အခန်း (၁၄) - တာဝန်မကျေသောမိခင်
မိသားစုအကြီးအကဲဖြစ်သူမှာ ပြင်းထန်သောဒဏ်ရာများကြောင့် ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန် တစ်လခန့် အိမ်နှင့်ဝေးရာတွင် သွားရောက်နေထိုင်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် ဆယ်လမြောက်လ၏ကုန်ဆုံးချိန် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်တစ်လမြောက်လ၏ အစောပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ယခုသူခံစားနေရသည့် လွတ်လပ်မှုမျိုး ဆက်လက်ရရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ အိမ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေပြီဆိုလျှင် သူမနှင့် ကလေးသုံးယောက်သာရှိသည့်အချိန်ကဲ့သို့ စိတ်ကြိုက်လှုပ်ရှားနေ၍ မရတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူပြန်မရောက်မီ မိသားစုအတွက် လိုအပ်သည်များကို သူမ အပြီးအစီး ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။
ဤခေတ်ကာလတွင် ဖျော်ဖြေမှုဟူ၍ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ဆောင်းသီးနှံရိတ်သိမ်းချိန်၏ အထွတ်အထိပ်ကာလဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်မှာလည်း အလွန်ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် သူမ၏အသားအရေကို ကောင်းစွာထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် နေလောင်ခံပြီး အသားအရေညိုသွားစေလိုသည့်ဆန္ဒ လုံးဝမရှိပေ။ အမှန်စင်စစ် သူမ၏အသားအရေမှာ အလွန်အမင်း ဖြူဖွေးနေခြင်းမျိုးမဟုတ်သော်လည်း ရွာသူရွာသားများနှင့်ယှဉ်လျှင်တော့ အတော်လေးကို ဖြူစင်နေသည်။ ထိုအသားအရေကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူမ အိမ်တွင်သာနေပြီး ဟင်းချက်ခြင်းကိုသာ လုပ်ဆောင်သည်။
မူလပိုင်ရှင်သည် လူမှုရေးနှင့်ကင်းကွာပြီး အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ တွင် လူမှုရေးတာဝန်များ မရှိပေ။ သူမသည် သူမ၏အချိန်များကို ကလေးများအတွက် အစားအသောက်ပြင်ဆင်ပေးခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေသည်။
ကျိုးတာဝါ၊ ကျိုးအာဝါ နှင့် ကျိုးဆန်းဝါ တို့မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ သင်ကြားပြသပေးမှုကြောင့် ကျိုးဆန်းဝါ သည် စကားပြောတတ်လာပြီဖြစ်သည်။ စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေတံခါးပေါက်ကျိုးသကဲ့သို့ စကားလုံးများမှာ သူ့ထံမှ စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ "အသား"၊ "သေးပေါက်"၊ "စား" နှင့် "ရေ" စသည့်စကားလုံးများမှာ အသုံးများလာပြီး သူအပြောအများဆုံးစကားလုံးမှာမူ "အမေ" ဟူသည့် စကားလုံးပင်ဖြစ်သည်။
ကလေးသုံးယောက်မှာ အစားအသောက်ကို အရသာရှိရှိ စားသောက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ မကြာခဏဆိုသလို ဆီပြန်ပြီး တောက်ပြောင်နေတတ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် ပျင်းရိသူဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးတတ်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ နောက်ဖေးခြံတွင် ခရမ်းချဉ်သီး၊ သခွားသီး၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် မုန်လာဥများ စိုက်ပျိုးထားသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်မျိုးစီကို တစ်တန်းစီစီ စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မီးဖိုချောင်တာဝန်ကို ယူထားသည်။ သူမသည် ကြက်သွန်မြိတ်ဖြင့် ကြက်ဥကြော်၊ အရိုးဟင်းခါးချက်၊ သခွားသီးဖြင့် ဝက်သားကြော်စသည့် ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ပေးသည်။ ကလေးများက အသားတွေကို ဘယ်ကရသလဲဟု မေးလာတိုင်း သူမသည် အရင်က ဝယ်ထားပြီး ဆားနယ်၍ သိမ်းထားခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။
