လုပ်အားခ ငါးမှတ်နှင့် လစာ ဆယ့်သုံးယွန်း ရရှိလာသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ တို့မိသားစု၏ ဘဝအခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူမ ကျောင်းဆရာမအဖြစ် စတင်လုပ်ကိုင်ချိန်မှစ၍ ဝင်ငွေကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့သဖြင့် နို့ဘူး သုံးဘူးမှာယူနေရာမှ လေးဘူးအထိ တိုးမြှင့်မှာယူလိုက်သည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့အတွက်မူ ဝေစုမပါဝင်ပေ။ အပိုနို့ဘူးမှာ ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် သီးသန့်ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က နို့မသောက်ချင်သဖြင့် သူမကိုသာ သောက်စေချင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်သည်။ သူ၏ ကျန်းမာရေး တိုးတက်လာသည်မှန်သော်လည်း အတိတ်ကာလက ရရှိခဲ့သော ပြင်းထန်သည့်ဒဏ်ရာများကို သူမ မမေ့နိုင်ပေ။ သူသည် စကားနည်းပြီး နာကျင်မှုများကို အပြင်သို့မထုတ်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ သည်းခံတတ်သည့် လူစားမျိုးဖြစ်ရာ သူ၏ ပြန်လည်ကျန်းမာလာရေးကို လျစ်လျူရှုထားရန် သူမ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူ လုပ်အားခ ရှစ်မှတ်၊ ကိုးမှတ်လောက်သာ ရအောင် လုပ်ပါတော့ဟု သူမ မကြာခဏ တိုက်တွန်းဖူးသော်လည်း သူက ဘယ်တော့မှ နားမထောင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသည့် ဝေဒနာများ မဖြစ်ပေါ်လာစေရန်အတွက် တစ်နေ့လျှင် အာဟာရပြည့်ဝသည့် အစားအစာ သုံးနပ်ကို သူမ အစွမ်းကုန် စီစဉ်ပေးသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်စေရန် ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေစေချင်သည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး အတွက်မူ သူမ လိုက်ပြီး ကမ်းလှမ်းမနေတော့ပါ။ ပိုက်ဆံကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူတို့အား ကမ်းလှမ်းလိုက်လျှင်လည်း ဝမ်းသာမည်မဟုတ်သည့်အပြင် သူတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူရန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ခံရမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအတွက်သာ နို့ဘူးကို အပိုမှာယူပြီး သူ အလုပ်မသွားမီ သောက်ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာ သူမ၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မလွန်ဆန်နိုင်သော်လည်း အမေကျိုး ကမူ သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူက သားငယ်အပေါ် အလွန်ဂရုစိုက်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။ တကယ်တမ်းဆိုရသော် သူမကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပို၍ ဂရုစိုက်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုငွေများမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေထားသော ငွေများဖြစ်သည့်အတွက် သက်ကြီးရွယ်အိုများက ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိကြပေ။
ရွာသူရွာသားများမှာလည်း ကျိုးချင်းပိုင် တစ်နေ့လျှင် နို့တစ်ဘူး သောက်နေသည်ကို သိရှိကြသည်။ သူ၏ ပါးပြင်နီမြန်းပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ပနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လူအများက အားကျနေကြသည်။ အချို့သော အိမ်ရှင်မများမှာ တီးတိုးပြောဆိုကြပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အိပ်ခန်းတွင်း စွမ်းဆောင်ရည်အကြောင်းကို ခန့်မှန်းပြောဆိုကာ လင်ချင်းဟဲ့ ကို အားကျသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လေ့ရှိကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာမူ ထိုကဲ့သို့သော ကောလာဟလများကို မသိရှာဘဲ ကျိုးချင်းပိုင် ကို အထူးသဖြင့် နှစ်စဉ်ကျင်းပသည့် ဆောင်းဦးရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် နီးကပ်လာသည့်အတွက် လျှော့၍ လုပ်ဆောင်ရန် တိုက်တွန်းနေသူဖြစ်သည်။
လကုန်လျှင် ဆောင်းဦးရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ခရာမှုတ်လိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ပြင်းထန်သည့် လုပ်အားပေးကာလ စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းများမှာလည်း အချိန်ဇယားကို ပြောင်းလဲလိုက်မည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာများ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စပါးရိတ်သိမ်းကာ လုပ်အားခမှတ်များ ရရှိနိုင်စေရန် နံနက်ပိုင်းတွင်သာ စာသင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤရာသီတွင် ရိတ်သိမ်းခြင်းထက် အရေးကြီးသည့်အရာ မရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပင်ပန်းမှုဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် မည်သို့ အာဟာရဖြည့်ပေးရမည်ကို ကြိုတင်စီစဉ်နေသည်။ သူမသည် နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် မေအစ်မထံသွားကာ အသားအနည်းငယ် ဝယ်ယူရန် စိတ်ကူးထားသည်။ ပုံမှန်ရနေကျ အကြွင်းအကျန်များအပြင် ဝက်သားသုံးထပ်သား နှစ်ဂျင်ကိုလည်း မှာယူထားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အသားသိုလှောင်မှုမှာလည်း နည်းပါးနေပြီဖြစ်သည်။
ထိုညနေခင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် အဖေကျိုး တို့သည် Da Wa နှင့် အာဝါ တို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် မိသားစုဝင်များ အားလုံး ညစာစားရန် စုဝေးကြသည်။ အဓိကဟင်းလျာမှာ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်ဖြစ်ပြီး ချဉ်စိမ့်စိမ့် အရသာရှိသော ဟင်းရည်ဖြင့် ထမင်းစားရသည်မှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။ ထို့ပြင် လတ်ဆတ်သော ရေမြှုပ်သီး အရိုးဟင်းရည်လည်း ပါဝင်သဖြင့် မိသားစုဝင်အားလုံး အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေကြသည်။
"အဖေ၊ အမေ... ခဏနေ ပြန်သွားရင် သမီးထုပ်ပေးလိုက်တဲ့ ရှစ်မျိုးစေ့ ဆန်ပြုတ်ကို ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ သူမသည် အသစ်ချက်ပြုတ်ထားပြီး တစ်ဦးလျှင် တစ်ပွဲစီ ရရှိအောင် စီစဉ်ပေးထားသည်။
