အခန်း (၁၆) - ဆောင်းခိုဖို့အတွက် စားသုံးမှုကို ချွေတာခြင်း
လက်ရှိတွင် အိမ်၌ မီးဖိုတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ရေနွေးတည်ခြင်း၊ ထမင်းချက်ခြင်း၊ ဟင်းချက်ခြင်းတို့အတွက် ထိုမီးဖိုတစ်ခုတည်းကိုသာ အသုံးပြုနေရသည်။ ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုတစ်ခု ထပ်ရှိလျှင် ပိုအဆင်ပြေမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုများမှာ ရှာရလွယ်ကူသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ထို့ပြင် ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုကို သုံးရန်မှာ ကျောက်မီးသွေးဘောလုံးအတွက် ဘောက်ချာများ လိုအပ်လိမ့်မည်။ ထိုဘောက်ချာများမှာ မြို့နေလူတန်းစားများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်ပြီး ကျေးလက်ဒေသတွင် ရှာမရနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ထိုပစ္စည်းမျိုးကို လိုချင်ပါက မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာသို့ သွားရောက်ကာ စုံစမ်းရပေလိမ့်မည်။
မီးဖိုအပြင် မြေအိုးအချို့လည်း လိုအပ်သေးသော်လည်း ထိုအရာအတွက်တော့ အချိန်ယူ၍ ရသေးသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူတို့၏ နေထိုင်မှုဘဝကို တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။
သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် ခြင်းတောင်းကို အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူမ ဘာတွေဝယ်လာသည်ကို မည်သူမျှ သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်၊ လိုအပ်သည့်အရာမှန်သမျှကို သူမ၏ နေရာ (Space) ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ရုံပင်။
ရွာသို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ နေရာ (Space) ထဲမှ ဝက်သားအချို့ကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ပြောင်းထည့်ပြီးဖြစ်သည်။ အဆီဖတ်များကိုမူ ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အဆီကျိုနေပါက သိသာလွန်းနေမည်ဖြစ်၍ ရွာမှ အသားဝေစုများ ခွဲပေးမည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ခြင်းတောင်းထဲသို့ နံရိုးများ၊ အသားစိုင်များနှင့် ကြက်ဥများကို ခြင်းတောင်းပြည့်သည်အထိ ထည့်လိုက်သည်။ အဝတ်အုပ်အောက်တွင် လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ အတွင်းမှအရာများကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။
သူမ မနက်စောစောကတည်းက ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း လမ်းခရီးက ဝေးလွန်းသဖြင့် ပြန်ရောက်ချိန်တွင် နံနက် ကိုးနာရီကျော်၊ ဆယ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အမေကျိုး သည် ကလေးသုံးယောက်ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ သိထားသဖြင့် ကလေးများကို သွားခေါ်ရန် မလိုပေ။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် ကြက်ဥအိုးများကို ဖြည့်ကာ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်စည်ပိုင်းများကိုလည်း အပြည့်ဖြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အသားများကို စတင်ခွဲခြားတော့သည်။ ဝက်သားသုံးထပ်သား အတုံးကြီးနှစ်တုံးကို ဆားနယ်ထားလိုက်ပြီး အသားစိုင်များကိုမူ ကလေးများအတွက် ဆန်ပြုတ်ချက်ရန် ချန်ထားလိုက်သည်။ ကလေးများသည် သူမချက်ပေးသည့် အသားဆန်ပြုတ်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြပြီး စားပြီးတိုင်းလည်း အားရကျေနပ်နေတတ်ကြသဖြင့် သူမမှာလည်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရသည်။
နံရိုးများကို သူမကိုယ်တိုင် ခုတ်ထစ်လိုက်ပြီး အရိုးကြီးများကိုမူ အမေကျိုး ထံသို့ နောက်ပိုင်းတွင် မေတ္တာလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးပို့ရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။
