**အခန်း (၁၇၃) - ပိုမိုကောင်းမွန်လာသော ဘဝ**
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ သင်ကြားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ သူမ စတင်လုပ်ကိုင်ချိန်တွင် ရပ်ကွက်ကျောင်းမှ အလယ်တန်းကျောင်းအုပ်သည် သံသယရှိခဲ့ပြီး စမ်းသပ်ကာလတစ်ခုကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမ၏ အတန်းချိန်အတွင်း အတန်းပြင်ပ၌ ရပ်စောင့်ကာ စောင့်ကြည့်ခဲ့သေးသည်။
သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ အစားထိုးဆရာ ချန်ရှန်း ကလည်း အနီးအနားတွင် ပုန်းကွယ်ကာ ချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ကျောင်းအုပ်ရော ချန်ရှန်း ပါ သူမ၏ သင်ကြားရေးစွမ်းရည်တွင် အပြစ်ရှာစရာ တစ်ကွက်မှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထို့ပြင် သူမ၏ သင်ကြားမှုအရည်အသွေးမှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျောင်း၏တာဝန်ကို အပြည့်အဝ ထမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။
သူမသင်ကြားရသော အတန်းမှာ မကြာသေးမီကမှ အလယ်တန်းသို့ တက်ရောက်လာသည့် ကျောင်းသားများ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရှိသောကြောင့် အောင်မြင်သူများမှာ ပညာရေးပိုင်းတွင် အခြေခံကောင်းသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ကျောင်းမှာလည်း သေးငယ်ပြီး ပထမနှစ်နှင့် ဒုတိယနှစ်အတန်းများသာ ရှိသေးကာ တတိယနှစ်အတန်း မရှိသေးပေ။ အတန်းတစ်တန်းလျှင် အတန်းလေးတန်းစီရှိပြီး ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ အလယ်တန်းတက်နေသော ကလေးများအားလုံး ထိုကျောင်းတွင် စုဝေးနေကြသည်။
ရပ်ကွက်တွင် ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့ (၁၉) ဖွဲ့ရှိပြီး တစ်ဖွဲ့လျှင် အိမ်ထောင်စု (၂၀) ခန့်စီ ရှိသည်။ အိမ်ထောင်စုကို ရေတွက်သည့်စနစ်မှာ ကွဲပြားနိုင်သော်လည်း—ဥပမာအားဖြင့် ကျိုးမိသားစုဟောင်းတစ်ခုလုံးကို အဖေကျိုး ဦးစီးသည့် တစ်အိမ်ထောင်စုအဖြစ်သာ ရေတွက်သည်—လူဦးရေမှာ များပြားလှသည်။ ထိုခေတ်ကာလက လူတို့သည် ကလေးမွေးစက်များသဖွယ်ဖြစ်ပြီး ကလေးသူငယ်များ အလွန်များပြားသော်လည်း အလယ်တန်းတက်သူမှာ နည်းပါးသည်။ ပညာရေးကို အလေးထားမှု မရှိလှပေ။
ဆရာမတစ်ဦးအနေဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မိမိ၏ တာဝန်များကို အကောင်းဆုံး ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ သူမသည် သင်ခန်းစာတိုင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းလင်းစွာ သင်ကြားပေးပြီး ကျောင်းသားများ နားမလည်ပါက အတန်းပြီးချိန်တွင် လွတ်လပ်စွာ လာရောက်မေးမြန်းနိုင်စေသည်။ ကျောင်းသားများကို စာကြပ်ခိုင်းခြင်းမျိုးကိုမူ သူမ မလုပ်ပေ။ ထိုအချိန်က ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်တင်းကျပ်ပြီး အတိတ်ကာလက ဆရာများမှာလည်း ရက်စက်လွန်းသည်ဟု ဝေဖန်ခံခဲ့ရဖူးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အောက်ခြေမှ စတင်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း အငြိမ်းစား စစ်မှုထမ်းတစ်ဦး၏ ဇနီးဖြစ်သည့်အတွက် ထိုကဲ့သို့ ဝေဖန်မှုများမှ ကင်းလွတ်နေခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် ကျောင်းသားများကို အာဏာရှင်တစ်ဦးလို ဆက်ဆံရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။
သင်ခန်းစာပြီးဆုံး၍ ကျောင်းသားများ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားပေးပြီးနောက် သူမ၏ တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မိမိကိုယ်ကို မည်သို့ဆက်ဆံရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။