သူမသည် ဝက်သုံးထပ်သားနှင့် ဝက်သားလွှာတစ်ပိုင်းကိုလည်း ဆားနယ်ပြီး ကြော်ထားသေးသည်။ ၎င်းမှာ ဆန်ပြုတ် သို့မဟုတ် ခေါက်ဆွဲအတွက် အရသာရှိပြီး ထူးကဲသော ဖြည့်စွက်စာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ကလေးများကို ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးပြီး သန့်ရှင်းအောင်ထားခြင်းဖြင့် သူမသည် အကျိုးရလဒ်ကို လျင်မြန်စွာ မြင်တွေ့ရသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကျိုးဆန်းဝါ သည် တုတ်တုတ်နှင့် ချစ်စရာကောင်းလာသည်။
ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးဆုံးပြီးနောက် အမေကျိုး ရောက်လာပြီး တတိယအစ်မတော်ချုပ်ပေးထားသည့် ဆောင်းရာသီအဝတ်အစားများကို ယူလာသောအခါ ကလေးများကို မြင်လိုက်ရ၍ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"တတိယအစ်မတော်ရဲ့ လက်ရာက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ကျိုးဆန်းဝါ ကို အမေကျိုး ၏ လက်ထဲသို့ အပ်လိုက်ကာ တောင်းငယ်လေးထဲရှိ အဝတ်အသစ်များကို ကြည့်ရှုသည်။
တတိယအစ်မတော်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်ပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးသည့်အခါတိုင်း အားလပ်ချိန်ရလျှင် အဝတ်အစားများကို ချုပ်လုပ်လေ့ရှိသည်။ ဆန်ဝါ မှာ ငယ်သေးသဖြင့် အစုံလိုက်ပြီးမြောက်ရန် အချိန်သိပ်မယူလိုက်ရပေ။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့အတွက် အဝတ်အစားများမှာလည်း မကြာခဏ ပြီးစီးတော့မည်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝါဂွမ်းများကို များစွာပေးထားသဖြင့် တတိယအစ်မတော်က သူမအတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားလျှင်ပင် အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီများမှာ ထူထဲနွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး လာမည့်ဆောင်းရာသီအတွက် အထူးသင့်လျော်သည်။
"အော် ဟုတ်သားပဲ အမေ။ အိမ်မှာ ကြက်ဥတွေ ကုန်သွားပြီ။ အမေ့ဆီက နည်းနည်းလောက် ရနိုင်မလား။ သမီး ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
သူတို့အိမ်တွင် ကြက်မမွေးထားသဖြင့် ကြက်ဥများ ကုန်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ လျှို့ဝှက်နေရာထဲမှ ထုတ်ယူနိုင်သော်လည်း ယုတ္တိရှိသည့် ရင်းမြစ်တစ်ခုတော့ လိုအပ်သည်။
"အိမ်မှာ ရှိပါတယ်။ ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ" ဟု သူမကို ငေးကြည့်ရင်း အမေကျိုး က မေးသည်။
"တစ်ဂျင်လောက်ပါ။ သမီး နှစ်ရက်နေရင် မြို့ထဲသွားပြီး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်စရာရှိလို့ အဲဒီကျမှပဲ ဝင်ယူလိုက်ပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"သမီး မြို့ထဲကို ထပ်သွားဦးမလို့လား" ဟု အမေကျိုး က အံ့ဩစွာ မေးသည်။
"သမီး မသွားရင် ဘာစားကြမှာလဲ။ ကလေးသုံးယောက်ကလည်း စားသောက်တာ ဝါသနာပါကြတယ်။ ရာသီဥတုကလည်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အေးလာပြီ။ ဆောင်းတွင်းအစစ် ရောက်လာရင် အပြင်ထွက်ရတာ ခက်ခဲမှာစိုးလို့ အခုကတည်းက ကြိုဝယ်ထားချင်တာပါ။ အမေရော ဘာများ လိုသေးလဲ။ လိုရင် သမီး ဝယ်လာခဲ့ပေးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
အမေကျိုး သည် မြေးဖြစ်သူများကို သူမ ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်နေသည်ကို မြင်ရပြီးနောက်—အထူးသဖြင့် ပို၍တုတ်လာသည့် ဆန်ဝါ ကို မြင်ရပြီးနောက်—သူမအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်ပျော့သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ပိုက်ဆံသုံးမည့်အကြောင်း ထပ်ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အမေကျိုး ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရသည်။ သူမကို ဆူပူချင်သော်လည်း စတုတ္ထချွေးမဖြစ်သူမှာ နားထောင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသည့်အတွက် စကားကိုသာ မြိုသိပ်ထားလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က နှစ်ရက်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်နေ့မနက်မှာပင် ကျိုးဆန်းဝါ ကို ကျွေးမွေးပြီးနောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးကိုခေါ်ပြီး ကျန်သည့်ကလေးနှစ်ယောက်ကိုပါ အမေကျိုး ၏ အိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့က သူမနှင့် လိုက်ချင်ကြသော်လည်း လမ်းလျှောက်ရတာ ဝေးလွန်းသဖြင့် သူမ ခေါ်မသွားချင်ပေ။
