရာလုံလောက်အောင် ခွဲဝေရရှိထားပြီးဖြစ်၍ ယခုအခါတွင် အကြွေးကို ပြန်ဆပ်နိုင်ပြီဟု သူ ခံစားရသည်။
"နောက်တစ်ခါ လာရင် မင်းအစ်မကို မင်းဘာသာပဲ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က သူ့ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောသည်။ သူသည် သူမကိုယ်စား ငွေကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမ၏ သဘောအတိုင်းသာ ထားလိုက်သည်။
လင်အစ်ကိုကြီး (၃) သည် ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ သဘောသဘာဝကို နားလည်သဖြင့် အတင်းအကျပ် မပြောတော့ပေ။ ဆောင်းဂျုံများ စိုက်ပျိုးပြီးနောက် သူသည် ငွေများနှင့်အတူ တောကြက်တစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်မှာရှိနေသည်။ သူမသည် ပိုလျှံသည့် ကောက်ပဲသီးနှံများကို ရောင်းချပြီး ငွေတစ်ရာခန့် အမြတ်ရရှိပြီးဖြစ်သည်။
"ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို ငွေတစ်ရာ ပေးရတာလဲ။ ဂျုံကောက်ခံဖို့အတွက်တောင် ကျွန်မက ရှင်တို့ကို ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး" ဟု ပြောရင်း ငွေတစ်ဝက်ကို သူ့ထံ ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။
"အစ်မ..." ဟု လင်အစ်ကိုကြီး (၃) က ငြင်းဆန်သည်။
"တော်ပြီ။ ဒါကို ပြန်ယူသွားပါ။ ကျွန်မ ရှင်မိန်းမကို အဝတ်အထည်ဘောက်ချာ နှစ်ခု ပေးထားပြီးပြီ၊ ဒီနှစ်မှာ ရှင်လည်း အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တာပဲ။ သွားပြီး အဝတ်အထည် ဝယ်ပြီးတော့ သမီးလေးတွေအတွက် အဝတ်အသစ်တွေ ချုပ်ပေးလိုက်ပါ" ဟု သူမက တိုက်တွန်းသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် တောကြက်ကို သိမ်းထားလိုက်သော်လည်း လင်အစ်ကိုကြီး (၃) ပြန်သွားသည့်အခါ သူမက စွန်ပလွံသီးနီ တစ်ပိဿာကို ပေးလိုက်သည်။ "နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်း ဝက်တွေ သတ်ကြတော့မှာမို့လို့ အသားတော့ မပေးတော့ဘူး။ ဒီစွန်ပလွံသီးတွေကို ရှင်မိန်းမနဲ့ သမီးလေးတွေ စားဖို့ ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ။"
လင်အစ်ကိုကြီး (၃) သည် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ သူ လာရောက်တိုင်း သူ၏အစ်မဖြစ်သူမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို အမြဲတမ်း ပေးလိုက်လေ့ရှိသည်။
သူ ပြန်သွားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့သည် တောကြက်ကို ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
"အို၊ ဒီကြက်က ဘယ်ကရတာလဲ" ဟု အမေကျိုးက စုရွှန်းကို ခေါ်ရင်း လျှောက်လာကာ မေးသည်။
"ကျွန်မ အစ်ကို လာပို့တာပါ။ သူ့မိန်းမ မီးနေသည်ဖြစ်တုန်းက ကျွန်မ ကူညီပေးခဲ့တော့ သူက ပြန်ဆပ်ချင်နေတာနဲ့ တူပါတယ်။ သူက သူ့မိသားစုကို မကျွေးဘဲ ဒီကို ယူလာပေးတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြသည်။
အမေကျိုးသည် ထိုအဖြေကို ကျေနပ်သွားပြီး ဝေဖန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ လင်မိသားစု၏ အစ်ကိုကြီး (၃) မှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ထားခြင်းမှာ ကောင်းသည့်အရာပင်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် တောကြက်တစ်ဝက်ကို ကြော်လှော်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို ဟင်းရည်ချက်သည်။ စားမည့်သူ များပြားလွန်းသဖြင့် ကြက်သားမှာ မကြာမီပင် ကုန်သွားပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး တစ်ထိုင်တည်းနှင့်ပင် ကုန်အောင် စားသောက်လိုက်ကြသည်။
ယခုအခါ ဆောင်းဂျုံများ စိုက်ပျိုးပြီးစီးပြီဖြစ်ရာ ရာသီဥတုမှာ အလွန်အေးစက်လာသည်။ ဆီးနှင်းများ စောစီးစွာ ကျရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ထင်းရှာရန် မြင်းစီး၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။