ကျိုးချင်းပိုင် သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူ့ဇနီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ အိုမားမိသားစုမှာ လူဦးရေများပြားပြီး ၎င်းတို့၏ အတွင်းရေးကိစ္စများမှာ အမှန်ပင် ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့နေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စထဲသို့ ဝင်မပါခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။
ဤကိစ္စမှာ စက္ကူဖြင့် မီးကို ထုပ်ထား၍မရသကဲ့သို့ မကြာမီတွင် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သလို နောက်ဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
လင်မယားနှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွပ်ပြီး လှန်းထားလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ဘောင်းဘီကို လဲလှယ်ကာ ဝက်များကို အစာကျွေးပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အလုပ်နားရက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆန်ဝါ နှင့် ကလေးငယ် ဆူချန် တို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ အသားသွားယူရန် မေနှင့်တွေ့ဆုံကာ မြို့ထဲသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဆန်ဝါ မှာ ငါးနှစ်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကလေးငယ် ဆူချန် မှာ နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ထိန်းရလွယ်ကူသည်။ ကျောင်းစာသင်ရသည့်တာဝန်ကြောင့် နေ့တစ်နေ့၏ အချိန်အများစုတွင် ကလေးများနှင့် ခွဲခွာနေရသဖြင့် အခွင့်အရေးရတိုင်း သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။
သူမသည် ကလေးများအတွက် ရေခဲမုန့်ဝယ်ပေးခဲ့ပြီး သူတို့ စားသောက်နေစဉ်တွင် ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် စောင့်ခိုင်းထားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှန်းယွီကို ကလေးများကို ကြည့်ရှုပေးဖို့ ကြိုတင်မှာကြားထားခဲ့ပြီး ကိုယ်ဝန်ရင့်မာနေပြီဖြစ်သည့် ရှန်းယွီကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူခဲ့သည်။ မိခင်စိတ်ရှိသူဖြစ်သည့်အလျောက် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု မြင်ကာ စောင့်ရှောက်ပေးရသည်ကို ပျော်ရွှင်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျန်ရှိနေသည့် ဝက်သားများကို ရောင်းချပြီးနောက် မြေအောက်ဈေးသို့ သွားရောက်ကာ မြေပဲဆီတစ်ပုလင်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ တစ်ဂျင်းလျှင် နှစ်ယွမ်နှုန်းဖြင့် ဈေးကြီးသော်လည်း သူမ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ နှစ်ပုလင်းဝယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကြက်ဥများလည်း လိုအပ်သေးသည်။ သူမတွင် ကြက်ဥခြင်းတောင်းနှစ်လုံးရှိပြီး ရောင်းချရလွယ်ကူသလို သူမ၏ အာကာသထဲတွင်လည်း ပစ္စည်းအများကြီး မကျန်ရှိတော့ပေ။ ရှန်းယွီက သူမအတွက် လမုန့်တစ်ဂျင်းကို ကြိုတင်ဖယ်ထားပေးပြီးဖြစ်၍ ဈေးနှုန်း ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးရသည့် မြေအောက်ဈေးတွင် ဝယ်စရာမလိုတော့ပေ။
ဆီနှင့် ကြက်ဥများရပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ဆီတစ်ပုလင်းကို အပြင်တွင်ထားကာ ကျန်သည်များကို အာကာသထဲသို့ သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ သို့သွား၍ လမုန့်တစ်ဂျင်းနှင့် နို့သကြားလုံး နှစ်ထုပ်ဝယ်လိုက်သည်။ ကလေးများကို တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ် သွားတိုက်မည်ဆိုပါက သကြားလုံးစားခွင့်ပြုထားသည်။ ရှန်းယွီနှင့် အနည်းငယ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။
ကလေးနှစ်ယောက်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ ဤမျှ ခရီးရှည်သွားရခြင်းမှာ ကြီးမားသည့် စွန့်စားခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကလေးငယ် ဆူချန် မှာ အိပ်ငိုက်နေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အိပ်ရာထဲ ထည့်သိပ်လိုက်ပြီး ဆန်ဝါ လည်း သူနှင့်အတူ လိုက်အိပ်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆီတစ်ပုလင်းကို မီးဖိုချောင်တွင် ထားခဲ့ပြီး ကျန်သည်များကို သူမ၏ အခန်းထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အမေကျိုး မည်မျှဝယ်လာသည်ကို မသိစေရန်အတွက်ဖြစ်ပြီး အမေကျိုး အနေဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ ဘာတွေယူလာသည်ကို မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုတော့ပေ။
