တစ်ရွာလုံးက သူမကို ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြော၊ ဝေဖန်နေကြရင်တောင် လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်မှာပဲ သူမဟာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို နယ်မြေခံ အလယ်တန်းကျောင်းရဲ့ ဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။
အနာဂတ်မှာ သူမဟာ အလုပ်မှတ် ၅ မှတ်တင်မကဘဲ တစ်လကို ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းကျော်တဲ့ လစာပါ ရရှိတော့မှာဖြစ်သည်။ ဒါဟာ "စတုတ္ထမြောက်သားကြီး" အရင်က ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တာထက်တောင် ပိုများနေသေးသည်။ ဒီလို "သံပန်းကန်လုံး" (လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ အလုပ်) ကို ရထားပြီးမှတော့ ဘယ်သူကများ စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဇနီးသည်ကို ဝေဖန်ရဲတော့မှာလဲ။
ရှေးစကားပုံအတိုင်းဆိုရရင် စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဇနီးသည်လုပ်ရပ်ဟာ "မိမိကိုယ်ကို ဒုက္ခပေးပြီး သည်းခံခြင်း" ရဲ့ ဂန္ထဝင်မြောက် ဥပမာတစ်ခုပါပဲ။
ထို့အပြင် လူတိုင်းက စတုတ္ထမြောက်သားကို အားကျနေကြသည်။ အရင်က ငွေရှာပေးနေသူက သူဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူငွေမရှာနိုင်တော့ဘဲ လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်နေရချိန်မှာ သူ့ဇနီးက မိသားစုအတွက် ငွေရှာပေးနိုင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမရဲ့ တစ်လ ၁၃ ယွမ် လစာဟာ စတုတ္ထမြောက်သား အရင်က ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တာထက် အများကြီး နည်းပေမဲ့ သူမက အလုပ်မှတ် ၅ မှတ်ကိုပါ ရရှိနေသေးတာ ဖြစ်သည်။ အကုန်ပေါင်းကြည့်လိုက်ရင်တော့ တော်တော်လေး များပြားတဲ့ ပမာဏပါပဲ။
စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဘဝက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းသည်။ ထမင်းချက်တတ်၊ အိမ်မှုကိစ္စစီမံတတ်ပြီး ပုံမှန်ဝင်ငွေလည်း ရတဲ့ဇနီးမျိုးကို ရထားတာဆိုတော့ ဘယ်သူနဲ့မှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါဘူး။
ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက ဒီသတင်းကို ကြားတဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ ပိုလို့တောင် ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးမိသည်။ သူမဟာ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီဘဝမှာ သူမကို ဘယ်တော့မှ မကျော်လွန်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက သူမ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ အကြမ်းဖျင်း သိနေတာကြောင့် သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပါ။ အငိုတိတ်သွားတဲ့အခါ သူမလည်း အခြေအနေကို လက်ခံလာလိမ့်မယ်လို့ ယူဆလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ရွာထဲက လူအတော်များများဟာ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အလားတူ ခံစားချက်မျိုး ရှိနေကြတာပါ။ ရွာသူရွာသားတွေက လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ငွေသုံးစွဲပုံနဲ့ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်မလုပ်တာကို အကြာကြီး အတင်းပြောခဲ့ကြတာပါ။ ဘဝကို ဘယ်လိုနေထိုင်ရမှန်း မသိတဲ့သူတွေကို တွေ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်ထိတော့ မတွေ့ဖူးခဲ့ပါ။ ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်ဖို့အတွက် အလုပ်မလုပ်ချင်တဲ့ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက ယုံနိုင်ပါ့မလား။ အကယ်၍ ကောလာဟလတွေက လူတစ်ယောက်ကို နစ်မြုပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရင် အရင်က လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ နစ်မြုပ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ တစ်ချိန်လုံး လျှို့ဝှက်စွာ စာကျက်နေခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ပါ့မလဲ။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာမှန်းမသိဘဲ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အံ့အားသင့်စရာကို ဖန်တီးလိုက်တာပါ။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တွေအားလုံးကို ပါးစပ်ပိတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပြီး သူတို့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူမဟာ နယ်မြေခံ အလယ်တန်းကျောင်းရဲ့ တရားဝင် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တကယ်ကို အံ့ဩစရာပါ။ လူတွေက လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် မြို့သူတစ်ယောက်လို ဝတ်စားဆင်ယင်တာကို ကြွားဝါနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ သူမကို ကြည့်လေလေ၊ ဆရာမတစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ပုံစံမျိုးလို့ ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမက စာတတ်ပေတတ်ဆိုတော့ ဆရာမတစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်မျိုး ရှိနေတာပေါ့။
