အခန်း (၁၇) - ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်
ကျိုးဆန်းဝါ ကို ပြန်ခေါ်လာသူမှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ ဒုတိယသမီးဖြစ်သူ ကျိုးအာနီ ဖြစ်သည်။ သူမနှင့်အတူ ကျိုးတာဝါ နှင့် ကျိုးအာဝါ တို့လည်း ပါလာကြသည်။
"ဒီအရိုးကြီးကို ယူသွားလိုက်၊ အဘိုးနဲ့ အဘွားအတွက် ဟင်းလျာတစ်ခွက် အပိုဖြစ်တာပေါ့။" လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်း က သူမအပေါ် ဘယ်လိုထင်မြင်နေမလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ပါ။ အရိုးကြီးကို ကျိုးအာနီ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
"မနက်ခင်းလေးပဲ အပြင်ထွက်တာကို ကြောင်ပေါက်လေးတွေလို ညစ်ပတ်နေလိုက်ကြတာ။" လင်ချင်းဟဲ့ က ရေခပ်ယူကာ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့၏ မျက်နှာကို သစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် Da Wa ကိုပါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ အဖြူရောင်ပေါင်မုန့်အကြီးကြီး ဘယ်နှစ်ခု ဝယ်ခဲ့လဲဟင်" ဟု Da Wa က မေးသည်။
"မင်းတို့ ဘယ်နှစ်ခု လိုချင်လို့လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်မေးသည်။
"တစ်ယောက်ကို တစ်ခုပေါ့" ဟု Da Wa က ပြန်ဖြေသည်။
"အိပ်မက်ထဲမှာပဲ မက်လိုက်တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အမေ ဝယ်လာတာ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ဝက်စီပဲ ရမယ်။" တစ်ယောက်ကို တစ်ဝက်ရတာတောင်မှ အတော်လေး ဇိမ်ကျနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကလေးသုံးယောက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ပြုတ်ကို စတင်အပူပေးလိုက်သည်။ ဂက်စ်မရှိခြင်းမှာ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်စရာကောင်းလှသည်။ ခေတ်သစ်ဘဝတွင် ကျင့်သားရနေသည့် လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေရသည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် အတော်လေး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတော့ ပျင်းရိချင်စိတ် ပေါ်လာတတ်သေးသည်။
နေ့လယ်စာတွင် ဆန်ပြုတ်၊ သခွားသီးအသားကြော်၊ ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥများနှင့် အရေးကြီးဆုံးမှာ အဖြူရောင်ပေါင်မုန့်အကြီးကြီး နှစ်ခု ပါဝင်သည်။ ဆန်ပြုတ်က များများစားစား မဟုတ်ဘဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ပွဲစာလောက်သာ ရှိသော်လည်း ဟင်းလျာများနှင့် ပေါင်မုန့်များကြောင့် မိခင်ရော သားသမီးများပါ ကျေနပ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် Da Wa နှင့် အာဝါ တို့မှာ အဖြူရောင်ပေါင်မုန့်များကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်ကြသည်။
"အမေ၊ နောက်ထပ် ဘာတွေ ဝယ်လာသေးလဲ" ဟု ကျိုးအာဝါ က မေးသည်။
"ဘာမှသိပ်မပါပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တူကိုကိုင်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။
မြို့ပေါ်ရှိ ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ မှာ ပစ္စည်းအမျိုးအစား အလွန်နည်းသည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်အရဆိုလျှင် ခရိုင်ရှိ သမဝါယမတွင် ပစ္စည်းအမျိုးအစား ပိုစုံလင်သည်။ သူမအနေဖြင့် စပျစ်သီးခြောက် သို့မဟုတ် ပုစွန်ခြောက်အနည်းငယ် ဝယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း မြို့ပေါ်တွင် မရှိခဲ့ပေ။ မကြာခင် ခရိုင်သို့သွားပြီး ပစ္စည်းရှာမှ ဖြစ်တော့မည်။
မူလပိုင်ရှင်သည် အရည်အသွေးမြင့် အထည်အလိပ်များကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်လေ့ရှိသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ စိတ်မဝင်စားပါ။ သူမစိတ်ဝင်စားသည်မှာ အာဟာရဓာတ်ဖြစ်သည်။ ကလေးများမှာ အရွယ်ရောက်နေကြပြီဖြစ်၍ ပုစွန်ခြောက်မှာ ကယ်လ်စီယမ်အတွက် အလွန်ကောင်းသည်။ ထို့ပြင် ကြက်သားဟင်းချက်ရန် စပျစ်သီးခြောက်၊ မှိုနှင့် ပင်လယ်ရေမှော်များလည်း လိုအပ်သေးသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတွင် ယခုလက်ရှိပစ္စည်းများဖြင့် သူ့ကို ကျွေးမွေးရန် မလုံလောက်တော့မည်ဖြစ်၍ ခရိုင်သို့ မဖြစ်မနေ သွားမှ ဖြစ်မည်။
မနက်ဖြန်တွင် ပစ္စည်းများ သယ်ယူကူညီပေးရန် ကျိုးတုန်း ကို ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ကလေးသုံးယောက်ကို နေ့လယ်အိပ်တန်း တင်ပေးလိုက်သည်။
