အခန်း (၁၇၈) - ဖောက်ပြန်မှု
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ကျိုးရှo Mei လက်ထပ်သွားစဉ်က ချန်ရစ်ခဲ့သည့် စက်ဘီးကို စီးလာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဆူဒါလင် မင်္ဂလာလက်ဆောင် ပစ္စည်းလေးမျိုးကို ပေးအပ်ခဲ့ချိန်တွင် အမေကျိုး က ဤစက်ဘီးကို သိမ်းထားရန် အတင်းအကျပ် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ စက်ဘီးမှာ ကျိုးမိသားစု အိမ်ဟောင်းတွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး လိုအပ်သည့် မောင်နှမများ အသုံးပြုနိုင်ရန် ထားရှိခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်ချင်းဟဲ့ က အလုပ်သို့သွားရန် မိသားစု၏ အခြားစက်ဘီးကို လိုအပ်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ကသာ ၎င်းကို အသုံးပြုရသည်။ သို့သော် ရွာတွင် ဝက်သားခွဲဝေပေးသည့်နေ့၌ လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်ရက်ခွင့်ယူခဲ့သည်။ ချန်ရှန်း က သူမနေရာတွင် အစားဝင်ပေးနိုင်သဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရုံဖြင့် လစာယူခိုင်းနေစရာ မလိုပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ က ယခင်က ခွင့်တစ်ခါမျှ မယူဖူးသဖြင့် တစ်ရက်ခွင့်ယူခြင်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝက်သားခွဲဝေမှုမှာ ယခင်နှစ်များကအတိုင်း ဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ တို့မိသားစုမှာလည်း အသားဝေစု ကောင်းကောင်း ရရှိခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင် သူမက ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အနေဖြင့် အဆုတ်ထဲမှ ထုံးမှုန်များကို သန့်စင်စေရန် အထောက်အကူပြုသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဝက်သွေး အပိုတစ်ဝေစုကို အထူးတောင်းဆိုခဲ့သည်။
ခွဲဝေမှုပြီးဆုံးသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သားသုံးယောက်နှင့်အတူ အမေကျိုး နှင့် ကျိုးရှo Mei တို့၏ သားငယ်များပါ ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"အသားစားရမယ်! အသားစားရမယ်!" ဟု သားငယ် ဆူချန် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။
"ချဉ်ဖတ်နဲ့ကြော်ထားတဲ့ ဝက်အူက တကယ့်ကို အရသာရှိတာ" ဟု ဆန်ဝါ က ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။ သားငယ် ဆူချန် မှာ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် တံတွေးမြိုနေရသည်။
Da Wa နှင့် အာဝါ တို့လည်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ဝက်သတ်သည့်နေ့ဖြစ်သဖြင့် မူလတန်းကျောင်းက ကလေးများကို တစ်ရက်ခွင့်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် အမေကျိုး တို့သည် အသားများကို စတင်ရွေးချယ်ကြသည်။ ဝက်အူနှင့် ဝက်ဗိုက်သားများကို သန့်စင်ရန် အမေကျိုး ထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က ဝက်ဆီချက်ရန် အဆီများကို စတင်လှီးဖြတ်သည်။ အိမ်တွင် ဆီလက်ကျန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ ဝယ်ထားသည့် ပုလင်းနှစ်လုံးမှာလည်း ကုန်သွားပြီဖြစ်သလို "သူမ၏ အာကာသထဲမှ" ထုတ်ယူထားသည့် ပုလင်းမှာလည်း ကုန်ခါနီးပြီဖြစ်သည်။ ဤအဆီချက်မှာ လာမည့်နှစ်သစ်ကူးကာလအတွက် ဝက်ဆီပုလင်း နှစ်လုံးစာ ပြည့်စေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ဝက်ဆီချက်ပြီးသောအခါ သူမသည် အဆီဖတ်ကြော်လေးများကို ကလေးများအတွက် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ခပ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်သည်တို့ကို ဟင်းချက်ရန် ချန်ထားသည်။ အဆီဖတ်ကြော်ဖြင့် ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ကြော်လိုက်သောအခါ ဟင်းလျာမှာ မွှေးကြိုင်ပြီး ချိုမြိန်သွားသည်။ ကလေးများမှာ ပန်းကန်ကို ဝေမျှစားသောက်ကြပြီး အရသာရှိလှသည့် အဆီဖတ်ကြော်များကို စားသုံးရ၍ မျက်လုံးများ တောက်ပနေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများကို ဝဝကစ်ကစ် ဖြစ်သည်ဟု မထင်သော်လည်း ထိုခေတ်ကာလ စံနှုန်းအရ သူမသည် မိမိ၏ မောင်နှမဝမ်းကွဲ တူ/တူမများကို အလွန်ဂရုစိုက်ကြောင်း လူတိုင်း သိသာသည်။ ဆရာမလင်မှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူအဖြစ် လူသိများသည်။ သူမသည် ပေးထားသည့် ကတိအတိုင်း တည်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မသိစေဘဲ တူ/တူမများကို မည်သည့်အခါမျှ အနိုင်ကျင့်မည်မဟုတ်ပေ။
