အခန်း (၁၆၇) - စာသင်ပြချင်စိတ်ပေါက်လာခြင်း
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖခင်ကြီးနှင့် အမေကျိုး တို့ကို အိမ်သို့ လာရောက်စားသောက်ရန် မခေါ်တော့ဘဲ အစားအသောက်များကို ပန်းကန်များထဲ ထည့်ကာ Da Wa ကိုသာ သွားရောက်ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
နံနက်စာ စားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ဝက်များနှင့် ကြက်များကို အစာကျွေးရန် နောက်ဖေးသို့ ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ပေါက်တူးတစ်ချောင်းကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြန်သည်။ မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေသဖြင့် ရေမြောင်းများ ပိတ်ဆို့နေခြင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန် လိုအပ်နေသည်။ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်လုပ်စရာ မရှိတော့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကင်းလှည့်စစ်ဆေးခြင်းမှာ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခေတ်ကာလအခြေအနေအရ ရာသီဥတုကိုသာ အားကိုးနေရသည့် လူများ၏ ဘဝအခက်အခဲကို တွေးတောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"ဖေဖေကတော့ တကယ့်ကို ပင်ပန်းတာပဲ" ဟု ဆန်ဝါ က ဆိုသည်။
ဤကဲ့သို့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေချိန်တွင် အပြင်သို့ ထွက်နေရသည်မှာ တကယ့်ကို ခက်ခဲလှသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ။ မင်းတို့သာ ကြိုးစားပြီး စာသင်ရင်၊ အလုပ်အကိုင်ကောင်းကောင်း ရရင် ဒီလောက် ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေကို လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "Da Wa၊ အာဝါ တို့ ဘယ်လိုထင်လဲ"
Da Wa နှင့် အာဝါ တို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ စာသင်ခန်းဆီသို့ သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည်လည်း မပြီးပြတ်သေးသည့် အဝတ်အစားအချို့ကို ချုပ်လုပ်ရန် ပြန်သွားသည်။
မကြာမီပင် ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည်။ လယ်ကွင်းထဲတွင် ထူးခြားသည့် ပြဿနာ မရှိသလို မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသည့်အတွက် သီးနှံများကိုလည်း ရေလောင်းပေးရန် မလိုတော့သဖြင့် သူလုပ်စရာ အလုပ်သိပ်မကျန်တော့ပေ။
"ရှင်အတွက် အင်္ကျီနှစ်ထည် အသစ်ချုပ်ပေးမယ်။ အဟောင်းတွေကိုတော့ အစ်ကို လာလည်တဲ့အခါ ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"ငါ့အတွက် မလိုပါဘူး။ မင်းအတွက်ပဲ နှစ်စုံချုပ်လိုက်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အင်္ကျီတွေက ပျက်စီးတာမျိုး မရှိပါဘူး၊ ရှင့်အင်္ကျီတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။ အင်္ကျီအသစ်လိုတာ ရှင့်တို့ပါ"
အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် သူမ ဤနေရာကို ရောက်လာပြီးကတည်းက အဝတ်အစား အသစ် သိပ်မချုပ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမ ဝတ်ဆင်နေသည်များမှာ မူလပိုင်ရှင် ထားခဲ့သည့် အဝတ်အစားများဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ဝတ်သည့် အင်္ကျီများမှာ ပျက်စီးခြင်း မရှိသဖြင့် အသစ်ချုပ်ရန် အကြောင်းပြချက် မတွေ့မိပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဇနီးဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ရွာသူရွာသားများက သူမကို အိမ်မှုကိစ္စ မနိုင်နင်းဟု အတင်းပြောကြသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သို့သော် သူမ မည်သို့ နေထိုင်သည်ကို သူသာလျှင် အသိဆုံးဖြစ်သည်။ သူမသည် သူနှင့် ကလေးများကိုသာ ဦးစားပေးပြီး သူမအတွက်ကိုတော့ အမြဲတစေ လျှော့တွက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
