ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးဆုံးပြီး အခြေအနေများ တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း လုပ်ဆောင်စရာ နောက်ဆုံးအလုပ်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ နံနက်စာစားပြီးနောက် အမေကျိုး က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ ပြောင်းဖူးခွံနွှာရန် ထွက်သွားကြသည်။ ပြောင်းဖူးများကို အခွံနွှာ၊ အစေ့ချွေ၊ နေလှန်းပြီးနောက် အစိုးရထံသို့ စပါးခွန်အဖြစ် ပေးသွင်းရမည်ဖြစ်သည်။ စပါးပေးသွင်းသည့်နေ့သည် ရိက္ခာဝေငှသည့်နေ့လည်း ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက စောင့်မျှော်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် ဝက်သတ်ပြီးနောက် အသားဝေမည့်အစီအစဉ်ကို ပို၍မျှော်လင့်နေကြသည်။ ဝက်သားမဝေမီ ဆောင်းဂျုံစိုက်ပျိုးရဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုကိစ္စများသည် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် မသက်ဆိုင်သဖြင့် သူမသည် ဘာမျှတွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မြို့ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အားကိုးကာ မြို့ရှိ ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကွန်မြူးန်မြို့ရှိ သမဝါယမမှာ မြို့ကြီးပြကြီးများလောက် မစုံလင်သော်လည်း ဆန်၊ ဆီ၊ ပဲငံပြာရည်နှင့် ရှာလကာရည်ကဲ့သို့သော အခြေခံလိုအပ်ချက်များတော့ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း အရာအားလုံးအတွက် ရိက္ခာကူပွန် လိုအပ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်မှာ ယခင်ကတည်းက ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူထားဖူးပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများ ထုတ်ယူနိုင်စေရန်အတွက် ဗူးခွံများကို လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကပင် ဆေးကြောသန့်စင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။
သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကူပွန်ကို အသုံးပြု၍ အခြောက်ခံမှိုတစ်ဝက်နှင့် ရေညှိခြောက်တစ်ဝက်ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ အခြားပစ္စည်းများကို လိုက်ကြည့်သော်လည်း ထပ်မံလိုအပ်မည့်အရာ မတွေ့ရပေ။ တကယ်တော့ ဤခရီး၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အိမ်တွင် ပစ္စည်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကို အကြောင်းပြချက်ပေးနိုင်ရန်အတွက် အပြင်ထွက်ခွင့်ရဖို့သာဖြစ်သည်။ သွားတိုက်တံနှင့် ရေချိုးကန် လိုအပ်သေးသော်လည်း ရေချိုးကန်မှာ လမ်းလျှောက်ပြန်ရမည့် ခရီးအတွက် အဆင်မပြေနိုင်သဖြင့် နောက်မှသာ ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ အတွက် သွားတိုက်တံနှင့် သွားတိုက်ဆေး ဝယ်လိုက်ပြီး သူမအတွက်မူ မူလပိုင်ရှင်၏ သွားတိုက်ဆေးအကျန်အနည်းငယ် ရှိနေသလို သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကိုလည်း သုံးနိုင်သေးသည်။
ဈေးဝယ်ပြီးနောက် မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်အတိုင်း ကွန်မြူးန်၏ အပြင်ဘက်ရှိ ဝက်သတ်ရုံသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ကမှ ကွန်မြူးန်က တည်ထောင်ထားသည့် အလွန်သေးငယ်သော ဝက်သတ်ရုံတစ်ခုဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကြီးကြီးမားမား မျှော်လင့်မထားဘဲ ကံစမ်းကြည့်ရုံသာဖြစ်ပြီး ကြိုတင်မှာယူထားခြင်းမရှိဘဲ အသားဝယ်ရန် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း သူမ သိထားသည်။
