အခန်း (၁၆၉) - ရပ်ကွက်အလယ်တန်းကျောင်းမှ ဆရာမ
"ရှင်က အလုပ်သမားအမျိုးသမီးတွေကို ပဒေသရာဇ်ဆန်ဆန် ခွဲခြားဆက်ဆံရဲတယ်ပေါ့လေ? အမျိုးသမီးတွေဟာ ကောင်းကင်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ထမ်းထားကြတယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ မိန့်ခွန်းကို ရှင်က သဘောမတူဘူးလား?"
လင်ချင်းဟဲ့ က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုလူငယ်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
ဒေါသထွက်နေသော ထိုပညာတတ်လူငယ်မှာ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေအေးအေး လောင်းချလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး "မဟုတ်... မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် အလုပ်သမားအမျိုးသမီးတွေကို ခွဲခြားဆက်ဆံတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ မိန့်ခွန်းကို ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို အလုပ်သမားအမျိုးသမီးလို့ သတ်မှတ်လို့ရလို့လား? ခင်ဗျား လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ဖူးလို့လား?" ဟု တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
စကားဆုံးခါနီးတွင် သူက လင်ချင်းဟဲ့ ကို အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင်က တကယ်ကို အသိဉာဏ် နည်းလွန်းတာပဲ။ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်မလုပ်ဖူးလို့ အလုပ်သမားအမျိုးသမီး မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်က အရမ်းကို ကျဉ်းမြောင်းနေပြီ။ ကျွန်မက အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူထားလို့ ကျွန်မယောက်ျားက လယ်ကွင်းထဲမှာ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ အလုပ်လုပ်နိုင်ပြီး ထုတ်လုပ်မှုတိုးတက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာပေါ့။ ဒါက အလုပ်သမားအမျိုးသမီး မဟုတ်ဘူးလား?"
"ကျွန်မတို့မိသားစုက ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့အတွက် ဝက်နှစ်ကောင် မွေးထားတယ်။ ကျွန်မတို့ရွာကို သွားမေးကြည့်လိုက်၊ ဘယ်သူ့ဝက်တွေက ကျွန်မတို့ဝက်တွေလောက် ဝတုတ်နေလဲဆိုတာ။ ကျွန်မက အလုပ်သမားအမျိုးသမီး မဟုတ်ဘူးလား?"
"ကျွန်မမှာ သားသုံးယောက်ရှိတယ်၊ သူတို့အားလုံး ကျန်းမာသန်စွမ်းကြပြီး အနာဂတ်မှာ နိုင်ငံအတွက် အကျိုးပြုကြမှာ။ ကျွန်မက အားတဲ့အချိန်တွေမှာလည်း ကြိုးစားလေ့လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်နေတာပဲ။ ဒါတောင် ကျွန်မက အလုပ်သမားအမျိုးသမီး မဟုတ်သေးဘူးလား?"
"မြို့ကြီးတွေမှာ ရုံးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်တဲ့သူတွေက လယ်ကွင်းထဲ ဆင်းရတာမှ မဟုတ်တာ။ ရှင့်မျက်လုံးထဲမှာ သူတို့ကလည်း အလုပ်သမားအမျိုးသမီးတွေ မဟုတ်ဘူးလား?"
လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက စကားကို လှည့်ပြောနေတာ!" ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာပြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။
"ကျွန်မက အမှန်တရားကို ပြောနေတာ။ ရှင့်မျက်လုံးထဲမှာ 'အလုပ်သမားအမျိုးသမီး' ဆိုတာ ကျေးလက်ဒေသက လုပ်သားတွေကိုပဲ ဆိုလိုတာလား? နိုင်ငံရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ ကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ဒီနိုင်ငံရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ အလုပ်သမားအမျိုးသမီးတွေကိုတောင် ရှင်က ခွဲခြားဆက်ဆံရဲတယ်ပေါ့။ ဒီလိုအတွေးအခေါ်နဲ့ ရှင်က ကျောင်းသားတွေကို သင်ပေးဖို့ရော အရည်အချင်းရှိရဲ့လား? ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ စာမေးပွဲရလဒ်ကို ကြည့်ဦး၊ ရမှတ် ၅၀ တောင် မနည်းရတာ။ အခုတော့ ဒီမှာရပ်ပြီး ကျွန်မကို ဆုံးမဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား?" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
သူမစိတ်ထဲတွင်တော့ သနားမိသည်။ ဒီလောက်လွယ်ကူသော စာမေးပွဲကိုမှ အမှတ်နည်းနည်းလေးပဲ ရတာကို တတိယနေရာ ရလိုက်သေးသည်။
ဒုတိယနေရာကတော့ ဘာသာရပ်နှစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်သွားသည့် ထိုအသုံးမကျသူ ချန်ရှန်း ဖြစ်သည်။ သူက နောက်ပိုင်းတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရပြီး ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့် မြို့သို့ ပြန်သွားမည့် တစ်ဦးတည်းသော ပညာတတ်လူငယ်ဖြစ်သည့်အတိုင်း အရည်အချင်းရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမရရှိခဲ့သည့် အမှတ်ပြည့်များနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ အဝေးကြီး လိုသေးသည်။
"ကျောင်းအုပ်ကြီးခင်ဗျား၊ စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေ ကြိုပေါက်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိပါတယ်။ ဒီလောက်ခက်တဲ့ စာမေးပွဲမှာ သူက ဘယ်လိုလုပ် အမှတ်ပြည့်ရနိုင်မှာလဲ?" ဟု ထိုလူငယ်က သွားကိုကြိတ်ကာ ပြောသည်။
"ဘာတွေပြောနေတာလဲ! ဒီစာမေးပွဲစာရွက်တွေကို ဒီမနက်မှ အလုပ်ပိုဆင်းပြီး ရိုက်နှိပ်ခဲ့တာ၊ ခဏလေးကမှ ကူးပြီးစီးသွားတာ!" ရပ်ကွက်အလယ်တန်းကျောင်းမှ ဆရာအချို့က မနှစ်မြို့စွာဖြင့် ချက်ချင်းဝင်ပြောလိုက်ကြသည်။
တကယ်တမ်းတွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှတ်ပြည့်ရသွားသည်ကို အံ့အားသင့်နေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာသည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း ယခုလို ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ရှင်တို့က ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်အလယ်တန်းကျောင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သံသယဝင်နေတာလား?" ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာလည်း အံ့အားသင့်နေပြီး ထိုလူငယ်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!" ဟု ထိုလူငယ်က သွားကြားထဲမှ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တားလိုက်သည်။ သူမသည် နာမည်ပင် မသိရသေးသော ထိုလူငယ်ကို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ဘာလို့ အမှတ်ပြည့်မရနိုင်ရမှာလဲ? ကျွန်မက ဆရာတွေကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ပညာတွေကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီး တခြားသူတွေ တိုးတက်လာတာကို မနာလိုဖြစ်နေတဲ့ ရှင့်လို လူမျိုးလို့ ထင်နေတာလား? ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်မ ဒီမှာရှိနေတာပဲ၊ မေးခွန်းရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ကျွန်မကို တိုက်ရိုက်လာမေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စာမေးပွဲဖြေထားတဲ့ စာရွက်ကိုလည်း ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ စာရွက်ကို ယူလာခဲ့လိုက်" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက သတိရသွားကာ ပြောသည်။
ဆရာမတစ်ဦးက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စာမေးပွဲဖြေစာရွက်ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးထံ ပေးလိုက်ပြီး သူမကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို အောင်ချက်အတုဟု မထင်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မေးခွန်းအချို့ကို ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအရာကို တခြားသူ မသိနိုင်သလို၊ စာရေးဟန်မှာလည်း သပ်ရပ်လှပနေပြီး ကြိုးစားလေ့လာထားသူတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။
ဒါက သက်သေမလုံလောက်ဘူးလား?