ရာသီဥတု ပိုအေးလာသည်နှင့်အမျှ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို စောင့်ရင်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာ (space) ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သူမသည် ခေတ်သစ်ပုံစံပါသော အလွန်နွေးထွေးသည့် ခုနစ်ဂျင်အလေးချိန်ရှိ စောင်နှစ်ထည်ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဤခေတ်ကာလနှင့် အနည်းငယ် မလိုက်ဖက်သော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပါ။ စောင်အိတ်အကြီးကြီး လိုအပ်နေသေးသဖြင့် ခရိုင်တွင် ဝယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ စောင်ကို အထဲထည့်လိုက်လျှင် ကျိုးချင်းပိုင် အနေဖြင့် ဘာမှပြောနိုင်တော့မည်မဟုတ်၊ သူမကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရရှိခဲ့သည်ဟုသာ ပြောလိုက်မည်။
စောင်များအပြင် သူမတွင် မွေ့ရာလည်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ ပုံစံမပါသည့် ရိုးရှင်းသော ရှေးဟောင်းပုံစံဖြစ်သော်လည်း အလွန်နွေးထွေးသည်။ သူမ အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးဖြစ်သည် - စောင်နှင့် မွေ့ရာမှာ သူမအတွက်ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီ ရောက်လာလျှင် ကလေးသုံးယောက်မှာ သူမနှင့်အတူ အိပ်လိမ့်မည်။ "လူဆိုးကြီးရဲ့ ဖခင်" အတွက်ဆိုလျှင်တော့ ကလေးများ၏ အခန်းဘေးရှိ အခန်းတွင် အိပ်ခိုင်းရမည်။ ထိုအခန်းတွင်လည်း အဟောင်းစောင်တစ်ထည် ရှိသေးသဖြင့် သူ အေးခဲသွားမည်မဟုတ်ပါ။
သူမ၏ ပစ္စည်းများကို တွေးတောရင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် သားသုံးယောက်နှင့်အတူ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
***
ကျိုးမိသားစုဟောင်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ပေးလိုက်သော အရိုးကြီးကို တွေ့လိုက်ကြသည်။ အသားအနည်းငယ်သာ ပါသော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် အဆီဓာတ်ရနိုင်မည့် မည်သည့်အရာမဆို ဇိမ်ခံပစ္စည်းပင်ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ မငြီးတွားနိုင်ကြပါ။
အရိုးကို ခုတ်ထစ်ပြီး ဆားရည်စိမ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့်အတူ တည်ခင်းလိုက်သည်။ အဆီဓာတ် မစားရတာ ကြာပြီဖြစ်သော ကျိုးမိသားစုဟောင်း အတွက် အနံ့မှာ အလွန်မွှေးကြိုင်နေသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် လူတိုင်း မိမိတို့အခန်းဆီ ပြန်သွားကြသည်။
အမေကျိုး အခန်းပြန်ရောက်သည့်အခါ အဖေကျိုး ကို မေးလိုက်သည်၊ "အဘိုးကြီး၊ စတုတ္ထသားရဲ့ မိန်းမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု အဖေကျိုး က မေးသည်။ သူက ထိုကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် သူမပြောသည်ကို သိပ်နားမလည်ပါ။
"ဘာဖြစ်ရမလဲ၊ အရင်ကဆို ငါတို့အိမ်နဲ့ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေချင်တာ၊ ငါတို့က သူ့ကို အမြတ်ထုတ်မှာ ကြောက်နေသလိုပဲ။ အခုတော့ မြို့သွားတိုင်း အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကို လွှတ်လိုက်သေးတယ်၊ အခုဆို ဒီအရိုးကြီးကိုတောင် ပေးလိုက်သေးတယ်!" ဟု အမေကျိုး က ထောက်ပြသည်။
အဖေကျိုး မှာ ထိုမျှအထိ နက်နက်နဲနဲ မတွေးတတ်ပါ။ သူထင်သည်မှာ သူမ အပြုအမူကောင်းလာသည်ဆိုလျှင် ဒါတင်လုံလောက်ပြီဟု ထင်သည်။ ဘာကြောင့် ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ အများပိုင် ကောက်ပဲသီးနှံများကို အပ်နှံရန်နှင့် ဆောင်းဂျုံစိုက်ပျိုးရန် ပြင်ဆင်ရမည်။ ဒါတွေကသာ အဓိက ဦးစားပေးဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ အမေကျိုး တစ်ယောက်တည်းသာ စိတ်ရှုပ်နေသည်မဟုတ်၊ ကျန်တဲ့ အစ်မတော်သုံးယောက်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။
ဒုတိယအစ်မတော် က သူမ၏ ခင်ပွန်း ကျိုးချင်းလင် ကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ "စတုတ္ထသမက်ရဲ့ မိန်းမက ဘာသဘောနဲ့ လုပ်တာလဲ။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ အသားကို ဝေစုရချင်လို့များလား"
ကျိုးချင်းလင် ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ "သူက ငါတို့နဲ့ ခွဲနေတာကြာပြီ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ငါတို့မိသားစု အသားကို ဝေစုရမှာလဲ။ ဒီမိသားစုမှာတောင် လူတွေက များနေပြီ။"
"ခွဲနေတာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ Da Wa နဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေက ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ရဲ့ မြေးတွေပဲလေ။" ဒုတိယအစ်မတော် က လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အကြံအစည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရပြီဟု ခံစားရသည်။
