"လေးမောင်ရဲ့ဇနီးက ပေးလိုက်တာပါ" ဟု တတိယမောင်ရဲ့ဇနီးက ရှင်းပြသည်။
အချိန်မှာ ညနေ ခြောက်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း မိုးက အနည်းငယ် မှောင်စပြုနေရုံရှိသေး၍ အရာရာကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မြင်နိုင်သေးသည်။ တတိယမောင်ရဲ့ဇနီးသည် သူမရရှိထားသော အဝတ်စများနှင့် ဝါဂွမ်းများကို စတင်ဖြေထုတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းစန်း (Zhou Qingsen) ရိပ်မိသွားသည်။ "ဒါဆို လေးမောင်ရဲ့ဇနီးက အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ချင်နေတာပေါ့? သူမကိုယ်တိုင် မချုပ်တတ်လို့လား? ရှင်ချုပ်ပေးဖို့အတွက်နဲ့တင် သကြားညိုနှစ်ပိဿာတောင် ပေးလိုက်ရက်တယ်ပေါ့လေ?"
"သူမက ဒါဝါ (Da Wa) တို့ညီအစ်ကိုတွေအတွက် အဝတ်အစားချုပ်ဖို့ မတတ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့်လည်း ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်မဆီ သယ်လာပေးရတာပေါ့" ဟု တတိယမောင်ရဲ့ဇနီးက လက်သွက်သွက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အပ်ချုပ်လက်ရာကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှုရှိသူဖြစ်သည်။
"သူမက ဒါဝါတို့ညီအစ်ကိုတွေအတွက် ဆောင်းရာသီအဝတ်အစားချုပ်ဖို့ အဲလောက်ကောင်းတဲ့ အဝတ်စတွေနဲ့ ဝါဂွမ်းတွေကို သုံးနေတာလား?" ဟု ကျိုးချင်းစန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သူက သူတို့ရဲ့အရင်းနှီးဆုံး မိခင်ပဲလေ။ နောက်ပြီး ဒီကလေးတွေမှာလည်း ဆောင်းရာသီအတွက် ဝါဂွမ်းထည့်ချုပ်ထားတဲ့ အဝတ်ကောင်းကောင်း မရှိကြဘူးလေ" ဟု တတိယမောင်ရဲ့ဇနီးက ပြန်ပြောသည်။
"အမေ၊ သမီးရော ဘယ်တော့ အဝတ်သစ်ရမှာလဲ?" ဟု ကျိုးဝူနီ (Zhou Wuni) က အဝတ်စများနှင့် ဝါဂွမ်းများကို မနာလိုစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမသည် လေးဒေါ်လေး၏ သမီးသာ ဖြစ်ချင်မိသည်။ လေးဒေါ်လေး၏ဘဝက သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည်။ ဒါဝါတို့ညီအစ်ကိုတွေလို နွားချေးကောက်ပြီး အလုပ်မှတ်တမ်းရမှတ်ရှာစရာမလို၊ လယ်ကွင်းထဲမှာ စပါးကောက်စရာမလိုဘဲ တစ်နေကုန် ဆော့ကစားနေရုံပင်။
"အမေ သတိထားပေးနေပါတယ်" ဟု တတိယမောင်ရဲ့ဇနီးက ကတိပေးသည်။ "ကလေးတွေအဝတ်အစား ချုပ်ပြီးရင် အဝတ်စတွေနဲ့ ဝါဂွမ်းတွေက ပိုမှာပါ။ အမေ့ဆီမှာလည်း သိမ်းထားတဲ့ အဝတ်စတွေ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အဲဒါတွေကိုပါ ပေါင်းပြီး သမီးအတွက် အင်္ကျီအသစ်တစ်ထည် ချုပ်ပေးမယ်"
"ဒါဆို မြန်မြန်လုပ်ပေးပါနော် အမေ!" ဟု ကျိုးဝူနီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းစန်းက သူ့ဇနီးကိုကြည့်၍ "မင်းက ကိုယ်ဝန်နဲ့မို့လို့ အခုလို အလုပ်တွေ ခိုင်းနေတာပေါ့လေ" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
"သူမက ကျွန်မ ဗိုက်ပူကြီးနဲ့ ဖြစ်နေတာကို မြင်လို့ ကမ်းလှမ်းတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သကြားညိုနှစ်ပိဿာကို ဘယ်သူက လွယ်လွယ်နဲ့ ပေးမလဲ? ကလေးတွေအတွက် ဆောင်းဦးရာသီအဝတ်အစားတွေ ချုပ်ခိုင်းတုန်းကတောင် ကြက်ဥသုံးလုံး ပေးသေးတယ်" ဟု တတိယမောင်ရဲ့ဇနီးက ပြောသည်။
အမေကျိုး သည် သကြားညိုနှစ်ပိဿာကို သိမ်းမယူဘဲ သူမကိုပဲ ဆက်လက်ထားရှိခွင့်ပေးလိုက်သဖြင့် တတိယမောင်ရဲ့ဇနီးမှာ အလွန်ကျေနပ်နေသည်။ သကြားညိုဆိုသည်မှာ ရှားပါးသည့်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး နှစ်ပိဿာဆိုသည်မှာ များပြားလှသော ပမာဏဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းစန်းက ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူ့ဇနီးသည် အလုပ်လုပ်ရသည်ကို မကြောက်သလို အခကြေးငွေအတွက်လည်း အလွန်ကျေနပ်နေမှန်း သူသိသည်။
