အခန်း (၁၃) - မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်လို
မိခင်ဖြစ်သူနှင့် သားငယ်များမှာ နံနက်စာကို အဝစားသုံးလိုက်ကြသည်။ ကျိုးတာဝါ က အပြင်ထွက်ကစားချင်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က တားလိုက်သည်။ "အမေ အဝတ်လျှော်ရဦးမယ်။ မင်း ဒီမှာပဲနေပြီး မင်းညီလေးတွေကို ကြည့်ပေးထား။ အမေပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေ။"
ကျိုးတာဝါ က ပြန်မပြောပေ။ မနေ့ကတည်းက စားခဲ့ရသည့် အစားအသောက်များကြောင့် သူ အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရွာစွန်ရှိ မြစ်ကမ်းနားသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် ရွာသူရွာသားများ အဝတ်လျှော်ကြသည့် နေရာဖြစ်သည်။
"ရှန်းဇီ၊ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်က နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆို ပြီးတော့မှာ။ အိမ်မှာ ထင်းတွေ လိုသေးလား။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဝတ်များကို သစ်သားပြားဖြင့် ထုရိုက်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျိုးတာဝါ ၏ အဝတ်များမှာ အလွန်ပင် ညစ်ပတ်နေသည်။ အလုပ်လုပ်နေရင်းဖြင့်ပင် သူမသည် အဝတ်လျှော်စက်ဆိုသည့်အရာကို တီထွင်လိုက်ပါတော့ဟု ပြင်းပြစွာ ဆန္ဒပြုမိသည်။ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက် သူမအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်လာသည်။ "ရှောင်ရှီ! လိုတာပေါ့။ ငါတို့ဆီမှာ ထင်းတွေ ကုန်ခါနီးပြီ။ မင်းပြန်ရင် မင်းအစ်ကိုကို ပြောလိုက်ပါဦး၊ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီးတာနဲ့ ထင်းတွေ လာပို့ပေးဖို့။ သူရှာနိုင်သလောက် ငါအကုန်ယူမယ်၊ ပြီးရင် ထင်းပမာဏအလိုက် ပိုက်ဆံပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်။"
ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ ကျိုးရှီး ဖြစ်ပြီး အသက်ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ သူမ၏အစ်ကို ကျိုးတုန်း မှာ အသက် (၁၅) နှစ်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျိုးမိသားစုဟောင်း နှင့် ဝေးလံသော ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြသော်လည်း ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပါးလွှာသည်။ မိဘများမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသဖြင့် ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်အတွက် ဘဝမှာ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏အစ်ကို ကျိုးတုန်း မှာမူ သူ၏အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် အလွန်တော်သည်။ သူသည် လူကြီးများနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ပြီး လုပ်အားခမှတ်တိုင် (၂) ခုအထိ ရရှိသည်။
များပြားလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ရွာအဖွဲ့က ထိုမောင်နှမကို သနားကြသဖြင့် ရွာ၏ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် စားနပ်ရိက္ခာခွဲဝေရာတွင် အပိုနည်းနည်းရရှိပြီး အိမ်နီးနားချင်းများကလည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့၏ရိက္ခာကို ဝေမျှပေးတတ်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့်ပင် ထိုနှစ်ယောက်မှာ အသက်ရှင်သန်လာခဲ့ရသည်။
မူလက ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်နှင့် ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းမှာ ဘာမှပတ်သက်မှုမရှိခဲ့သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ နာမည်ကြီးလောက်အောင် ပျင်းရိသူဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်၏သားကိုပင် အားမကိုးရဟု ယူဆသဖြင့် တစ်ခါက သူမ၏မောင်အရင်းကို ထင်းပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုဖူးပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခကြေးငွေအနည်းငယ် ပေးတတ်သည်။ သို့သော် သူမ၏မောင် အိမ်ထောင်ကျသွားပြီးနောက်တွင် ဇနီးဖြစ်သူက ချုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ နောက်ထပ်မလာတော့ပေ။