သူမသည် ကလေးများကို ထားခဲ့ပြီး အမေကျိုး ကို ကလေးများအတွက် ကျောက်သကြားအိတ်ငယ်လေး တစ်အိတ် ပေးကာ တောင်းကိုကိုင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။
"သူက ပိုက်ဆံတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့လောက်ပဲ သိတယ်။ ဘယ်လိုစုဆောင်းရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။ ကလေးတွေက ငယ်သေးတယ်၊ သူတို့ကြီးလာရင် အဲဒီပိုက်ဆံတွေ လိုဦးမှာ!" ဟု သူမထွက်သွားပြီးနောက် အမေကျိုး က ညည်းတွားသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့က ဘာဖြစ်သလဲဟု ထွက်ကြည့်ကြပြီး အမေကျိုး က သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ပြောသည်။ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သဘောတူနေကြသည်။ စတုတ္ထချွေးမမှာ ပိုက်ဆံကို မခက်ခဲစွာ ရှာထားရသကဲ့သို့ စဉ်းစားမနေဘဲ သုံးဖြုန်းနေသလို ခံစားရသည်။ သူတို့အနေဖြင့်မူ ဘယ်တော့မှ ထိုသို့ ပေါ့ဆစွာ သုံးစွဲမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အဓိကမိသားစုဝင်များဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေ မရှိကြသဖြင့် ပိုက်ဆံတစ်ပြားချင်းစီကို သုံးစွဲရသည်မှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"ဒါပေမဲ့ ပြောရရင်တော့ စတုတ္ထချွေးမက ဒါဝါနဲ့ ကလေးတွေကို အရင်ကထက် ပိုဂရုစိုက်လာတာတော့ အမှန်ပဲ" ဟု ကလေးများကို ကြည့်ရင်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မှတ်ချက်ပြုသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အခုဆိုလျှင် ကလေးများကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည့်အစား ဒီလိုမျိုး လာထားတတ်သွားပြီဖြစ်သည်။
အမေကျိုး က ဘာမှပြန်မပြောပေ။
တတိယအစ်မတော်သည် ကျိုးတာဝါ ဘက်သို့ လှည့်၍ "ဒါဝါ၊ မင်းအမေက မင်းတို့ကို ဘာတွေချက်ကျွေးနေတာလဲ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မင်းတို့တွေ တော်တော်လေး ပြည့်ဖြိုးလာတာ မြင်နေရတယ်" ဟု မေးသည်။
"အမေက ကျွန်တော်တို့ကို အသားဟင်း ချက်ကျွေးတယ်! ဝက်သားခြောက်က အရမ်းမွှေးတာပဲ!" ဟု ကျိုးတာဝါ က ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာသည်။
"အသားဟင်း?" အစ်မတော်နှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အသားတွေကို ဘယ်ကရသလဲ။
"ဘာတွေကို အဲလောက်မေးနေတာလဲ။ အဖွဲ့ကလည်း ရက်အနည်းငယ်နေရင် အသားတွေ ဝေတော့မှာပဲလေ" ဟု စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုသည့်အတွက် အမေကျိုး က ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။
အစ်မတော်နှစ်ယောက်မှာ ရိပ်မိသွားပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။ ကျိုးတာဝါ မှာ အစားအသောက်အကြောင်း ထပ်မပြောရ၍ စိတ်ပျက်သွားပြီး အခြားရွာသားကလေးများက သူ့ကို ကစားရန် ခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အဘွားဖြစ်သူထံမှ ကျောက်သကြားတစ်တုံးကို ယူပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးမိသားစုဝင်များ နိုးလာကြပြီး ကလေးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ "တာဝန်မကျေသောမိခင်" မှာ စျေးသို့ ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖန်ပြန်၍ သိလိုက်ရတော့သည်။