သူမကိုယ်တိုင်နှင့် အသစ်ရောက်လာသော ချန်ရှန်း အပါအဝင် ကျောင်းအုပ်မပါဘဲ ဆရာ (၅) ဦးရှိသည်။ ကျောင်းအုပ်မှာ အလုပ်များသူဖြစ်ပြီး အစည်းအဝေးများ တက်ရောက်ရန် သို့မဟုတ် တိုးတက်မှုအစီရင်ခံစာများအတွက် မြို့သို့သွားရန် မကြာခဏ ခရီးထွက်ရသည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မသင်ကြားသော်လည်း အခြားဆရာများ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် ဝင်ရောက်ကူညီပေးလေ့ရှိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် အဆင်ပြေသည်။ စောက်ရှက်မရှိသော ချန်ရှန်း နှင့်မူ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိရမည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
သူမသည် ယခုအခါ အိမ်မှစက်ဘီးကို အသုံးပြု၍ ကျောင်းတက်သည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းသို့သွား၊ နေ့လယ်တွင် ပြန်လာ၊ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျောင်းသို့ပြန်သွားကာ ညနေတွင် ပြန်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ဖြစ်ပြီး မီးဖိုချောင်တွင် တစ်နေကုန် နေရန်မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ညစာချက်ပြုတ်သည့် တာဝန်ကို ယူထားပြီး အမေကျိုး က ကျန်ရှိသည့် အိမ်မှုကိစ္စများကို တာဝန်ယူသည်။
အမေကျိုး သည် တစ်နေကုန် အိမ်တွင်သာ ရှိနေပြီး နို့တိုက်ချိန်ရောက်မှသာ သေးငယ်သော စုရွှန်း ကို ချီပိုး၍ သမီးချွေးမဖြစ်သူထံသို့ ပို့ပေးသည်။
တစ်နေ့တွင် အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဟင်းချက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "မနက်ဖြန် ကျွန်မ အလုပ်နားတယ်။ မြေပဲဆီ နည်းနည်းလောက် ဝယ်လို့ရမလားဆိုပြီး မြို့ထဲကို သွားကြည့်မလို့။"
သူမ၏ အာကာသထဲတွင် မြေပဲဆီတစ်ပုလင်း ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ရိက္ခာများကို စုဆောင်းရန် အမြဲသတိထားသည်။ ကြက်ဥ၊ အသား သို့မဟုတ် ဆီ ဖြစ်စေ ဝယ်နိုင်သည့်အခါတိုင်း ဝယ်ယူ၍ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အာကာသထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။ ဝက်သားကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းချသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အမြဲတမ်း အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်သည်။ အရည်အသွေးကောင်းသည့် အသားများကို မိသားစုအတွက်သာ ချန်ထားလိုသောကြောင့် သူမ အလွန်ရှားပါးစွာသာ ရောင်းချသည်။
အမေကျိုး က ပြန်ပြောသည်၊ "သမီး အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းနေမှာပါ။ နားရမယ့် အခွင့်အရေးလေးပါ၊ နားလိုက်ပါဦး။"
"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြေသည်။
အမှန်စင်စစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ရှိနေရခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည့် ခံစားချက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခရမ်းချဉ်သီးဖြင့် ကြက်ဥကြော်တစ်ပန်းကန်နှင့် အရိုးပြုတ်ရည်ကို အမြန်ပင် ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ ထိုနေ့က ထမင်းစားကြမည်ဖြစ်ပြီး အမေကျိုး က ဆန်ကို ရေစိမ်ထားပြီးဖြစ်၍ ပေါင်းရန် လွယ်ကူသည်။
မကြာမီတွင် ဆန်ဝါ သည် အပြင်တွင် ဆော့ကစားပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။ ရွှံ့ဗွက်များပေကျံနေသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏နောက်တွင် သေးငယ်သော ဆူချန် လိုက်ပါလာသည်။ ယခုအခါ ဆူချန် သည် လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီဖြစ်၍ ဆန်ဝါ နောက်သို့ တစ်နေကုန် လိုက်နေတတ်ပြီး ညဘက်တွင်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူဘေးတွင်သာ အိပ်လိုသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ အမြန်သွားပြီး ရေဆေးလိုက်ကြစမ်း၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို မြင်ရသဖြင့် ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် ပြောသည်။ သူမက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ယောက် အမြန်ပင် လိုက်နာကြသည်။
"ဆေးမယ်၊ ဆေးမယ်၊" ဟု သေးငယ်သော ဆူချန် က လိုက်ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သန့်ရှင်းအောင် မလုပ်နိုင်ကြသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ ကသာ ရေချိုးပေးရသည်။ "ဒီနေ့ ဘာတွေဆော့ခဲ့ကြတာလဲ၊" ဟု သူမက မေးသည်။