ကျောင်းအုပ်ကြီးက စာမေးပွဲစာရွက်နှစ်ရွက်ကို စစ်ဆေးရင်း တရုတ်စာစီစာကုံးဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒါတွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာခဲ့တာလား?" ဟု မေးသည်။
"ကျွန်မရဲ့ ချင်းပိုင်က နည်းနည်း သင်ပေးပါတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့ အိမ်မှာပဲနေပြီး လေ့လာခဲ့တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံး၍ ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်ရာ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ချစ်ခင်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းကိုမြင်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က ငြိမ်သက်စွာပင် မိသားစုကို အားပေးရန် ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
"ချင်းပိုင်က ကံကောင်းတဲ့သူပဲ။" အဖေကျိုး ကို ကောင်းကောင်းသိပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို တူတစ်ယောက်လို သဘောထားသော ကျောင်းအုပ်ကြီးက သဘောတူသည့်အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူကလည်း သူမကို အလွန်နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
လင်မယားနှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေစဉ် ကျောင်းအုပ်ကြီးက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စာမေးပွဲစာရွက်များကို ဝေပေးလိုက်သည်။ "ကဲ၊ အားလုံး ကိုယ်တိုင်ကြည့်လိုက်ကြပါ။ လက်ရေးနဲ့ အဖြေတွေကို ကိုယ့်အဖြေတွေနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ကြပါ"
စာရွက်များမှာ ပညာတတ်လူငယ်များကြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စာရေးဟန်အတိုင်း လှပသပ်ရပ်မှုနှင့် ယှဉ်နိုင်မည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ ချန်ရှန်း ၏ လက်ရေးမှာပင် ကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်ရုံမျှသာ ရှိပြီး ထူးချွန်သည်အထိ မဟုတ်ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စာရွက်ပေါ်တွင်တော့ စာလုံးတိုင်းမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။
"သင်္ချာအကြောင်း အသေးစိတ် မပြောတော့ပါဘူး။ တွက်ချက်ထားတဲ့ အကြမ်းစာရွက် ဒီမှာရှိပါတယ်၊ အဆင့်ဆင့်တွက်ထားတာကို ကြည့်ချင်ရင် ကြည့်နိုင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အကြမ်းစာရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာသာစကားအပိုင်းအတွက်ဆိုရင်တော့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်း အကုန်ရွတ်ပြနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ သေချာလေ့လာထားတာမို့ ဘယ်လိုမေးမေး ဖြေပေးနိုင်ပါတယ်"
မကျေနပ်သေးသော ထိုလူငယ်က သူမကို ရှည်လျားသော စာပိုဒ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရွတ်ပြခိုင်းသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ စာလုံးတစ်လုံးမျှ မမှားဘဲ ရွတ်ပြလိုက်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများမှာ သူမကို ပို၍ လေးစားလာကြသည်။ အရှုံးမပေးချင်သော အမျိုးသမီး ပညာတတ်အချို့ကလည်း မတူညီသော စာပိုဒ်များကို ရွေးမေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် စာပိုဒ်ငါးခုကို ဆက်တိုက် ရွတ်ပြလိုက်သည့်အခါ ထိုလူငယ်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူမ၏ အသံထွက်မှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အသံမှာလည်း တည်ငြိမ်ကာ ပညာတတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ သူမ သင်္ချာပုစ္ဆာများကို ဖြေရှင်းသည့် နည်းလမ်းမှာပင် လန်းဆန်းပြီး ခန့်ညားနေသည်။
ချန်ရှန်း က လင်ချင်းဟဲ့ ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီးတွင် ဤသို့သော ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရည်အချင်းရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် တောက်ပနေသလိုပင်။
နေ့ကုန်ဆုံးချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရပ်ကွက်အလယ်တန်းကျောင်းတွင် သင်္ချာဆရာမအဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျောင်းမဖွင့်သေးဘဲ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ဖြစ်နေသေးသည့်အတွက် စက်တင်ဘာ ၁ ရက်နေ့မှသာ သင်ခန်းစာများကို တရားဝင် စတင်သင်ကြားရမည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လစာကို ထိုနေ့မှစ၍ တွက်ချက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယနှစ်နှင့် တတိယနှစ်များတွင် ဆရာရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမက ပထမနှစ် ကျောင်းသားများကို သင်ကြားရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေက အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အလုပ်ရသွားပြီဆိုသည့် အချက်ပင်။
ရွာထဲတွင် သူမကို အပျင်းဆုံးမိန်းမဟု ခေါ်ရဲသူ၊ သို့မဟုတ် သူမကို လက်ထပ်မိ၍ ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက် ဘဝရှစ်ခုစာလောက် ကံဆိုးသွားသည်ဟု ပြောရဲသူ ရှိသေးမလား ဆိုတာ ကြည့်လိုက်ကြဦးမည်!