အခန်း (၁၆၈) - မင်းက စာမတတ်တဲ့ တောသူတစ်ယောက်ပဲလေ
ထိုအချိန်တွင် ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့၏ ပညာရေးထူးချွန်မှုမှာ ၎င်းတို့၏မိခင်ထံမှ အမွေဆက်ခံထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း အမေကျိုး တစ်ယောက် အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားတော့သည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း တွင် စာပေလေ့လာရန် "မျိုးရိုးဗီဇ" မရှိပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ဒုတိယအစ်မတော် ၏သား ကျိုးရှ ကို ကြည့်ပါ။ သူ၏ ပညာရေးစွမ်းဆောင်ရည်မှာ သာမန်မျှသာရှိသည်။ ထိုမျှပင် အာဝါ က တစ်ဖက်မှ ကူညီသင်ပြပေးနေ၍သာဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက သူ၏အမှတ်များမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားနေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သူ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း စာကျက်နေသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ရဘဲ ကစားရန်သာ အချိန်ဖြုန်းနေတတ်သည်။ သူ၏မိခင်က ငွေကြေးတွေ အလကားဖြုန်းတီးနေကြောင်း အော်ဟစ်ဆူပူပြီး နောင်တွင် ကျောင်းကောင်းကောင်း မတက်နိုင်လျှင် စာမသင်တော့နှင့်ဟု သတိပေးလေ့ရှိသည်။
ထိုခေတ်ကာလတွင် ကျောင်းသားများအနေဖြင့် အတန်းတင်ရန် သတ်မှတ်ထားသော အမှတ်တစ်ခုကို ရရှိမှသာ အဆင်ပြေမည်ဖြစ်ပြီး မရရှိပါက တစ်တန်းတည်းတွင် ပြန်လည်သင်ယူရမည့် အခြေအနေမျိုးဖြစ်သည်။ ကျိုးရှ မှာ တစ်တန်းတည်း ပြန်တက်ရလောက်သည့်အထိ အမှတ်မနိမ့်ခဲ့သော်လည်း အာဝါ ကဲ့သို့ အမှတ်ပြည့်ရရန်မှာမူ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ကိုယ်ပိုင်စာပေလေ့လာမှုမှာမူ နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်မှသာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် မူလတန်းနှင့် အလယ်တန်းဖတ်စာအုပ်များကို အားလုံးနီးပါး ကျွမ်းကျင်ပြီးဖြစ်ကာ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကိုလည်း အသေးစိတ် နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အထက်တန်းပထမနှစ် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းကိုပင် အပြီးသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒုတိယနှစ်သို့ မကူးသေးသော်လည်း နောင်တွင် အချိန်ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာသွားရန် သူမ စိတ်ကူးထားသည်။
နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် စာပြန်နွှေးခြင်းကို ဆက်လုပ်နေသော်လည်း အဓိကဦးစားပေးမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဂရုစိုက်ရန်ဖြစ်သည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်စသည်နှင့် သူမသည် နို့တစ်ပုလင်းကို နေ့စဉ် အပိုဝယ်ယူပြီး အဖေကျိုး နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ လယ်ကွင်းသို့ မသွားမီ နံနက်စာအတွက် နို့မုန့်နှစ် (Milk Mantou) များ ပြင်ဆင်ပေးသည်။
တစ်နေ့လျှင် အားအင်ပြည့်ဝသော အစားအစာ သုံးနပ်နှင့် နေ့လယ်ဘက်တွင် ပဲစိမ်းရည်ပူပူများဖြင့် သူတို့တစ်တွေသည် ပင်ပန်းလှသော နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းချိန်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း အချို့လူများမှာမူ နေလောင်ဒဏ်ကြောင့် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြသည်၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏သမီး ဒါနီလည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမအား ဆေးဝါးအချို့ပေးခဲ့ပြီး အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ငွေပေးမည်ဟုဆိုသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က လက်မခံခဲ့ပေ။
ဒါနီအကြောင်း ပြောရလျှင် သူမသည် ငယ်တော့သည့်အရွယ် မဟုတ်တော့ပေ။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် ဒါနီအတွက် အိမ်ထောင်ပြုရန် သင့်တော်မည့်သူကို ရှာဖွေနေကြောင်း အမေကျိုး ပြောပြသည်ကို လင်ချင်းဟဲ့ ကြားသိထားသည်။ ဒါနီမှာ ယခုနှစ်တွင် ၁၆ နှစ်ပြည့်ပြီဖြစ်ပြီး စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ပြုလေ့ရှိသည့် ခေတ်ကာလတွင် အိမ်ထောင်ပြုရန် ရှာဖွေသင့်သည့် အရွယ်ပင်ဖြစ်သည်။ စီစဉ်ထားသည်မှာ ဦးစွာ စေ့စပ်ထားပြီးမှ ၁၈ နှစ်ပြည့်လျှင် လက်ထပ်ရန်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သမက်လောင်း၏ မိသားစုများကလည်း လယ်ကွင်းလုပ်ငန်းခွင်တွင် ကူညီပေးရန် ရောက်လာတတ်သည်။ ဤသည်မှာ ကျေးလက်ဒေသတွင် အလွန်အဖြစ်များသည့် ကိစ္စဖြစ်ပြီး သမက်လောင်းများမှာ ယောက္ခမက မတောင်းဆိုရဘဲနှင့်ပင် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် ကူညီပေးလေ့ရှိကြသည်။
နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းချိန်ကုန်ဆုံးသောအခါ စပါးများကို ခွဲဝေပေးကြသည်။ ယခင်နှစ်များကအတိုင်းပင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏တတိယအစ်ကို လင်ကို ကူညီရန်မှာကြားပြီး သူမဘက်မှ စပါးအပိုရရှိစေရန် စီစဉ်ပေးသည်။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အင်္ကျီနှစ်ထည်ကိုလည်း သူ့ကိုပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး နေရာလေးငါးနေရာခန့် အပေါက်ဖာထားရသော်လည်း အခြေအနေမှာ အသုံးပြုနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်သည် စပါးအပိုအမြောက်အမြားကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အမေကျိုး က အခြေအနေကို သိရှိပြီး သူမကို ယုံကြည်သောကြောင့် မည်သည့်သံသယမျှ မရှိခဲ့ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ က အလွန်အကျွံ မလုပ်သရွေ့ မည်သူမျှ သံသယဝင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