"ကျွန်တော်တို့ မြေတီကောင်တွေ တူးခဲ့တာ၊" ဟု ဆန်ဝါ က ဖြေသည်။
"မြေတီကောင်၊" ဟု ဆူချန် က ပြန်ပြောသည်။
"မြေတီကောင်တွေက ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ကြက်တွေကို ကျွေးဖို့ အိမ်ယူလာခဲ့သေးလား၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"အာ၊ မြေတီကောင်တွေကို Cai Cai ကို ပေးလိုက်ပြီ၊" ဟု ဆန်ဝါ က ဖြေသည်။
Cai Cai မှာ ရွာထဲမှ မိသားစုကောင်းတစ်စုမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုအရွယ် ကလေးများသည် (၇) နှစ်အရွယ်ခန့်အထိ အတူတူ ဆော့ကစားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ဝါ ကဲ့သို့သော ညစ်ပတ်သည့် ကောင်စုတ်လေးတစ်ယောက်မှာ မိန်းကလေးများကို မည်သို့ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမည်ကို ကြိုတင်သိရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ မူလဝတ္ထုထဲက သူရဲကောင်းမလေးက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး၏ ကြေကွဲဖွယ် ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။
သူက အရွယ်သေးငယ်နေသေးသဖြင့် သူမ မဆူပူတော့ပေ။ "နောက်တစ်ခါကျရင် အိမ်ကို ယူလာခဲ့၊ ကြက်မတွေ ပိုစားရအောင်ပေါ့။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ တစ်နေ့မှ ကြက်ဥတစ်လုံးပဲ ရတာကို၊" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊" ဟု ဆန်ဝါ က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းမှာ ဤနေရာတွင် မရှိသဖြင့် ရေတွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့မိသားစုတွင် အဖေနှင့် အမေကျိုး အပါအဝင် လူ (၇) ဦးရှိသည်။ ထိုခေတ်က တင်းကျပ်သော မူဝါဒများရှိသော်လည်း လူ (၇) ဦးအတွက် ကြက် (၄) ကောင် မွေးမြူခြင်းမှာ ခက်ခဲလှသည်မဟုတ်၊ အထူးသဖြင့် စိတ်ချရသော ကျိုးချင်းပိုင် ရှိနေသည့်အတွက်ပင်။
ကြက်မ (၄) ကောင်မှာ ဥကောင်းပြီး တစ်နေ့လျှင် ကြက်ဥ (၂) လုံး သို့မဟုတ် (၃) လုံး ဥသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကြက်မ (၄) ကောင်လုံး ဥပါက (၄) လုံးအထိ ရသည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့စားရသော အစာပိုများကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝက်စာချက်သည့်အခါတိုင်း ကြက်များကို မေ့မထားတတ်ပေ။ အခြားသူများကဲ့သို့ ကြက်များကို လွှတ်မထားဘဲ သူမ၏ ကြက်များမှာ တစ်ကောင်လျှင် (၄) ပိဿာ သို့မဟုတ် (၅) ပိဿာခန့်အထိ ဝဖြိုးနေသည်။ သို့တိုင်အောင် လူဦးရေများသည့် မိသားစုဖြစ်သဖြင့် အပြင်မှ ရိက္ခာများကို အခါအားလျော်စွာ ယူလာပေးရဆဲဖြစ်သည်။
မကြာမီတွင် Da Wa နှင့် အာဝါ တို့ ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့တက်သော မူလတန်းကျောင်းမှာ အလယ်တန်းကျောင်းနှင့် လမ်းကြောင်းချင်း မတူသဖြင့် သူတို့လမ်းသူတို့ သွားကြသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဝက်စာအတွက် ဟင်းရွက်ပင်များ ရှာရန် ချက်ချင်း ထွက်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ ညနေတိုင်း လုပ်ရမည့် တာဝန်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင်မူ နွားချေးကောက်ခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များကို တာဝန်ယူရသည်။
မိသားစု၏ ဘဝမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် လုပ်အားခ (၁၀) မှတ် ရရှိပြီး အိမ်က ဝက် (၂) ကောင်မှာလည်း ပိုမိုများပြားသော အမှတ်များဖြင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။ ဝက်မွေးမြူခြင်းက မြေဆီလွှာအတွက် အကျိုးပြုပြီး ၎င်းကို မိမိတို့ လယ်ကွင်းအတွက် သိမ်းထားနိုင်သလို ပိုလျှံပါက အလုပ်မှတ်များဖြင့် ထပ်မံလဲလှယ်နိုင်သည်။ Da Wa နှင့် အာဝါ တို့လည်း ကြီးပြင်းလာကြပြီဖြစ်၍ အများကြီး မရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ပေါင်း၍ အလုပ်မှတ် (၂) မှတ်ခန့် ရှာပေးနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။