အခန်း (၁၇၂) - ကျွန်မ အိမ်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်
"ရှောင်မေက မကြာခင် ကလေးမီးဖွားတော့မှာလေ။ အမေလည်း အလုပ်ရှုပ်နေမှာဆိုတော့ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ထမင်းဟင်းချက်တဲ့အပိုင်းကို တာဝန်ယူပေးပါဦး။ ဟင်းလျာတွေ ကြော်လှော်တာကတော့ ကျွန်မ ပြန်ရောက်မှပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အလုပ်အကိုင်ရှိခြင်းသည် အရေးကြီးသည်ဟု သူမ ယူဆသည်။ အပြောင်းအလဲကိုသာ ကြည့်ပါလေ။ လတ်တလောရက်ပိုင်းအတွင်း အမေကျိုး ၏ သဘောထားမှာ လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အရင်ကလည်း မကောင်းသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ယခုလောက်ထိ ရင်းရင်းနှီးနှီး မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ မိမိကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားသည့် ခံစားချက်ကို သိသာထင်ရှားစွာ ရရှိနေရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရှက်ရွံ့သလိုလို၊ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရသလိုလို ခံစားနေရသည်။
အမေကျိုး ကို အဓိကဟင်းလျာများ ချက်ပြုတ်ခိုင်းခြင်းကို သူမအနေဖြင့် ပြဿနာမရှိသော်လည်း မိသားစုဝင်များက သူမချက်သည့် ဟင်းလျာပုံစံမျိုးနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိသေးကြောင်း သူမသိသည်။ ထို့ပြင် ကျိုးရှ ရှောင်မေ၏ ကိုယ်ဝန်မှာလည်း ရင့်မာနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ ကလေးမီးဖွားပြီး မီးနေသည်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားပါက ကလေးကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာကြပေလိမ့်မည်။
အမေကျိုး က သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားလည်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း အမေ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားပေးမယ်။ သမီး အိမ်ပြန်ရောက်မှပဲ ကြော်လိုက်ပေါ့"
လင်ချင်းဟဲ့ က သဘောတူလိုက်သည်။
ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့ ဝက်စာမြက် ရှာပြီး ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် အဖေကျိုး တို့လည်း လယ်ကွင်းမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အတွင်းသို့ဝင်ကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ချက်လိုက်သည်။ ဩဂုတ်လဖြစ်၍ ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် ပူအိုက်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူမ ပဲစိမ်းလုံး ဟင်းချိုကိုပါ ချက်ထားလိုက်သည်။ ညနေ ၇ နာရီခန့်တွင် သောက်သုံးပါက အပူဒဏ်ကို သက်သာစေလိမ့်မည်။
အိမ်မှုကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသည့်အခါ သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် ကန်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို စကားစလိုက်သည် - "အပြင်ကလူတွေက ကျွန်မကို ကောင်းကြောင်း ပြောနေကြတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်မက ကျောင်းသားတွေကို ကောင်းကောင်း မသင်ပေးနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"အဲ့လိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ရှင်က ကျွန်မကို အဲ့လောက်တောင် ယုံကြည်နေတာလား" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မင်း ဒါဝါနဲ့ အာဝါ တို့ကို အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပဲလေ" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။ သူတို့သားနှစ်ယောက်ကိုတောင် ဒီလောက်ကောင်းကောင်း အောင်အောင်မြင်မြင် ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သည့် သူမသည် ကျောင်းသားများကို သင်ကြားရာတွင် မည်သို့လျှင် အဆင်မပြေဘဲ ရှိမည်နည်း။ မဖြစ်နိုင်စရာပင်။
"ရှင်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတာ ကံဆိုးတယ်လို့ ပြောနေတဲ့သူတွေ အပြင်မှာ ရှိသေးလား" ဟု သူမက စနောက်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နူးညံ့သွားသည်။ "သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို အားကျနေကြတာပါ"
ထိုစကားမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစ်ကိုဒုတိယနှင့် တတိယတို့ပင်လျှင် သူ့ကို အားကျကြသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် မိဘများက သူ့ကို ပိုချစ်မြတ်နိုးသည်ဟု ထင်ကာ အားကျခဲ့ကြသော်လည်း သူက အခြားသူများထက် ပိုမရခဲ့ပေ။ အိမ်ခွဲထွက်ပြီး ဤအိမ်ကို ဆောက်သည့်အခါတွင်လည်း သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေစုဆောင်းထားသည့် ငွေကြေးဖြင့်သာ ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူ၏ သားသုံးယောက်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို အားကျကြပြီး ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ ငွေရှာနိုင်သည့် စွမ်းရည်ကိုပါ အားကျလာကြသည်။
"သူတို့က ကျွန်မအကြောင်း ဘယ်လိုပြောကြလို့လဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ရယ်မောရင်း သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ၏ နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်နေမိသည်။ ထိုအသံက သူမကို စိတ်အေးချမ်းစေသည်။ ဤယောက်ျားကို ချော့မော့သည့် စကားမျိုး ပြောခိုင်းခြင်းသည် သူ့အတွက် အခက်အခဲဆုံးအရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် သူမအပေါ်တွင် အလွန်ပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီး သည်းခံတတ်သူဖြစ်သည်။ သူမ တစ်ခါတစ်ရံ မောက်မာတတ်သည့်အခါမျိုးတွင်ပင် သူက သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ဖြင့် သည်းခံပေးလေ့ရှိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူနှင့်တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမဟုတ်သည့် အခြားမည်သူနှင့်မျှ သူမ၏ ဘဝကို စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။
"ချင်းပိုင်၊ အနာဂတ်မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စစ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဝင်ဖြေချင်တယ်" ဟု သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "စာမေးပွဲအောင်ပြီးရင် တက္ကသိုလ်တက်မယ်။ တစ်နှစ်ကို နှစ်ခါ၊ သုံးခါလောက်တော့ အိမ်ပြန်လာလည်ပါ့မယ်"
"ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်" ကျိုးချင်းပိုင် က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ရှင်သိပါတယ်" သူမက သူပါ လိုက်စေချင်သည်။ အပြင်မှာ အိမ်ငှားပြီး နေရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူမ လိုက်စေချင်သည်။
"အပြင်မှာက ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း မရှိဘူးလေ၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက အရမ်းကြီးသွားလိမ့်မယ်" ဟု သူက သူမကို ပြန်ကြည့်ရင်း ထောက်ပြသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် သူသည် သူမကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေမိသည်။ စာမေးပွဲတွေ ပြန်စစ်တော့မည်ဆိုသည့် သတင်းကို သူမ ဘယ်ကကြားလာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း စိတ်ထဲမှ အလိုလို ယုံကြည်နေမိသည်။ သို့သော် သူကတော့ သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားရန် မစဉ်းစားထားပေ။ အကယ်၍သာ သူပါ လိုက်သွားပါက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။
"ဘယ်လောက်တောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။ ကျွန်မတို့မှာ ငွေတွေ၊ ထမင်းစားလက်မှတ်တွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ ပြီးတော့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ တစ်ပြားမှ ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး။ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ဟု သူမက ငြင်းခုံသည်။
"ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်" ဟု သူက ခေါင်းခါရင်း ထပ်ပြောသည်။
သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့ပြင် ဤအရာမှာ နောက်နှစ်အနည်းငယ်မှ ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ယခုပင် အတင်းအကျပ် ပြောနေရန် မလိုပေ။
စကားဝိုင်းမှာ ထိုနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။