ထိုခေတ်ကာလက လူတို့သည် ရေနံဆီကို ချွေတာသုံးစွဲကြသဖြင့် ညဘက်စောစော အိပ်ရာဝင်လေ့ရှိကြသည်။ ရှစ်နာရီခန့်တွင် အမေကျိုး နှင့် အဖေကျိုး တို့သည် ကန်း (kang) ပေါ်တွင် အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ လေးမောင်ရဲ့ဇနီးက ကျွန်မကို ကြက်ဥနဲ့ ဝက်သားအဆီမပါတဲ့ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် လာခေါ်တိုက်တယ်" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
"သူမ ပေးရင်လည်း စားလိုက်ပေါ့" ဟု အဖေကျိုး က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်ပြောသည်။ သူသည် ထိုနေ့က အလုပ်မှတ်တမ်း ၁၀ မှတ် ရထားသဖြင့် အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။
"အဝတ်စတွေနဲ့ ဝါဂွမ်းတွေက အရည်အသွေး အရမ်းကောင်းတယ်။ သူမ ကိုယ့်အတွက် ချုပ်မလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ ဒါဝါတို့ညီအစ်ကို သုံးယောက်အတွက် ဖြစ်နေတယ်" ဟု အမေကျိုး က ဆက်ပြောသည်။ သူမသည် ထိုနေ့က အလုပ်မလုပ်ခဲ့ရ၍ လေးမောင်ရဲ့ဇနီး ဈေးသို့ ထပ်သွားသည်ဟု ရွာသားများ ပြောသံကြားခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကလေးတွေကို မြင်တော့မှ သူတို့မိခင်က အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်နှင့် ပြန်လာမှန်း သိရသည်။ သူမ၏ မြေးသုံးယောက်အတွက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
"သူက ကလေးတွေရဲ့အမေပဲလေ။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးဆိုး၊ သူတို့က အသားသွေးတော်စပ်သူတွေပဲ" ဟု အဖေကျိုး က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ပြောသည်။ လေးဒေါ်လေးအပေါ် သူ မကျေနပ်ချက်များ ရှိသော်လည်း မြေးဖြစ်သူတို့အတွက် ဆောင်းအင်္ကျီချုပ်ပေးပြီး အစားအသောက် ဝေမျှပေးနေသဖြင့် သူ မညည်းညူနိုင်တော့ပေ။
"ဒါပေမဲ့ သူမက အရမ်းကို ဖြုန်းတီးလွန်းတယ်။ အဝတ်စ၊ ဝါဂွမ်း၊ ကြက်ဥ၊ ဝက်သား၊ နောက်ပြီး သကြားညိုနှစ်ပိဿာ... ကြည့်ရတာ သူမက မှောင်ခိုဈေးကွက်နဲ့ ရင်းနှီးနေပုံပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်မြောက်သား ပို့ပေးတဲ့ လစဉ်စရိတ်က ဒီအတိုင်းဆိုရင် ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ချွေတာဖို့ ပြောကြည့်သေးတယ်၊ သူမက ကျွန်မကို အရေးတယူလုပ်နေသလိုနဲ့ ပြန်ပြောတယ်" ဟု အမေကျိုး က သက်ပြင်းချသည်။
အဖေကျိုး သည် ဟောက်သံပင် ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ အမေကျိုး သည် ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ မကြာခင်မှာပင် အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကျိုးမိသားစုဝင်များလည်း အလားတူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ (Lin Qinghe) မှာမူ အိပ်မပျော်ဘဲ တစ်ဖက်လှည့် တစ်ဖက်လှည့် ဖြစ်နေသည်။ ရှစ်နာရီဆိုသည်မှာ သူမအတွက် အလွန်စောလွန်းနေသည်။ သူမ၏ ခေတ်သစ်ဘဝတွင် ထိုအချိန်သည် တစ်နေ့တာပင် မစရသေးသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမသည် ကျေးလက်ဒေသတွင် ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း လိုက်နာရမည်။ တစ်ဖက်အခန်းရှိ သားအကြီးနှစ်ယောက်မှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီဖြစ်ပြီး ဆန်းဝါး (Sanwa) မှာ ငယ်သေးသဖြင့် သူမအခန်းထဲတွင်ပင် အိပ်သည်။