ကံကောင်းစွာပင် တစ်နာရီအတွင်း ရောက်သွားချိန်တွင် အသားထုပ်ကို ကိုင်ကာ ထွက်လာသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံမိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့တိုး၍ "အစ်မ၊ အသားလာဝယ်တာလားရှင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အေးလေ၊ နင်လည်း ဝယ်မလို့လား။ ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်မှာထားရဲ့လား။ မမှာထားရင်တော့ ဘာမှရမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို အထင်သေးစွာ ကြည့်ကာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အပြာရောင်အလုပ်သမားဝတ်စုံကို ကြည့်ပြီး သူမတွင် အဆက်အသွယ်ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူမက ပြုံးလျက် "အစ်မရယ်၊ ကျွန်မက နယ်ကလာတာဆိုတော့ အစ်မတို့လို အဆက်အသွယ် ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ အဆင်ပြေအောင် တစ်ချက်လောက် ကူညီပေးလို့ မရဘူးလား" ဟု ပြောရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းကြည့်ပြီး ငါးလျံတန် အစားအသောက်ကူပွန်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
ကွန်မြူးန်တွင် အစိုးရပေးသည့်ရိက္ခာကို မှီခိုနေရသူများအတွက် အစားအသောက်ကူပွန်မှာ ငွေထက်ပင် တန်ဖိုးရှိသည်။ ၎င်းမပါဘဲ ငွေသားရှိနေရုံနှင့် ဘာမှလုပ်၍မရပေ။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် ကလေးများရှိနိုင်သည်—ထိုအရွယ် ကလေးများမှာ အမြဲတမ်း ဗိုက်ဆာတတ်ကြသည်။ မျက်စိရှေ့တွင် ရောက်လာသည့် အစားအသောက်ကူပွန်ကို သူမ ငြင်းဆန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
"မေဇီရေ၊ လိုချင်တာရှိရင် ပြောလေ။ ငါ ကြည့်လုပ်ပေးမယ်" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက လေသံပျော့သွားကာ ပြောသည်။
"ကျွန်မက နယ်ကဆိုတော့ အဖွဲ့လိုက် စပါးဝယ်လို့ရပါတယ်၊ ဒီကူပွန်တွေ မလိုဘူး။ ကျွန်မယောက်ျားက စစ်သည်တော်ဆိုတော့ သူက ဒါတွေကို အကုန်မသုံးဘူး၊ ကျွန်မအတွက်တော့ အလကားလိုပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြပြီးနောက် ကိစ္စကို တည့်တည့်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်က ကလေးတွေက အသားစားချင်နေကြလို့ပါ။ နောက်ရက်ပိုင်းမှာ အဖွဲ့လိုက် ဝက်သားဝေမှာဆိုပေမဲ့ ဘယ်အမေကမှ ကိုယ့်ကလေးကို အသားမစားရတာ မြင်ချင်မှာမဟုတ်ဘူးလေ။ ကံစမ်းကြည့်တာပါ"
ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပျော့ပျောင်းသွားပြီး မိခင်တစ်ယောက်၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သွားပုံရသည်။ "နင်က သားသမီးကို ချစ်တတ်တဲ့ အမေပဲ။ ငါ အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ပေးမယ်" ဟု ပြောကာ ကူပွန်ကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ပြန်ထွက်လာသည်။ "နင့်မှာ အသားကူပွန်မပါတဲ့အတွက် တစ်ဂျင်ကို ကိုးဖန်ငါးပြား ကျမယ်။ ကူပွန်ပါရင်တော့ ခုနစ်ဖန်ပေါ့။ ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ"
"တစ်ဝက်လောက် ရမလားရှင်။ ပြီးတော့ အရိုးကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် အသားစလေးတွေများ ကျန်သေးရင်လည်း အစ်ကိုကြီးကို ချိန်ပေးဖို့ ပြောပေးပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ငွေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီး အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး မကြာမီ အသားတစ်ဝက်၊ နံရိုးများနှင့် အရိုးအသားအနည်းငယ်ကို ယူလာပေးသည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် အဆီများသော အသားမှာ အဖိုးတန်သဖြင့် အရိုးပါသော အသားများမှာ ဈေးပေါသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကျန်ငွေ ငါးယွမ်ခန့်ကို ထိုအမျိုးသမီးကို ပေးခဲ့ရန် ကြိုးစားသည်။ "အစ်မရေ၊ အစ်မကလေးတွေလည်း ကြီးနေပြီဆိုတော့ မုန့်လေးဘာလေး ဝယ်ကျွေးလိုက်ပါ"