စပါးများ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရပ်ရွာအလယ်တန်းကျောင်း၏ သင်္ချာဆရာခေါ်ယူသည့် စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန် သွားခဲ့သည်။ သူမ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "လူယုတ်မာ" ချန်ရှန်း လည်း ဝင်ရောက်ဖြေဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က လင်ချင်းဟဲ့ ကို စာမေးပွဲဖြေရန် လိုက်ပို့ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ယခင်က လင်ချင်းဟဲ့ ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမ၏ အပြင်းအထန်လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၌ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူလည်း အားငယ်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ လှပသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် ချန်ရှန်း မည်သည့်အပြုအမူမျှ လုပ်ရဲမည်မဟုတ်ပေ။
အခြားသူများကလည်း သူမကို သတိပြုမိကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ နာမည်ကြီးသူများဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာဆယ်ရွာ၊ ရှစ်ရွာတွင် "မိန်းမပျက်" ဟု နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ သူမ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
"အဟမ်း" ရပ်ရွာကျောင်းအုပ်ကြီးပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို ဆရာဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုစေရန် အမှန်တကယ် လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး "နောက်ထပ် မိနစ်သုံးဆယ် လိုပါသေးတယ်။ အတွင်းမှာရှိတဲ့ ဆရာတွေက မေးခွန်းတွေကို အပြီးသတ်ပြင်ဆင်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အကောင်းဆုံးသူတွေကိုပဲ လိုချင်တာပါ။ ပထမနဲ့ ဒုတိယရတဲ့သူတွေကိုပဲ လက်ခံမှာဖြစ်ပြီး ပထမရတဲ့သူက အစိုးရဝန်ထမ်း ဆရာဖြစ်လာမှာပါ။ အဲဒီအခွင့်အရေးတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိကြမှာပါ။ ဒုတိယရတဲ့သူကတော့ လစာ ခြောက်ယွမ်နဲ့ လုပ်အားခ သုံးမှတ်ရတဲ့ အရန်ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူရပါမယ်" ဟု ပြောသည်။
ဤသည်မှာ မထင်မှတ်ထားသော အချက်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက နေရာတစ်ခုသာ ရှိမည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ပထမမရလျှင်တောင် ဒုတိယရရန်မှာ သေချာသလောက်ရှိသည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စောင့်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မကြာမီ စာမေးပွဲစာရွက်များ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အပါအဝင် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ ၁၈ ဦးရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် အတန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး စာမေးပွဲ စတင်ဖြေဆိုကြသည်။
စာရွက်နှစ်ရွက်ရှိသည်။ သင်္ချာဆရာကို ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်သော်လည်း တရုတ်စာမေးပွဲလည်း ပါဝင်သည်။ အရန်ဆရာများအနေဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခြားဘာသာရပ်များကိုပါ သင်ကြားပေးရနိုင်သောကြောင့် စာတတ်မြောက်ကြောင်း ပြသရန် လိုအပ်သည်ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရှင်းပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ သင်္ချာစာရွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မခက်ခဲကြောင်း တွေ့ရသည်။ အားလုံးမှာ အခြေခံအချက်များသာဖြစ်သည်။ ပို၍နက်နဲသော မေးခွန်းများပင်လျှင် သူမ ဒါဝါကို သင်ပေးနေကျ မေးခွန်းများလောက် မခက်ခဲပေ။ သူမသည် သင်္ချာစာရွက်ကို မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်း အပြီးဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး တရုတ်စာအပိုင်းကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။
အချိန်ယူလိုက်ရသည့် တစ်ခုတည်းသောအပိုင်းမှာ "တိုးတက်မှု" ခေါင်းစဉ်ဖြင့် စာလုံးရေ ၅၀၀ ရေးသားရမည့် အက်ဆေးဖြစ်သည်။ မေးခွန်းက ဘာကိုလိုချင်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။ အနာဂတ်တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်လာမည့်အကြောင်းကို လင်ချင်းဟဲ့ သိထားသော်လည်း သူမ မရေးရဲပေ။ အစားတွင် သူမသည် တိုးတက်မှု၏ အဓိကသဘောတရားကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး လူတို့၏ဘဝများ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပုံကို ရေးသားခဲ့သည်။ သူမ၏ အရေးအသားမှာ ပြေပြစ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သင်္ချာနှင့် တရုတ်စာ နှစ်ဘာသာစလုံးတွင် အမှတ်ပြည့် ရရှိခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ သူမ၏ ရလဒ်များကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! မင်းက စာမတတ်တဲ့ တောသူတစ်ယောက်ပဲလေ! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အမှတ်မြင့်ရတာလဲ!" ဟု တတိယနေရာရသော အမျိုးသား ပညာတတ်လူငယ်က အော်ဟစ်ကာ ရလဒ်ကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူ၏အပြုအမူမှာ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့ ပူးပေါင်းပြီး အမှတ်ခိုးယူထားသကဲ့သို့ စွပ်စွဲနေသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။