အိမ်မှုကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်က စောသေးသဖြင့် နောက်ဖေးရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ ခဏမျှသာ လုပ်ကိုင်ရသေးစဉ်တွင် လူတစ်ယောက် အော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထင်းခြောက်စည်းနှစ်စည်းကို ထမ်းလာသည့် ကျိုးတုန်း ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မြန်လိုက်တာ! မင်း နောက်နှစ်ရက်လောက်နေမှ ပြန်ရောက်မယ် ထင်နေတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း ထင်းများ သယ်လာနိုင်စေရန် တံခါးကို ပို၍ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အစ်မတို့က ပြောင်းဖူးခွံနွှဲတဲ့အလုပ်ကို လုပ်နေကြတာဆိုတော့ ကျွန်တော် မလိုတော့ဘူးလေ" ဟု ကျိုးတုန်း က ရှင်းပြသည်။ ဆောင်းဂျုံစိုက်သည့်အချိန်ကျမှသာ သူ အမှန်တကယ် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုရာသီက မရောက်သေးပေ။
ထင်းနှစ်စည်းမှာ တော်တော်လေး များပြားသည်။ နှစ်စည်းအတွက် သုံးမတ်ပေးရမည်ဖြစ်၍ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချက်ချင်းပင် အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံထုတ်၍ ပေးလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ ထင်းတွေက လိုနေသေးတယ်" ဟု သူမက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ယခင်ပိုင်ရှင်ထက် သူမက ပို၍ သုံးစွဲနေသဖြင့် ထင်းများ လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အောက်တိုဘာလကုန်တွင် ပြန်ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်သက်သာလာစဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယခင်ပိုင်ရှင်ကဲ့သို့ ဒေါသထွက်တိုင်း အပြင်ထွက်ကာ ထင်းခုတ်ခိုင်းရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ ခိုင်းစေခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် ကလေးများ၏ ဖခင်မှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်တွင် ပို၍ဆိုးရွားလာမည့် နာတာရှည်ရောဂါများ ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ရှန်းဇီ၊ ပထမဆုံး ဆောင်းနှင်းမကျခင် တောင်ပေါ်ကို ထပ်သွားပြီး ရှာပေးပါ့မယ်။ ရိက္ခာဝေပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်အစ်မကိုလည်း ခေါ်သွားမယ်။ လှည်းတစ်စီးပါ ယူသွားရင် အများကြီး ပိုသယ်လာနိုင်မှာပါ" ဟု ကျိုးတုန်း က ကတိပေးသည်။
ရွာထဲက လူအများစုမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ကို ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း ကျိုးတုန်း နှင့် သူ့အစ်မတို့မှာ သူမကို သဘောကျကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူမက သူတို့ကို အလုပ်ပေးသဖြင့် ဖြစ်သည်။ အလုပ်ရှိလျှင် စားစရာရှိသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အလုပ်မှတ်တမ်းရမှတ်များ မရနိုင်သဖြင့် သူတို့မှာ အစာငတ်မခံရအောင် ခါးပတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စည်းထားရလေ့ရှိသည်။ အရင်တုန်းကဆိုလျှင် ဗိုက်နှစ်ဆယ်၊ သိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပြည့်ရုံဆိုလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက ဆောင်းရက်များကို ရေသောက်ကာ ဆာလောင်မှုကို အံတုရင်း ဖြတ်သန်းရပေလိမ့်မည်။
"ဒီမနက် ကြက်ဥတွေ အများကြီး ပြုတ်မိလို့။ ဒီနှစ်လုံး ယူသွားလိုက်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း အထဲသို့ ဝင်ကာ ကြက်ဥနှစ်လုံးကို သူ့အတွက် ယူပေးလိုက်သည်။
"မယူတော့ပါဘူး၊ မယူတော့ပါဘူး ရှန်းဇီ၊ ကျွန်တော် မနက်ကတည်းက စားပြီးသွားပြီ!" ဟု ကျိုးတုန်း က အမြန် ငြင်းဆန်သည်။ "ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်။ နေ့လယ်ကျရင် တစ်ခေါက် ထပ်လာခဲ့ပြီး ညနေဆို ထင်းတွေ ထပ်ယူလာခဲ့မယ်"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ကြက်ဥများကို အကြောင်းပြပြီး ကျိုးတုန်း ကို သူမနှင့်အတူ မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာသို့ လှည်းဖြင့် လိုက်ပို့ပေးရန် ပြောချင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက လက်ဆောင်ကို လက်ခံဖို့ပင် ရှက်နေပုံရသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ဆုချရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ရပေဦးမည်။