သူမရဲ့ အမှတ်ပြည့် နှစ်ခုအကြောင်း သတင်းကလည်း ချဲ့ကားပြောစရာမလိုဘဲ အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းက ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့တွေဆီ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဘာပဲပြောပြော လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ နာမည်ကတော့ ၁၀ မိုင်ပတ်လည်အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီလေ။ လယ်ထဲ အလုပ်မလုပ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ထူးဆန်းတဲ့သူကနေ အခုတော့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကို ဇာတ်ညွှန်းထုတ်ပေးစရာ မလိုဘဲနဲ့တင် လူတိုင်းက သူမကို အပြင်က အတင်းအဖျင်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား စာကျက်နေတဲ့ ပုံရိပ်မျိုးနဲ့ မြင်ယောင်နေကြတော့သည်။
အခုဆို သူမ အပြင်ထွက်တိုင်း လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက လေးစားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို နှုတ်ဆက်ချင်နေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ အေးစက်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမသိတဲ့သူတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေက သူမကို နှုတ်ဆက်ရင် သူမက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ပြန်ပြောလေ့ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်ကွာဟမှုကြောင့် ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ စကားပြောဆိုမှုမျိုးတော့ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါ။
သူမရဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကလည်း "ဒါဝါ့ရဲ့ အမေ" ကနေ "ဆရာမလင်" လို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် တောဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို ကျောပိုးပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့မှပဲ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ နယ်မြေခံ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ဆရာမလုပ်ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပေမဲ့ ရက်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဒီသတင်းက တည်ငြိမ်မသွားသေးပါ။ သူမကို ချီးကျူးသံတွေ အများကြီး ကြားရလို့ မကြာခဏဆိုသလို ရှက်ရွံ့ပြီး မျက်နှာတွေ ရဲလာတတ်သည်။ ဒါဟာ တကယ်ပဲ သူမလား။ သူမ တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ ပင်ပန်းခဲ့တာလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်ချင်းဟဲ့ က "ဆရာမလင်" ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကိုတော့ သဘောကျသည်။
ခဏအကြာမှာ ဆန်ဝါ ပြန်ရောက်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က မီးဖိုချောင်မှာ မုန့်စိမ်းနယ်နေရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဆန်ဝါ ရေ၊ တောဟင်းရွက်တွေကို သွားဆေးလိုက်ဦး။ ဒီည မင်းအတွက် တောဟင်းရွက် 만두 (မန်ဒူး) လုပ်ပေးမယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့" လို့ ဆန်ဝါ က ပြန်ဖြေပြီး ဟင်းရွက်ဆေးဖို့ ထွက်သွားသည်။
ဒါဟာ သူအလွန်ရင်းနှီးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အိမ်မှုကိစ္စတွေ ခိုင်းလေ့ရှိသည်။ အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်ပေမဲ့လည်း လိုအပ်တဲ့ အိမ်အလုပ်တွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ချန်မထားခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ဦးစားပေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူ နို့မန်တို စားချင်တယ်ဆိုရင် ခက်ခဲပေမဲ့လည်း သူ့အတွက် လုပ်ပေးတတ်သည်။
"အမေ၊ အပြင်မှာ အမေ့ကို ချီးကျူးနေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ" လို့ ဆန်ဝါ က ဟင်းရွက်ဆေးရင်း ပြုံးပြီး ပြောသည်။ သူ့အမေက အခုလို ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာတော့ အပြင်သွားတဲ့အခါ သူတို့မှာ မျက်နှာပွင့်လန်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ လူတွေက "ဒါ ဆရာမလင်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားပဲ၊ ချောလိုက်တာ၊ မျက်လုံးလေးတွေလည်း လှလိုက်တာ" လို့ ပြောကြတာကို ကြားရတဲ့အခါ တကယ်ပဲ ကြည်နူးစရာကောင်းသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းကိုလည်း ချီးကျူးတဲ့သူ ရှိလား။"