"မေဇီရယ်၊ နင်ကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ မယူတော့ပါဘူး" ဟု ဆိုကာ ငွေကို ပြန်ပေးသည်။ သူမသည် ကူပွန်ရထားပြီးဖြစ်ရာ ငွေသားကို ထပ်မယူချင်တော့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အခွင့်အရေးကို ရိပ်မိကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မရယ်၊ ကျွန်မ အစ်မကို ခင်မိလို့ပါ။ ကျွန်မနာမည်က လင်ချင်းဟဲ့ ပါ၊ ကျိုးကျားရွာကပါ။ ကျွန်မယောက်ျားက စစ်သည်တော်ပါ၊ ရွာမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ။ တစ်ခါလောက်များ ရွာဘက်ရောက်ရင် စုံစမ်းကြည့်လိုက်ပါ"
သူမ၏ ပွင့်လင်းမှုကို မြင်ရသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး သူမနာမည်မှာ ချန်မေ ဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်သည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ အပေါ် အမြင်ကောင်းရှိသွားသည်။
"အိမ်မှာ ကလေးသုံးယောက်ရှိတော့ အရမ်းကို စားချင်နေကြတာ။ ဒီနေ့ အစ်မ အဆက်အသွယ်နဲ့ ကူညီပေးလို့ တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။
"နင်က ဒီလောက်ငယ်တာကို ကလေးသုံးယောက်တောင် ရှိနေပြီလား" ဟု ချန်မေ က အံ့ဩစွာ မေးသည်။
"ကျွန်မ ၁၇ နှစ်မှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ၁၈ နှစ်မှာ ကလေးမွေးခဲ့တာပါ။ အကြီးဆုံးက အခု ၅ နှစ်၊ နှစ်သစ်ကူးရင် ၆ နှစ်ပြည့်တော့မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ကြည့်ရတာတော့ မထင်ရဘူးနော်" ဟု ချန်မေ က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"မေကျဲ့ ရေ၊ အစ်မက ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမမှာ လုပ်တာဆိုတော့ နောက်တစ်ခါလာရင် အစ်မဆီ လာရှာလို့ ရမလား"
"ရတာပေါ့။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ။ ငါ ကူညီနိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား၊ ဒီတစ်ခါတော့ အထဲက အစ်ကိုကြီးက သူ့ဝေစုထဲကနေ ပေးလိုက်တာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အများကြီး ကြိုတင်မှာထားမှ ရမှာ" ဟု ချန်မေ က အကြံပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤခရီးစဉ်မှာ အလွန်အောင်မြင်ပြီး "ရေရှည်အသားဝယ်ခွင့်လက်မှတ်" ကို ရလိုက်သလိုပင်။ ချန်မေ ကို အဆက်အသွယ်ရထားခြင်းဖြင့် သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အသားများကို ထုတ်ယူရန်အတွက် အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရသွားပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နောက်တစ်ဆင့်အတွက် စတင်တွေးတောနေသည်။ သူမတွင် မီးဖိုတစ်ခု လိုအပ်သေးသည်။ ထိုခေတ်က အိုးငယ်များအတွက် ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုများကို အသုံးများသည်။ သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် ရှေးဟောင်းသံအိုးနှစ်လုံးနှင့် မြေအိုးနှစ်လုံး ရှိပြီးသားဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို အနက်ရောင်ဈေးကွက်တွင် ဝယ်လာသည်ဟု အကြောင်းပြနိုင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများဖြစ်သဖြင့် ထိုခေတ်ကာလနှင့် လိုက်ဖက်နေမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။