သူမသည် မေထံမှရလာသည့် ဝက်သားသုံးထပ်သား နှစ်ဂျင်းကို နှစ်နပ်စာ ခွဲလိုက်သည်။ တစ်နပ်မှာ ယနေ့အတွက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်နပ်မှာ မနက်ဖြန်အတွက်ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာအတွက် ဝက်သားနှင့် ကော်မှုန့်ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ပြီး ညစာအတွက် ဝက်သားနှင့် သခွားသီးကို ချက်ပြုတ်သည်။ မနက်ဖြန်အတွက်မူ ဝက်သားကြော်နှင့် သခွားသီးကို ချက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဤကာလတွင် ဝက်သားသုံးထပ်သားရရန် ခက်ခဲသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဝက်နံရိုးများ ရစေရန် မေနှင့် ကြိုတင်မှာထားပြီးဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အလုပ်နှင့် အိမ်မှုကိစ္စကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းကျောင်းရင်း နေ့ရက်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ စက်တင်ဘာလကုန်တွင် သူမသည် စာသင်လာသည်မှာ တစ်လနီးပါးရှိပြီဖြစ်ပြီး အခြေအနေနှင့် အပြည့်အဝ အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ စာသင်သည်ကို မမြင်ဖူးသူများပင် သူမကို အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် ဆရာမကြီးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကြလိမ့်မည်။ ပထမလတွင် ကျင်းပသည့် စာမေးပွဲတွင် သူမသင်ကြားသည့် အတန်းလေးတန်းစလုံး၏ သင်္ချာရမှတ်များမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ကျောင်းသားငါးဦးမှာ အမှတ်ပြည့်ရရှိခဲ့ပြီး အောင်ချက်မှာလည်း အံ့မခန်း မြင့်မားသည်။ အကယ်၍ တရားဝင် ဆရာမအဆင့်သတ်မှတ်ချက်သာ ရှိမည်ဆိုပါက သူမသည် နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပြီး ကျောင်းသားများကလည်း သူမကို လေးစားကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်က ထိုသို့သော အကဲဖြတ်စနစ်မျိုး မရှိသေးပေ။
ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ကျောင်းကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်စနစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာပင် သူမ၏ လစာနှင့် အလုပ်မှတ်များမှာ တစ်ဝက်လျှော့ချခံလိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ သူမသည် ယခင်ဘဝက အခပေးအားလပ်ရက်များကို သတိရမိသည်။ လစာလျော့သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုများ ရရှိဦးမည်ဖြစ်ရာ ဘာမှမရသည်ထက်စာလျှင် ပိုကောင်းပါသည်။
သူမသည် နံနက်ပိုင်းတွင်သာ စာသင်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ နေ့လယ်စာ ချက်ပြုတ်ပြီး လယ်ကွင်းသို့ သွားပို့ရန် အချိန်ရသည်။ သူမသည် ရွာထဲရှိ အခြားသူများနှင့် မတူပေ။ သူတို့က ဗိုက်ဝရုံသာ စားသောက်ကြသော်လည်း သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အစားအသောက်များကို တကယ်နှစ်သက်စေချင်သည်။ သို့သော် သူမ အနည်းငယ်တော့ ထိန်းသိမ်းသည်။ နေ့လယ်စာအတွက် လက်တွေ့ကျသည့် အစားအစာများကိုသာ ထည့်ပေးသော်လည်း ပဲစိမ်းဟင်းခါး တစ်ခွက်တော့ အမြဲပါဝင်အောင် လုပ်ပေးသည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး အားရှိသည့် အစားအစာများကိုတော့ မနက်နှင့် ညနေခင်းများအတွက်သာ ချန်ထားသည်။
"ဆရာမလင်၊ နောက်ကျရင် ကျွန်မကို ဆိုင်ကယ်နောက်က လိုက်စီးခွင့်ပေးမလား" ဟု အစားအစာ လာပို့ရင်း ကြုံကြိုက်သွားသည့် ဝမ်လင် က မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝမ်လင် နှင့် အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေး မကောင်းခဲ့သလို၊ သူမ၏ ခယ်မဖြစ်သူနှင့် မသင့်လျော်သည့် ဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက်တွင် သူမနှင့် လုံးဝ အဆက်ဖြတ်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်လင် က ဤသို့ မေးရဲသည်ကို သူမ အံ့အားသင့်မိသည်။
"ကျွန်မဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ထိုင်ဖို့ ရှင်က တန်လို့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားပြီး မညှာမတာ လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်လင် က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ "ရပ်ကွက် အလယ်တန်းကျောင်းဆရာမတစ်ယောက်အနေနဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနဲ့ ခင်မင်မှုဆိုတာကို လုံးဝ မသိနားမလည်ဘူးပဲ။"
"ကျွန်မကို အမြဲတမ်း နောက်ကွယ်ကနေ အတင်းပြောနေတဲ့သူနဲ့ ဘာစည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ ဘာခင်မင်မှုလဲ။ ရှင်ဦးနှောက်ထဲမှာ အပေါက်များ ပါနေသလား မသိပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
အနီးအနားရှိ အခြားအမျိုးသမီးအချို့မှာ ရယ်မောလိုက်မိကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ဆရာမဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်း ရွာသူရွာသားများ၏ သူမအပေါ် အမြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူမ၏ ယခင်အပြုအမူများအတွက် ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်များ ရှာဖွေပြီး သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ဝမ်လင် မှာ ပါးစပ်သရမ်းသူဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ပွင့်လင်းလွန်းမှုကို ဘာမှမဖြစ်ဟုသာ ယူဆကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ကလေးများကို ကြည့်ရှုကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဝမ်လင် သည် ဒုတိယအစ်မတော် ထံသို့ တိုင်တန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ လေးယောက်မြောက် ခယ်မဖြစ်သူကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးမှ ညစာချက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ သူမသည် ဝမ်လင် အကြောင်းကို ထပ်မတွေးတော့ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံကပဲ သူမကို စီရင်သွားပါလိမ့်မည်။