နေ့လယ်စာအတွက် ချဉ်ဖတ်ဖြင့် ကြော်ထားသည့် ဝက်အူဟင်းကို စားကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က ညစာအတွက် ဝက်အစာအိမ်ကို ပြုတ်ထားပေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် နေ့လယ်တွင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ဝက်အူချဉ်ဖတ်ဟင်း ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို အိုးထဲတွင် နွေးနေစေရန် ချန်ထားပေးသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင်လည်း သွားဦးမှာလား" ဟု စားသောက်နေရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ သွားရဦးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
ထင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော်လည်း မိသားစု၏ လောင်စာသုံးစွဲမှုမှာ များပြားသည်။ လူအများစုမှာ သုံးရက်မှ ငါးရက်တစ်ကြိမ်သာ ခြေထောက်ဆေးကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ကလေးများကို နေ့စဉ် ဂျင်းပြုတ်ရေဖြင့် ခြေထောက်ဆေးပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလေ့ရှိသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ရက်ခြားတစ်ခါ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကိုလည်း ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်စေသည်။ သူမသည် တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှုကို အထူးဂရုစိုက်ပြီး သန့်ရှင်းခြင်းမှာ ရောဂါဘယမှ ကာကွယ်ရန် အရေးကြီးဆုံးဟု ဆေးရုံမှ ဆရာဝန်တစ်ဦးထံမှ သင်ယူခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် တွင်မူ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ ဆောင်းရာသီတွင် ဇနီးသည်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ထင်းရှာရသည်ကိုပင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။
သူသည် မနက်စောစောကတည်းက အပြင်ထွက်နေရသဖြင့် အလွန်ပင် ဗိုက်ဆာနေသည်။ သူသည် ပေါင်းထားသည့် မုန့်လေးလုံးကို ဟင်းနှင့်တွဲဖက်ကာ အကုန်စားပစ်လိုက်သည်။
"သွားနားတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အလုပ်များပြီးမြောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်မသွားမီ ခဏတာ လှဲအိပ်ရန် စိတ်ကူးထားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထင်းစည်းများကို နေလှန်းပြီးနောက် အိပ်စက်ရန် သွားသည်။ ဝက်သားခွဲဝေမှုကြောင့် မိသားစုမှာ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝက်သားตุ๋န်နှင့် ဝက်ခေါင်းဟင်း စသည့် အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသောက်ကြရသည်။
ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှo Mei တို့ ခွင့်ရက်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သားငယ် ဆူချန် ပိုဝလာသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ ကျိုးရှo Mei က သူမ၏သားကို ချီရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလေးချိန်များနေသဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုသာ ချီခိုင်းလိုက်သည်။ ဆူဒါလင် သည် သားဖြစ်သူကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကလေး၏ ကျန်းမာဝဖြိုးနေသည်ကို မြင်ရ၍ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်း ဆင်မြန်းနေသည်။
"ဘာတွေများ ကျွေးထားတာလဲ" ဟု ကျိုးရှo Mei က မေးသည်။
"အသားစားတာ" ဟု သားငယ် ဆူချန် က ပြန်ဖြေသည်။