"အေးပါ" ဟု အဖေကျိုး က ပြန်ဖြေသည်။
ညစာစားပြီးနောက် မိဘများမှာ သေးငယ်သည့် စုရွှန်း ကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်သွားကြသည်။ သေးငယ်သည့် ဆူချန် မှာမူ ၎င်း၏ ဝမ်းကွဲမောင်နှမ သုံးဦးနှင့်အတူ နေထိုင်စားသောက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုကလေးငယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝဖြိုးလာပြီး အလွန် ဂရုစိုက်ခံထားရကြောင်း သိသာသည်။
"ကျွန်မ မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားပြီး မြေပဲဆီ ဝယ်ဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ပြောသည်။ "ရှင် လိုချင်တာများ ရှိသေးလား"
"မင်းအတွက် အသားအရေထိန်းခရင်မ် (vanishing cream) ဝယ်လာခဲ့လိုက်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောသည်။ သူကိုယ်တိုင်အတွက် လိုအပ်သည်ဟူ၍ မရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ ရှိနေတဲ့ အသားအရေထိန်းပစ္စည်းတွေကိုပဲ နေ့တိုင်း သုံးနေတာပဲ။ ခရင်မ်ကတော့ တကယ်မလိုပါဘူး"
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ပြီး "ဒီည ရေကူးမလား" ဟု မေးသည်။
သူသည် ရေကူးရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သော်လည်း နေ့ခင်းဘက်တွင် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက ရေကူးခွင့်မပေးပေ။ သူသည် ရေကူးလျှင် အတွင်းခံဘောင်းဘီသာ ဝတ်လေ့ရှိပြီး ရေထဲမှ တက်လာသည့်အခါ အလွန်ပင် ပေါ်လွင်နေတတ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရွာထဲမှ မကောင်းသော အကြံအစည်ရှိသည့် မိန်းမများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ညဘက်တွင်သာ ရေကူးလေ့ရှိသည်။
"ရှင် တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ပါ" ဟု သူမက ပြောသည်။
သူမက ထိုသို့ပြောသော်လည်း ကိုးနာရီကျော်၍ ကလေးများ အိပ်ပျော်ကာ ရွာထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားချိန်၌ သူမသည် သူ့ကို မြစ်ကမ်းနားသို့ လိုက်ပို့ပေးသည်။ အနီးအနားတွင် အခြားသူ မရှိပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အဝတ်အစား အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားလျက် ကမ်းစပ်တွင်သာ ရေစိမ်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင် ရေကူးသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ရေကူးပြီးလျှင် သူက သူမကို ပွေ့ချီ၍ အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးသည်။ ထိုစုံတွဲမှာ ရေထဲတွင် အလွန်ပင် ရင်းနှီးသည့် အချိန်လေးများကို မျှဝေခံစားကြသည်။
သာ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ မြင်သွားပါက ၎င်းကို "ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူ" ဟု ခေါ်ဆိုကြပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် ထိုစုံတွဲမှာမူ သူတို့၏ အချိန်လေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေသည့် လင်မယားနှစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ရန် ခေတ္တ ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် ၎င်းတို့ မဖြစ်သင့်သည့် နေရာဖြစ်သော သစ်တောငယ်တစ်ခုထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"တစ်စုံတစ်ယောက်များ ဖောက်ပြန်နေတာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် အခြားသူတစ်ဦးဦးနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားပေ။ "ပြန်ကြရအောင်" ဟု သူက ပြောလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိကြောင်း ပြသသည်။
"မပြန်ဘူး၊ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အတင်းတောင်းဆိုသည်။ သူမသည် သူတို့ကို ဖော်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို သတိထားနိုင်စေရန်အတွက် ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိထားလိုခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို တိတ်တဆိတ် ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူသည် အခြေအနေကို အရင်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ သူမကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။
လုံခြုံသည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က "ချင်းပိုင်... ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု မေးသည်။
"အဘိုးအို မားရဲ့ တတိယမြောက် ချွေးမနဲ့ သူ့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် သားပဲ" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် တတိယမြောက် ချွေးမဖြစ်သူ ဝမ်လင် ကို သိသည်။ သူမသည် ဒုတိယအစ်မတော် နှင့် ရင်းနှီးပြီး သူမကို မကြာခဏ နောက်ကွယ်မှ အတင်းပြောလေ့ရှိသူဖြစ်သည်။ မိမိ၏ မောင်နှင်နှင့်ပင် ဖောက်ပြန်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ စတုတ္ထမြောက် သားမှာ အသက် နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးပြီး အိမ်ထောင်ပြုရန် ရှာဖွေနေချိန်ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်လင် မှာမူ အသက် သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဤခေတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ရဲသည်မှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းသည်။ အကယ်၍သာ ဖမ်းမိသွားပါက လူသိရှင်ကြား ဝေဖန်ရှုတ်ချခြင်းခံရပြီး ခေါင်းရိတ်ခံရသည့် အရှက်ရဖွယ် အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။ သူမသည် ဝမ်လင် ကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူမ၏ ခေတ်မီသော အတွေးအခေါ်အရ ထိုကဲ့သို့သော အရှုပ်တော်ပုံမျိုးကို ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။ အမှန်တရားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူမ ဘာမှမသိသလိုပင် နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။