ထိုအချိန်က မူလပိုင်ရှင်မှာ ကိုယ်တိုင်ထင်းခုတ်ရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။ ဂရုတစိုက်ထိန်းသိမ်းထားသော သူမ၏လက်များကို အသုံးပြု၍ ထိုသို့သော ကြမ်းတမ်းသည့်အလုပ်မျိုးကို သူမက မည်သို့လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။ သူမသည် အဆင်ပြေလျှင် ကိုယ်တိုင်စားသည့် ပန်းကန်၊ တူ သို့မဟုတ် အဝတ်အစားများကိုပင် မလျှော်ချင်သူဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း အကျပ်ရိုက်သွားချိန်တွင် ထင်းတစ်ခါစုမိဖူးပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုအလုပ်ထက်ပို၍ စော်ကားရာရောက်သည့်အလုပ် လောကတွင် မရှိတော့ဟု ခံယူထားသည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အသက် (၁၂) နှစ်အရွယ် ကျိုးတုန်း ကို မျက်စိကျသွားသည်။ သူမက သူ့ကို ထင်းစုခိုင်းပြီး စီးပွားရေးအရ ငွေပေးချေသည့်ပုံစံမျိုး လုပ်ဆောင်သည်။ ကျိုးတုန်း မှာလည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ယနေ့တိုင် လုပ်ပေးနေခဲ့သည်။ ရွာသူရွာသားများအတွက်မူ မူလပိုင်ရှင်က သူမသည် အရင်းရှင်စနစ်ကို ကျင့်သုံးနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း၊ ထိုမောင်နှမကို သနား၍သာ အကူအညီပေးချင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့အနေဖြင့် ကျေးဇူးတင်စရာမလိုကြောင်း အကြောင်းပြထားသည်။
ရွာသူရွာသားများက မူလပိုင်ရှင်၏ စရိုက်ကို သိသော်လည်း သူမသည် ကျိုးတုန်း ကို အမြဲတမ်း မျှတသောဈေးနှုန်းဖြင့် ပေးဆောင်နေသဖြင့် မည်သူမျှ မကန့်ကွက်ကြပေ။ သူ ထင်းအနည်းငယ်ယူလာလျှင် တစ်မတ်ပေးပြီး များများယူလာလျှင် နှစ်မတ်ပေးသည်။ ထိုတစ်မတ်၊ နှစ်မတ်မှာ အခြားဝင်ငွေမရှိသည့် ကျိုးတုန်း နှင့် ကျိုးရှီး တို့အတွက် အလွန်အရေးပါလှသည်။ လုပ်အားခမှတ်တိုင်များ ရှားပါးသည့် ဆောင်းရာသီတွင် တစ်ရက်သုံးနပ် ဝဝလင်လင် စားနိုင်ရန် အထောက်အကူပြုသည်။ ရွာသားများက သူမသည် ကလေးလုပ်သားကို ငှားရမ်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိနေကြသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ နေကြသည်။
ယခုအခါ ကျိုးတုန်း မှာ အသက် (၁၅) နှစ်ဖြစ်ပြီး ပိုမိုသန်မာလာသဖြင့် ထင်းအများကြီး ပိုသယ်လာနိုင်ပြီး မူလပိုင်ရှင်ကလည်း သူမ၏အခကြေးငွေကို လိုက်လျောညီထွေ တိုးပေးထားသည်။ ယခု သူမ၏အတည်ပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရှီး မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်မ ပြန်သွားရင် အစ်ကိုကြီးကို ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီးရင် ထင်းတွေ အများကြီးစုခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။" သူမက ဆက်ပြောသည်၊ "ရှန်းဇီ၊ အခု ဒီနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ ကျွန်မ အဝတ်တွေကို လျှော်ပေးပါရစေ!"
မူလပိုင်ရှင်သည် သူမ၏မောင်ကို ထင်းအတွက် အရင်က တောင်းဆိုဖူးပြီး ကျိုးရှီး ကို အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်စေချင်သော်လည်း လူကြားထဲတွင်မူ သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်ဂရုစိုက်သဖြင့် လက်မခံခဲ့ပေ။ သို့သော် မည်သူမှမမြင်လျှင်မူ မူလပိုင်ရှင်မှာ ထိုမိန်းကလေးကို အဝတ်လျှော်ခိုင်းရသည်ကို သဘောကျသည်။
လက်ရှိတွင် အနီးအနား၌ တကယ်ပင် မည်သူမျှမရှိပေ။ မြစ်အောက်ပိုင်းတွင် လူများရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် မရှိပါ။
အကယ်၍ မူလပိုင်ရှင်သာဆိုလျှင် သူမသည် တွန့်ဆုတ်နေမည်မဟုတ်ဘဲ သူမက ထိုမောင်နှမကို "စောင့်ရှောက်" ထားသည်ဟု ယူဆကာ သူတို့၏ လုပ်အားကို ရယူရန် သူမတွင် အခွင့်အရေးရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ မူလပိုင်ရှင်မဟုတ်သည့်အပြင် သူမ၏ စံနှုန်းများမှာ ထိုမျှအထိ နိမ့်ကျမသွားခဲ့ပေ။
"မလိုပါဘူး၊ အဝတ်နည်းနည်းလေးပါ။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီးရင် မင်းပဲ မင်းအစ်ကိုနဲ့အတူ လုပ်လိုက်ပါ။ ငါက ဆောင်းတွင်းအတွက် ထင်းတွေ အပိုစုထားချင်တာဆိုတော့ အများကြီး လိုလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"ရှန်းဇီ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် ပို့ပေးပါ့မယ်" ဟု ကျိုးရှီး က ကတိပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်း ပြန်တော့လေ၊ ငါလည်း ပြီးတော့မှာပါ"