သူသည် ချိုသာသည့် စကားလုံးများဖြင့် ပြောတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း မိသားစုအတွက် သူမ မည်မျှ စွန့်လွှတ်ပေးဆပ်နေသည်ကို ရင်ထဲတွင် ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ သူတို့အိမ်လေး စည်ကားပြီး လုံခြုံနွေးထွေးနေသည်မှာ သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို လိုက်ကြည့်နေတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အင်္ကျီလည်ပင်း ချုပ်နေရာမှ မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းအတွက် နှစ်စုံချုပ်လိုက်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်ပြောသည်။
"ချုပ်ပါ့မယ်၊ ချုပ်ပါ့မယ်" ဟု သူမက ရယ်မောရင်း အလုပ်ကို ပြန်လုပ်သည်။
တစ်ယောက်က အင်္ကျီချုပ်၊ တစ်ယောက်က ငေးကြည့်နေကြသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပျင်းစရာ မကောင်းလှပေ။
"ဒီနှစ်တော့ Da Wa ရဲ့ ဆွယ်တာကို ပြန်ဖျက်ပြီး ပြန်ချုပ်ပေးရမယ်။ အဲဒီကလေးက ရှင့်အတိုင်းပဲ၊ အရပ်ရှည်လာမှာ သေချာတယ်" ဟု သူမက စကားစမြည် ပြောနေသည်။
"ကိုယ်တိုင် ပင်ပန်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"မပင်ပန်းပါဘူး။ အိမ်မှာ လုပ်စရာ ရှိနေတာပဲ ကောင်းပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ သူမသည် အားလပ်ချိန်တွင် တရုတ်စာ၊ သင်္ချာ သို့မဟုတ် အင်္ဂလိပ်စာများကို လေ့လာနိုင်သော်လည်း အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်မှသာ စိတ်ထဲတွင် လုံခြုံမှု ရှိသည်။
"ဒါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "ရပ်ကွက်ထဲက အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ဆရာခေါ်နေလား။ ကျွန်မ စာသင်ပြချင်စိတ် ပေါက်လာလို့"
ကျိုးချင်းပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "စာသင်ပြမလို့လား"
"မရဘူးလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ စာသင်ပြမယ်ဆိုရင် စာမေးပွဲ ဖြေရမှာလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။ သူ၏ဇနီးသည် ဒီလောက်အထိ ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ လက်ရေးလှပသည်ကိုတော့ သူ မြင်ဖူးသော်လည်း စာသင်ပြခြင်းမှာ လွယ်ကူသည့် အလုပ်မဟုတ်မှန်း သူ သိသည်။
"စာမေးပွဲဖြေရတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် အခု အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားတက္ကသိုလ်တွေ ဖွင့်ထားတော့ ပညာရေးကို ပိုအလေးထားလာကြပြီ။ ရပ်ကွက်ကျောင်းတွေကလည်း ပညာရေးကို ပိုဂရုစိုက်လာမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ သူမသည် အချိန်ကုန်ရုံသက်သက် ထိုင်မနေချင်ဘဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်ချင်နေသည်။ စာသင်ခြင်းမှာ သူမနှင့် ကိုက်ညီမည်ဟု ထင်ရပြီး ယခင်က မလုပ်ဖူးသော်လည်း အလယ်တန်း ကျောင်းသားများကို သင်ပြနိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။
သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် ရပ်ကွက်ရုံးကို သွားမေးပေးမယ်"
"မိုးတိတ်မှ သွားပါ" ဟု သူမက သတိပေးသည်။