"ညီလေးက အဆီများတဲ့ အသားကို ကြိုက်တာ။ အစားတိုင်းမှာ အဆီတုံးကြီးတွေကို အကုန်စားပစ်တော့ သူက ဝလာတာလေ" ဟု ဆန်ဝါ က ဝင်ပြောသည်။
"နင်ရော အများကြီး စားခဲ့ရရဲ့လား ဆန်ဝါ" ဟု ကျိုးရှo Mei က ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"စားခဲ့ပါတယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒေါ်လေးက ကျွန်တော်တို့ကို သကြားလုံးတွေ ထပ်ဝယ်ပေးပြန်တယ်"
ကျိုးရှo Mei သည် နို့သကြားလုံး တစ်ထုပ်နှင့် ကြက်ဥ နှစ်ဂျင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မိသားစုအတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေရန် ဂျုံမှုန့်ဖြူ ဆယ်ဂျင်ကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
"Cheng Cheng က ငယ်သေးတာကို၊ ဒီလောက် အစားအသောက်တွေ အများကြီး ယူလာပေးစရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဒီကောင်လေး အကြောင်း ကျွန်မ သိတာပေါ့။ သူက အစားပုတ်တယ်။ ဒီလောက်ထိ ကျန်းမာဝဖြိုးနေတာဆိုတော့ အများကြီး စားထားရမှာပဲ" ဟု ကျိုးရှo Mei က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ ထို့နောက် သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ကျောင်းဆရာမ အလုပ်အကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အသိပညာရှင် လူငယ်တွေတောင် မယှဉ်နိုင်တဲ့အထိ တိတ်တိတ်ကလေး ပညာတွေ သင်ယူထားတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ရဘူး။"
လင်ချင်းဟဲ့ က ခြောက်သွေ့စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ သူမသည် အမှားတစ်ခုခု ပြောမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသေးစိတ် မပြောပြလိုဘဲ မရေမရာ စကားလုံးအချို့ဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ဤအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘယ်သောအခါမျှ အသေးစိတ် မမေးမြန်းဖူးပေ။ အိမ်တူတူနေသူဖြစ်၍ သူမ ဘယ်အချိန်ကစပြီး စာသင်နေသည်ကို သိသော်လည်း သူမ ဤနေရာသို့ မရောက်မီက ဤကဲ့သို့ ပညာသင်ယူခဲ့ခြင်း မရှိသည်ကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။
ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှo Mei တို့သည် တစ်ရက်တာ နေထိုင်ပြီး ညနေပိုင်းတွင် အိမ်သို့ ပြန်ကြရသည်။ သားငယ် ဆူချန် မှာ ဒေါ်လေးအိမ်တွင် နေရသည်ကို ပျော်ရွှင်နေပြီး ပြန်လိုသည့် အရိပ်အယောင်ပင် မပြပေ။ နောက်တစ်ခါ လာလည်လျှင် သကြားလုံးများ ထပ်ယူလာပေးရန်သာ မှာကြားလိုက်သည်။
သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသား စုရွှန်း မှာလည်း ကောင်းမွန်စွာ ကြီးထွားနေသော်လည်း မိခင်နို့ကိုသာ မှီခိုနေရဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ အစာစားချင်စိတ် တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ နို့ရည်လုံလောက်မှုမှာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာသည်။ တတိယမြောက် မောင်ဖြစ်သူမှာ ငါးဖမ်းထွက်လေ့ရှိပြီး ကျိုးတုန်း က ငါး သို့မဟုတ် ပုစွန်များ ယူလာပေးပါက လင်ချင်းဟဲ့ က မိခင်ဖြစ်သူ၏ အာဟာရ ပြည့်ဝစေရန်အတွက် အချို့ကို ဝေမျှပေးလေ့ရှိသည်။
ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှo Mei တို့သည် ထိုညနေတွင်ပင် ပြန်သွားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဆယ်ရက်တာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ပြီးနောက် မိသားစုအတွက် လုံလောက်သည့် ထင်းများကို စုဆောင်းပြီးစီးသွားသည်။ သူ နောက်ထပ် ထင်းရှာစရာ မလိုတော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် ထိုညနှောင်းပိုင်းတွင်ပင် နှင်းများ စတင်ကျလာတော့သည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် ဇိုးကျားရွာ တစ်ရွာလုံး၌ ဝမ်လင် သည် သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ မောင်ဖြစ်သူနှင့် ဖောက်ပြန်နေသည်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်ဆိုသည့် သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။