သူမ အဝတ်လျှော်ခိုင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း အသေအချာ သိလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးရှီး သည် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော သူမ၏အစ်ကိုထံ သတင်းသွားပို့ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ "ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီးရင် သွားမယ်!" ဟု ကျိုးတုန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခု လုပ်အားခမှတ်တိုင် (၆) ခု ရနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဘဝမှာ ပိုမိုလွယ်ကူလာသင့်သော်လည်း သူ၏အရွယ်တွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနေပြီး စားသောက်မှုနှုန်းမှာလည်း အလွန်များပြားသည်။ ကျိုးရှီး လည်း အလုပ်လုပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မှတ်တိုင် (၂) ခုသာ ရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အလုပ်မြန်မြန်ပြီးစေရန် ဆပ်ပြာကို ခိုးယူသုံးလိုက်သည်။ သူမ အဝတ်လျှော်ပြီးသည်နှင့် မြစ်အောက်ပိုင်းတွင် အဝတ်လျှော်နေသော ဒုတိယအစ်မတော် ကို လျစ်လျူရှုကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဆက်ဆံရေးမကောင်းသဖြင့် အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။
ဒုတိယအစ်မတော် သည် မိသားစု၏ သမီးအကြီးဆုံး ကျိုးတာနီ နှင့် အခြားအမျိုးသမီးအချို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ သူတို့သည် လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်သွားသည်ကို မြင်သော်လည်း နှုတ်ဆက်ရန် အမူအရာမပြကြပေ။
"မင်းတို့ရဲ့ အစ်မတော်က အရင်ခေတ်က မြေရှင်တွေထက်တောင် ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေနေတာပဲ" ဟု အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မနာလိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့! ဘာမြေရှင်လဲ။ ငါတို့ဘိုးဘွားတွေက သုံးဆက်တိုင်တိုင် ဆင်းရဲတဲ့ လယ်သမားတွေပါ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို သဘောမကျသော်လည်း ကျိုးမိသားစုဟောင်း အပေါ် "မြေရှင်" ဆိုသည့် တံဆိပ်ကပ်ခံရသည်ကိုမူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။
"ငါက ဘာမှရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူမဘဝက အရမ်းကို အေးဆေးလွန်းနေလို့ပါ။ သားသုံးယောက်တောင် ရှိနေတာကို သူမရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပါဦး။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို အိမ်ထောင်မကျသေးဘူးလို့ ပြောရင်တောင် ယုံမိလိမ့်မယ်" ဟု အခြားအမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"သူမက မျက်နှာနဲ့ လက်တွေအတွက် အသားအရေထိန်းသိမ်းတဲ့ ခရင်မ်တွေ၊ ပုလဲခရင်မ်တွေ နေ့တိုင်း သုံးတယ်လို့ ကြားတယ်!" ဟု ပထမအမျိုးသမီးက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
"မိသားစုစည်းစိမ်တွေကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာ။ သူမမျက်နှာက ရေစက်ကျမတတ် နုပျိုနေတာ မဆန်းပါဘူး" ဟု နောက်တစ်ယောက်က ခါးသီးစွာ ပြန်ပြောသည်။
ရွာထဲတွင် ငွေကြေးအကျပ်အတည်းမရှိဘဲ နေနိုင်သည့် မိသားစုမှာ မရှိသလောက်ပင်၊ သို့သော် ကျိုးမိသားစု၏ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမမှာမူ ထူးခြားသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း လှပနေအောင် ဂရုစိုက်သည်။ ထိုမျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူတို့သည် သူမ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဆဲဆိုရန် မဝံ့ရဲကြပေ၊ အကြောင်းမှာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အနိုင်ကျင့်ခံပြီး ငြိမ်နေမည့်သူမဟုတ်ကြောင်း သိထားကြသဖြင့် နောက်ကွယ်မှသာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် သည် ထိုမြင်ကွင်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သာမန်ဖြစ်နေကျကိစ္စဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့်မူ ထိုအတင်းအဖျင်းစကားများကို ကြားရခြင်းမှာ သူမအတွက် ဘာမှအရေးမပါပေ။ သူမသည် မူလပိုင်ရှင်၏ အလှအပကို ထိန်းသိမ်းထားပုံကိုပင် အတော်လေး ကျေနပ်နေသည်။ သူမအတွက် တောင်းပန်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အဝတ်များကို လှန်းနေရင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးရှီး နှင့် ထင်းကိစ္စ ပြောခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသည်။ ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းအရဆိုလျှင် ဤအချိန်လောက်တွင် လူဆိုးများ၏ဖခင်မှာ ဒဏ်ရာရရှိရမည် ဖြစ်သည်။