"ရပါတယ်" ဟု သူက ပြောပြီး မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် စက်ဘီးကို စီးကာ ရပ်ကွက်ရုံးရှိ ကျောင်းအုပ်ကြီးထံသို့ သွားလိုက်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည်လည်း ထိုအလယ်တန်းကျောင်းတွင်ပင် တက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ "လာမယ့်နှစ်မှာ သင်္ချာဆရာတစ်ယောက် လိုတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဇနီးက တကယ် စာသင်နိုင်ပါ့မလား"
လင်ချင်းဟဲ့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ပညာရေးကို မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်ချက်များကြောင့် ကျောင်းတွင် ဆရာအင်အား လိုအပ်နေသည်။ သူတို့၏ ပထမဦးစားပေးမှာ ကျေးလက်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် မြို့ပြမှ ပညာတတ် လူငယ်များ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော့်ဇနီး သင်နိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အတည်ပြုပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် Da Wa ကို သူမ သင်ပေးနေသည့် သင်္ချာပုစ္ဆာများကို မြင်ဖူးသည်။ ၎င်းတို့မှာ ခက်ခဲလှပြီး သူမ၏ ပညာအရည်အချင်းမှာ အနည်းဆုံး အထက်တန်းကျောင်းပြီးမြောက်သူ အဆင့်ရှိသည်ကို သူ အသေအချာ သိသည်။ သူမသည် ပညာတတ်လူငယ်များထက် လျော့နည်းမည် မဟုတ်ပေ။
ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက် ဇနီးသည်၏ စကားကို နားယောင်နေသလားဟု တွေးမိသော်လည်း ထုတ်မပြောပေ။ "နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးရင် စာမေးပွဲ ဖြေခိုင်းလိုက်ပါ။ မေးခွန်းတွေကို အဲဒီအချိန်ကျမှ ထုတ်မှာမို့လို့ လိမ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ သူ စာသင်ချင်တယ်ဆိုရင် လာဖြေခိုင်းလိုက်ပါ"
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို ပြောပြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ဝမ်းသာသွားပြီး လစာအကြောင်းကို ချက်ချင်း မေးမြန်းသည်။ သူက သူမအနေဖြင့် လုပ်အားခ ၅ မှတ်နှင့် တစ်လလျှင် ယွမ် ၁၃ ကျပ် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အခြေအနေပေါ် မူတည်၍ ကူပွန်များလည်း ရရှိနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။
အရာအားလုံး မသေချာသေးသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖခင်ကြီးနှင့် အမေကျိုး တို့ကိုတောင် မပြောပြရန် ကျိုးချင်းပိုင် ကို မှာကြားလိုက်သည်။ အလုပ်မဖြစ်လာပါက လူလှောင်ခံရမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သည်။
အခြား ပညာတတ်လူငယ်များ၏ အရည်အချင်းကို သူမ မသိသလို သင်္ချာဆရာ နေရာအတွက် တစ်နေရာသာ ရှိသဖြင့် သူမ ပေါ့ဆ၍ မရပေ။ နောက်လာမည့် သီတင်းပတ်များတွင် သူမသည် မူလတန်း၊ အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်း ကျောင်းသုံးစာအုပ်များကို စနစ်တကျ ပြန်လည် လေ့လာကာ စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်။
အမေကျိုး သည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ ကြိုးစားမှုကို မကြာမီ သတိပြုမိသွားသည်။ အိမ်မှုကိစ္စ မရှိသည့်အချိန်တိုင်းတွင် စတုတ္ထမြောက်သား၏ဇနီးသည် စာအုပ်ကိုသာ အမြဲ ဖတ်နေတတ်သည်။ အမေကျိုး က အကြောင်းအရင်းကို မေးမြန်းသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က Da Wa ၏ ပဉ္စမတန်း သင်ခန်းစာများကို ကူညီသင်ပေးနိုင်ရန် လေ့လာနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ဖြေသည်။
အမေကျိုး သည် Da Wa ကို မေးကြည့်လိုက်ရာ Da Wa က သူ့မိခင် သင်ပေးသည့် သင်္ချာပုစ္ဆာများကို ကျောင်းဆရာများပင် အခက်တွေ့ရကြောင်း အတည်ပြု ပြောပြလေသည်။