အိပ်ရာမဝင်ခင် လင်ချင်းဟဲ့သည် ညစာကျန်သည့် ဆန်ပြုတ်ကို နွေးပြီး ညီအစ်ကိုတွေကို ခွဲပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကလေးသုံးယောက်လုံးကို ရေချိုးပေးခဲ့သေးသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် ရေမှာ အညစ်အကြေးများကြောင့် လုံးဝดำထည်နေသည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို ကန်းပေါ်သို့ တက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရေချိုးခန်းသီးသန့်မရှိသည့်အတွက် အမှောင်ထဲမှာပင် ရေချိုးလိုက်ရသည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း သူမ၏ အတွေးများ လွင့်မျောနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် မူလပိုင်ရှင်၏ အလေ့အကျင့်အတိုင်း ကလေးတွေ ကန်းပေါ်တွင် ဆီးမစိုစေရန်အတွက် အိုးသယ်ပေးရန် သူမ နိုးလာခဲ့သည်။
ညက စောစောအိပ်ခဲ့သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် နိုးလာသည်။ ကလေးသုံးယောက်မှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သဖြင့် သူမ မျက်နှာသစ်ကာ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေလိုက်သည်။
သူမသည် နံနက်စာအတွက် ပြောင်းဆန်ပြုတ်နှင့် ပေါက်စီဖြူနှစ်လုံး ချက်ပြုတ်သည်။ နံနက်စာဆိုင်ရှင်ထံတွင် ပေါက်စီအလုံးရေ ငါးရာအတွက် ကြိုတင်မှာယူထားသည်ကို သတိရကာ ငွေကုန်ကြေးကျများမည်ကို တွေးပြီး မျက်နှာပျက်သွားမိသော်လည်း ပေါက်စီနံ့သင်းသင်းလေးကြောင့် တန်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူမ အခန်းထဲသို့ လှမ်းအော်လိုက်သဖြင့် ကလေးတွေ နိုးလာကြသည်။ သူတို့ အင်္ကျီဝတ်ကာ သူမ လုပ်ပေးထားသည့် သစ်တုံးလှေကားဖြင့် ကန်းပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် ဆန်းဝါးကို သွားနှိုး၍ မျက်နှာသစ်ပေးပြီး အပြင်သို့ ချီထုတ်လာခဲ့သည်။
"အမေ၊ ပေါက်စီဖြူကြီးတွေ!" ဟု ဒါဝါက မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကာ အော်ပြောသည်။
"သွားတိုက်လိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မှာလိုက်သည်။
"အမေ၊ သားအတွက် သွားတိုက်တံ မဝယ်ပေးဘူးလေ!" ဟု ဒါဝါက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ကလေးကို စားခိုင်းရင်း နောက်တစ်ခေါက် မြို့သို့သွားရန် စဉ်းစားနေသည်။ သူမ မနေ့ကမှ သွားထားသဖြင့် ဒီနေ့ ထပ်သွားလျှင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိလိမ့်မည်။ ပိုကြီးမားသည့် ပြဿနာမှာ ကလေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုသည့်အချက်ဖြစ်သည်။ ရွာမှ မြို့ရှိ ပစ္စည်းဖြန့်ချိရေးဌာနသို့ တစ်နာရီခရီးဖြစ်သဖြင့် မူလပိုင်ရှင်ထက် သူမအတွက် ပိုလွယ်ကူသော်လည်း အစီအစဉ်ကောင်းကောင်း ဆွဲရဦးမည်။
အိမ်မှာ လိုအပ်နေသည့် ပစ္စည်းများစွာ ရှိသေးသည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် သူမအတွက်သာ အရေးကြီးသည့်အရာများကို ဝယ်ခဲ့သည်။ ကလေးတွေအတွက် သွားတိုက်တံ၊ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေးသုံး ပစ္စည်းများနှင့် ခြေဆေးဇလုံများ မရှိသေးပေ။ သူတို့ ငယ်သေးသော်လည်း အရာရာကို အမြဲတမ်း မျှသုံးနေ၍ မဖြစ်ပေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မကြာမီ ဝယ်ရမည့်အရာများဖြစ်သဖြင့် မကြာခင် ဝယ်လိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ မသွားသေးဘဲ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် အပြီးသတ်သည်နှင့် သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ အာဝါ (Erwa) နှင့် ဆန်းဝါးကို အိမ်ဟောင်းတွင် ထားခဲ့ပြီး ဒါဝါကိုမူ သူသဘောကျသလို ဆော့ကစားခိုင်းထားမည်။
သူတို့သည် ပြောင်းဆန်ပြုတ်နှင့် အရသာရှိသော အသားပေါက်စီဖြင့် နံနက်စာကို စားသောက်ပြီးစီးသွားကြသည်။ အသားပေါက်စီက အဆာပလာပြည့်စုံသဖြင့် ဆန်ပြုတ်နှင့် တွဲဖက်စားလိုက်သည့်အခါ ကလေးတွေအတွက် အလွန်ပင် ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။