"ဘာလို့ အဲ့လောက် တွေးနေတာလဲ။ သူမက မာနကြီးတယ်၊ စတုတ္ထမြောက်ကလည်း လစဉ် ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ပို့ပေးနေတာပဲ။ သူ အသားစားချင်ရင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီက ဝယ်စားလို့ ရတာပဲ။ ငါတို့ဆီက ယူစရာ မလိုပါဘူး။ ငါထင်တာတော့ သူမမှာ အသားရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိမှာပါ။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်အရိုးကြီးကို ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းလင် က ပြန်ဖြေသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် က သူမ၏ လေသံထဲမှ မနာလိုမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပါ။ "မင်းတို့ မတွေ့ဘူးလား။ Da Wa နဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေက မကြာသေးခင်က အတော်လေး ကြီးထွားလာတယ်။ အထူးသဖြင့် ဆန်ဝါ လေ၊ သူ့မျက်နှာလေးက တကယ်ကို ဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နေပြီ။"
သူမတွင် သမီးနှစ်ယောက်နှင့် သုံးနှစ်အရွယ် သားတစ်ယောက်ရှိပြီး သူတို့အားလုံးမှာ တုတ်ချောင်းလေးတွေလို ပိန်လှီနေကြသည်။ သူမ၏ သားမှာ အာဝါ နှင့် အသက်တူသော်လည်း အရင်ကဆို ပိုပြီး သန်မာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ခဏလေး မတွေ့ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ကလေးတွေက ပိုပြီး ကျန်းမာလာခဲ့ကြသည်။
"နောက်ထပ် ဘာမှ မတွေးပါနဲ့တော့။ သူမ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံက ငါတို့ထက် နည်းလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းလင် က ပြောသည်။
ဒီစကားက ဒုတိယအစ်မတော် ၏ စိတ်ကြိုက်စကား ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စစီမံခန့်ခွဲရာတွင် အလွန်တော်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။ အပြင်ဝင်ငွေ မရှိသော်လည်း သူမသည် ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းအထိ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါဟာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ပိုက်ဆံပမာဏပင်!
ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထသမက်ရဲ့ မိန်းမကို ကြည့်လေ - စတုတ္ထမြောက်က ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ပို့ပေးနေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ မိသားစုကို ဘယ်လိုစီမံရမှန်းမသိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ဆိုရင် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပဲ ရရ အကုန်အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ဥပမာအနေနဲ့ဆိုရင် တတိယအစ်မတော်က သူမသားတွေအတွက် ဆောင်းရာသီအဝတ်အစားတွေ ချုပ်ပေးနေသည်။ ကလေးသုံးယောက်အတွက် အစုံလိုက်အသစ်တွေ ချုပ်ပေးနေတာဖြစ်ပြီး ဝါဂွမ်းနဲ့ အထည်တွေကလည်း အရည်အသွေးကောင်းတွေချည်းပဲ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ဖြုန်းတီးနေတာပဲ။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ စုငွေတွေက သူမလောက် များမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူမ အာမခံရဲသည်။
"ဒီနှစ်တော့ မေမေက ငါတို့မိသားစုကို ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပေးမလဲ မသိဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုကောင်းသွားသည်။
ယောက္ခမတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမေကျိုး သည် ရွာထဲတွင် အကောင်းဆုံးသူများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အငယ်ဆုံးသား ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဘက်လိုက်တာကလွဲပြီး၊ ပြီးတော့ အိမ်ခွဲသွားတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကို မရေတွက်ဘဲဆိုရင်၊ သူမသည် အိမ်ထောင်စုသုံးခုအပေါ် တရားမျှတသည်။ သူမကလည်း စေးနှဲသူမဟုတ်ပါ၊ နှစ်ကုန်ရင် သူတို့ကို ပိုက်ဆံ တစ်ယွမ် သို့မဟုတ် နှစ်ယွမ်လောက် ပေးလေ့ရှိသည်။ စုထားမလား၊ နှစ်သစ်ကူးအတွက် သုံးမလားဆိုတာ သူတို့သဘောပဲ။
ရွာထဲက တခြားသော ချွေးမတွေမှာတော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်း က မိန်းမတွေလို ကံမကောင်းကြပါ။ ယောက္ခမအများစုမှာ အကုန်လုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ထားကြတာမို့ ဘယ်သူကများ "ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်" ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒီလိုကြည့်လိုက်ရင် သူမရဲ့ ဘဝကတော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပါသေးသည်။