"ရှိတာပေါ့! ဆရာမလင်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားက သူ့အမေနဲ့ တူလိုက်တာ၊ အနာဂတ်မှာလည်း စမတ်ကျမှာပဲတဲ့!" လို့ ဆန်ဝါ က ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒါ တကယ်ပဲလေ။ ငါ့ရဲ့ ဆန်ဝါ က စမတ်ကျတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ထောက်ခံလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမ နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ရွာသူရွာသားတွေက ဘယ်တော့မှ စဉ်းစားမကြည့်ကြဘူး။ သူမက စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ပြည့် နှစ်ခုရသွားရုံနဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ဘယ်လိုစာသင်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ တခြားသူသာဆိုရင် ဖိအားတွေ ခံစားနေရမှာပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ စိုးရိမ်မနေပါ။ သူမက အရင်က ကျူရှင်ဆရာမလုပ်ဖူးပြီး သူမသင်ပေးတဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အဆင့်တွေကလည်း တိုးတက်လာခဲ့တာပါ။ တက္ကသိုလ်တက်တုန်းကလည်း ကိုယ့်ဖာသာ ရပ်တည်ဖို့ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ခဲ့ရတော့ သင်ကြားရေးမှာ အတွေ့အကြုံ အများကြီး ရှိခဲ့သည်။
ပိုပြီး အရေးကြီးတာက ဒါဟာ အလယ်တန်းကျောင်းရဲ့ ပထမဆုံးနှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူမက သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေကို အလွတ်ရနေတာမို့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါ။
ဒါဝါနဲ့ အာဝါ တို့လည်း ကျောင်းကနေ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာတော့မှာ ဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က မကြာသေးခင်ကမှ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ အလွန်အမင်း မာန်တက်မသွားအောင် ခဏခဏ သတိပေးထားသည်။
"အမေ၊ ဒီည ဘာစားကြမှာလဲ" လို့ ဒါဝါက ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း မေးသည်။
"တောဟင်းရွက်နဲ့ ဝက်သား မန်ဒူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ဒါဝါက ခေါင်းညိတ်ပြီး အာဝါ နဲ့အတူ သကြားလုံးယူဖို့ သွားလိုက်သည်။ အဆာပြေ စားပြီးတဲ့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဝက်စားပင် (pigweed) ထည့်တဲ့ခြင်းတောင်းတွေကို ယူပြီး ထွက်သွားကြသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး ဝက်စားပင်တွေ လိုက်ကောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အချိန်က ၄ နာရီရှိပြီမို့ ၅ နာရီခွဲလောက်မှ ပြန်ရောက်ကြလိမ့်မည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆန်ဝါ နဲ့အတူ အလုပ်ဆက်လုပ်သည်။ မန်ဒူးတွေ ထုပ်ပြီးတာနဲ့ ကလေးတွေ ပြန်ရောက်လာတာကို စောင့်ပြီးမှ ချက်ဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဖိနပ်ခြေဖဝါးချုပ်ဖို့ ထိုင်လိုက်သည်။
အမေကျိုး က ဆူချန် လေးကို ခေါ်ပြီး ရောက်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ဖိနပ်ချုပ်နေတာကို မြင်တော့ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ "တစ်ခါတလေကျရင်လည်း အနားယူဦး။ မင်း တစ်နေကုန် တစ်ခါမှ နားတာ မတွေ့ရဘူး။"
ဒီလို ပြောလိုက်တဲ့အခါ အမေကျိုး က ရှက်စိတ်ဝင်သွားသည်။ စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဇနီးသည်အတွက် မလွယ်ကူပါ။ သူမက မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်အောင် စီမံပေးထားပြီး စာကျက်ဖို့နဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တွေကို အံ့အားသင့်စေဖို့ အမှတ်ကောင်းကောင်းရအောင်လည်း အချိန်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမက ဘာလို့ အရင်က ပိုပြီး စာနာပေးဖို့ မစဉ်းစားမိခဲ့ပါလိမ့်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ ယောက္ခမ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ မသိပါ။ သိခဲ့ရင်တော့ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားမှာပါ။
"ရပါတယ်၊ အချိန်ရတုန်းလေး Qing Bai အတွက် အပိုတစ်ရံလောက် ချုပ်ပေးထားချင်လို့ပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ ကျောင်းစဖွင့်ရင် သူမ အလုပ်အရမ်းများတော့မှာ ဖြစ်သည်။
"နောက်ဆိုရင် အပ်ချုပ်အလုပ်တွေကို အမေပဲ လုပ်ပေးပါ့မယ်" လို့ အမေကျိုး က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက စာသင်တာပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ထမင်းချက်တာကတော့ အမေ အားပါတယ်။"