ဩဂုတ်လထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ တတိယမရီးဖြစ်သူမှာ မီးဖွားတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ညတွင်းချင်းပင် ကလေးမွေးဖွားလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ထိုသတင်းကို ကြားသည့်အခါ သူမထံသို့ သကာညို တစ်ဂျင်နှင့် ဝက်ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပို့ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ အမြဲတမ်း ပြုလုပ်နေကျ ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒုတိယအစ်မတော် မှလွဲ၍ အစ်မကြီး သို့မဟုတ် တတိယမရီးတို့ ကလေးမီးဖွားတိုင်း သူမထံမှ ဝက်ခြေထောက် လက်ဆောင်ရစမြဲ ဖြစ်သည်။
ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားကြသလားပင် ထင်ရသည်။ တတိယမရီး ကလေးမွေးပြီး နှစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးခင်မှာပင် ကျိုးရှ ရှောင်မေကလည်း ကလေးမွေးဖွားလိုက်သည်။
နောက်ထပ် သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးပြန်သည်။ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပင်။ ဆူဒါလင် ကတော့ ဝမ်းသာနေသော်လည်း ကျိုးရှ ရှောင်မေကတော့ နည်းနည်း စိတ်ပျက်နေသည်။ သူမက သမီးလေး လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ယောက်ျားလေး ထပ်မွေးသည့်အတွက် ဆူဒါလင် က မီးနေသည်ကာလအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို နှစ်စုံစီ ဝယ်ယူပေးလိုက်သည်။
တတိယမရီးမှာ ကြက်တစ်ကောင်၊ ကြက်ဥခြင်းတစ်ခြင်းနှင့် ငါးကြီးနှစ်ကောင် ရရှိခဲ့ပြီး အားလုံးကို ဆူဒါလင် က ပို့ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ရက်ရောသည့် လက်ဆောင်ဖြစ်သဖြင့် သူမ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေသည်။ ဒီတစ်ခါတွင်လည်း ယောက်ျားလေးပဲ မွေးဖွားသဖြင့် သူမတွင် သားနှစ်ယောက်၊ သမီးနှစ်ယောက် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မီးနေသည်ကာလမှာ အလွန်ပင် သက်သာချောင်ချိသည်။
ထိုရာသီတွင် ငါးဖမ်းရလွယ်ကူသဖြင့် တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက အလုပ်မှအပြန်တွင် ငါးများဖမ်းလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဟင်းရည်ချက်ရန် အိမ်သို့ ယူလာတတ်သည်။
မီးနေသည်ကာလ တစ်လပြည့်သည့်အခါ ကျိုးရှ ရှောင်မေနှင့် ဆူဒါလင် တို့သည် ဒုတိယမြောက်ကလေးဖြစ်သည့် စုရွှန်း လေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လာရောက်လည်ပတ်သည်။ သူတို့၏ အကြီးဆုံးသားမှာ ဆူချန် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယသားမှာ စုရွှန်း ဖြစ်သည်။ ဆူဒါလင် ကတော့ နာမည်ကောင်းကောင်း ပေးတတ်သူပင်။ သူတို့သည်လည်း ကြက်ဥခြင်းတစ်ခြင်းနှင့် ကြက်တစ်ကောင်ကို ဆူဒါလင် ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အကူအညီဖြင့် ယူဆောင်လာကြသည်။
သူတို့ ရောက်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်တွင် မရှိပေ။ သူမသည် ရပ်ရွာ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် စတင်ပြီး သင်ကြားပို့ချနေပြီဖြစ်သည်။ ဆူဒါလင် က နောက်ဆုံးအကြိမ် လာလည်စဉ်က အလောတကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ အလုပ်အကိုင်အသစ်အကြောင်း မသိလိုက်ပေ။ ထိုသတင်းကို ကြားသည့်အခါ နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
အထူးသဖြင့် ကျိုးရှ ရှောင်မေမှာ အလွန်ပင် လေးစားသွားရသည်။ "ကျွန်မတို့ စတုတ္ထမရီးက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ။ မရီးတွေထဲမှာ စတုတ္ထမရီးလောက် ပါးနပ်တဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ အမြဲပြောနေကျပဲ"
သူမကိုယ်တိုင် အလုပ်ရခဲ့သည်မှာလည်း စတုတ္ထမရီးက "နောက်ပေါက်" (အကူအညီ) ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးလို့သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ မှတ်မိနေသည်။ သူမသာ မရှိလျှင် သူမ အလုပ်ရဖို့ အလှည့်ပင် ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ဆူဒါလင် လည်း သူမကို လေးစားမိသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကတော့ အသက်ကြီးမှ စာသင်ကြားခြင်းကို စတင်ခဲ့သည့် လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် အလယ်တန်းကျောင်းသားများကို သင်ကြားနိုင်ပါ့မလားဟု မေးခွန်းထုတ်မနေကြပေ။ ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကျောင်းက အသိအမှတ်ပြုထားပြီဆိုလျှင် သင်ကြားနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသည်ဟုသာ ယူဆကြသည်။ ထိုအချက်ကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။