နေ့လယ်ပြန်လာမည်ဆိုသည့် သူ့စကားမှာလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ တောင်တန်းများမှာ အတော်လေး ဝေးကွာသဖြင့် သူ့အရှိန်နှင့်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး သုံးနာရီကြာမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုထင်းနှစ်စည်းကို ယူလာနိုင်ရန် မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ရွာက အခြားဆယ်ကျော်သက်များနှင့် အတူသွားခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။
လူတိုင်းက ဆောင်းရာသီအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ရွာထဲက တခြားသူများက မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာသို့ သွား၍ ထင်းရောင်းကြသော်လည်း ကျိုးတုန်း ကမူ သူမထံသို့ ရောင်းရသည်ကို ပို၍ လွယ်ကူသည်ဟု ယူဆသည်။ သူ့၏ ကြိုးစားမှုကို သူမ နားလည်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အစာငတ်ခံရခြင်းထက် ယခုအချိန်တွင် ပင်ပန်းခံ၍ အလုပ်လုပ်ရသည်ကို သူ ပိုနှစ်သက်သည်။
ကလေးတစ်ယောက်ကို အလုပ်ခိုင်းရသည့်အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှု လျော့နည်းသွားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထင်းများကို နောက်ဖေးရှိ ထင်းစိုအိမ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။ ထိုထင်းစိုအိမ်ကို ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်မှာ ရှိနေစဉ်ကတည်းက ဆောက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထင်းများကို ခြောက်သွေ့အောင်နှင့် ရာသီဥတုဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဥယျာဉ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ နေ့လယ်စာအတွက် သခွားသီးများ ခူးပြီးနောက် သူမ အလုပ်စလုပ်တော့သည်။ သခွားသီးကြော်တစ်ပွဲနှင့် အသားဟင်းမှာ သူမနှင့် ကလေးများအတွက် လုံလောက်သည်။ အထူးသဖြင့် မနက်က ကျန်ခဲ့သည့် ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများ ရှိနေသေးသည်။ သူမသည် ပြန်နွေးစားနိုင်မည်ကို သိထားသဖြင့် တမင်ပင် ပိုချက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အဖြူရောင် ပေါက်စီနှစ်လုံးကိုလည်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
ညစာအတွက်လည်း သူမ အစီအစဉ် ရှိပြီးဖြစ်သည်။ အဲဒါကတော့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပင်။ နေ့လယ်စာစားပြီးလျှင် မုန့်နှစ်စိမ်တော့မည်။
နေ့လယ် ဆယ့်တစ်နာရီတွင် ကျိုးတာဝါ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့အမေ ပြန်ရောက်မရောက်ကို စစ်ဆေးသည်။ ပြန်ရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် "အမေ၊ ဒီနေ့ ဘာကောင်းတာတွေ ဝယ်လာလဲ? အဖြူရောင် ပေါက်စီလုံးကြီးတွေ ပါလား" ဟု ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
"ပါတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ညီလေးတွေကို သွားခေါ်လိုက်တော့၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ သွားပြီး မကြွားနဲ့ဦးနော်၊ မဟုတ်ရင် ဘာမှ စားရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးသည်။
"အပြင်မှာ အသားစားရမယ်လို့ ပြောလို့ မရဘူးလား" ဟု ကျိုးတာဝါ က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သလို မေးသည်။ သူသည် သူငယ်ချင်းတွေကို ကြွားထားပြီးဖြစ်ကာ သူငယ်ချင်းများကလည်း သူ့ကို အလွန် အားကျနေကြသည်။
"အရင်က ပြောခဲ့မိရင်တော့လည်း ပြီးရော၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆို မပြောနဲ့တော့။ ဘာသာစကား နည်းနည်းနဲ့ နေတတ်ဖို့ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ နားလည်လား"
"ဘာသာစကား နည်းနည်းနဲ့ နေတာဆိုတာ ဘာလဲဟင်" ဟု သူက ပြန်မေးသည်။
"မင်းက ကြွားချင်နေရင်လည်း ကြွားနေလိုက်တော့" ဟု သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မြန်မြန် သွားပြီး မင်းညီလေးတွေကို ခေါ်ခဲ့၊ နေ့လယ်စာ စားရအောင်!"
"ကျွန်တော် သွားပြီ!" ဟု ကျိုးတာဝါ က အော်ပြောရင်း သူ့ညီလေးများကို သွားခေါ်ရန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။