အခန်း ၁၆၅ - အားသာချက်ကို ရယူပြီး အားနည်းချက်ကို ရှောင်ရှားခြင်း
ထိုခေတ်ကာလတွင် အင်္ဂလိပ်စာသင်ရိုးညွှန်းတမ်းစာအုပ်များမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး အထိအခိုက်မခံသည့် ပစ္စည်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲများကို စတင်ပြန်လည်ကျင်းပချိန်တွင် အင်္ဂလိပ်စာမှာ မဖြစ်မနေဖြေဆိုရမည့် ဘာသာရပ်မဟုတ်သေးသော်လည်း နောက်နှစ်မှစ၍ အင်္ဂလိပ်စာမေးပွဲကို ထည့်သွင်းလာဖွယ်ရှိသည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ဤအချက်ကို မှတ်မိနေသော်လည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာမူ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လေ့လာမှုမှာ အထက်တန်းပထမနှစ်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အချိန်အနည်းငယ်လည်း ပိုနေသဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာအုပ်အချို့ကို ရှာဖွေပြီး ဝေါဟာရများကို စတင်ကျက်မှတ်ထားလျှင် ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် အဆက်အသွယ်အချို့ ရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ ငွေကြေးပေးနိုင်သရွေ့ သူမအနေဖြင့် ထိုသို့သော အထိအခိုက်မခံသည့် ပစ္စည်းမျိုးကိုပင် လျင်မြန်စွာ ရရှိနိုင်သည်။
အဆက်အသွယ်လုပ်ထားသူက အင်္ဂလိပ်စာအုပ်အချို့ကို ရှာပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှာပေးသည့်သူက ကွာခြားချက်ကို မသိသဖြင့် စာအုပ်နှစ်အုပ်မှာ ရုရှားဘာသာဖြင့် ဖြစ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့မှာ ထိုဘာသာစကားကို နားမလည်သဖြင့် လိုအပ်ခြင်းမရှိသော်လည်း အခြေခံအင်္ဂလိပ်စာအုပ်မှာမူ သူမအလိုရှိသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအတွက် သူမသည် ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပေးလိုက်ရပြီး ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေသော်လည်း ထိုပစ္စည်းကို ရရှိရန်အတွက် အဆက်အသွယ်လုပ်သူ ကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်များကို ထည့်တွက်ပါက သူမအတွက် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် စာအုပ်များကို သူမ၏ စကြဝဠာထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို ကောင်လေးများကို ပြ၍မဖြစ်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့က အခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို မတော်တဆ ပြောမိလိုက်ပါက အလွယ်တကူ ပြဿနာတက်နိုင်သည်။
စာအုပ်ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့သည် ဝက်သားအချို့ ရောင်းချရန်အတွက် အငြိမ်းစားယူထားသည့် အမျိုးသမီးလုပ်သားတစ်ဦးနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံသည်။
"သမီးလေး၊ သမီးရဲ့ ဝက်သားက အရည်အသွေး တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု အငြိမ်းစားလုပ်သား အမျိုးသမီးက ကျေနပ်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
"သမီးက အဒေါ်ကြီးအတွက် အထူးဂရုစိုက်ပေးထားတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "သမီးမှာရှိသမျှ အကောင်းဆုံးတွေကို အဒေါ်ကြီးအတွက်ပဲ ချန်ထားပေးတာလေ"
ထိုအမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း အရောင်းအဝယ်ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်သွားပြီး "ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ခဏလောက် ထပ်မလာပါနဲ့ဦး၊ နောက်နေ့ကစပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်နဲ့လည်း ဝေးဝေးနေပါ။ အပြင်မှာ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာဖို့ ရှိနေတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး သတိပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ မိသားစုကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက ယခုလို သတိပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီက လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမအား ဂျုံစေ့ဆယ်ဂဏန်းနှင့် ကန်စွန်းဥ အလေးချိန်ငါးဆယ်ကျော်ကို ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ရှားပါးသည့် ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အရောင်းအဝယ်မှာ အမြဲတမ်း တရားမျှတခဲ့သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အနာဂတ်တွင်လည်း ဆက်လက်ဆက်သွယ်လိုနေသည်။
"သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငွေများကို သိမ်းဆည်းကာ ပြန်လာခဲ့သည်။
ရောင်းစရာ ဘာမှမကျန်တော့သဖြင့် သူမသည် စက်ဘီးကိုနင်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ရပ်ကွက်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ကြက်ဥတစ်ခြင်းဝက်ခန့် ဝယ်ယူပြီးမှ အိမ်သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူမ၏ စကြဝဠာထဲမှ ကြက်ဥအပိုများကို အသာအယာ ထုတ်ယူကာ စတော့ကို ပြန်ဖြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြက်ဥလက်ကျန်မှာ ကုန်ခါနီးနေပြီဖြစ်ပြီး စကြဝဠာထဲတွင် တစ်ခြင်းသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် နွေဦးပေါက်ချိန် ကြက်များ ပြန်ဥချိန်အထိ စားသုံးမှုကို ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ခွဲကာ နှစ်ပုံပုံပြီးနောက် ပေါင်းအိုးဖြင့် ကြက်ဥပေါင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဝသို့ သွားကာ ခေါ်လိုက်သည်။
ဆန်ဝါသည် မကြာမီ ရောက်လာသည်။ "အမေ၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား! ဒီခရီးမှာ တော်တော်ပင်ပန်းသွားမှာပဲ" ဟု ထိုကလေးငယ်က မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က သူသည် အစားအသောက်အကြောင်းပဲ သိပြီး သူမကို ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ဟု ပြောဆိုခဲ့ဖူးသဖြင့် သူသည် သင်ခန်းစာရသွားပုံရသည်။
"ပင်ပန်းတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အသိအမှတ်ပြုသည်။
"အမေ၊ ဘာလို့ သားကို ခေါ်တာလဲ" ဟု ဆန်ဝါက မေးသည်။
"အမေ သကြားလုံးတော့ မပါလာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သားအတွက် ကြက်ဥပေါင်းလေး လုပ်ပေးထားတယ်။ စားမလား"
"စားမယ်!" ဆန်ဝါသည် အပြင်တွင် ဆော့ကစားနေသည်မှာ ဆာလောင်နေပြီဖြစ်သည်။
"သွား၊ အဘွားကိုပြောပြီး ချန်ချန်လေးကို ခေါ်လာခဲ့လိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ညွှန်ကြားသည်။ "သူ့အတွက်လည်း တစ်ပွဲစာ လုပ်ပေးထားတယ်"
"မလိုပါဘူး အမေ။ ညီလေးက အကြီးအဒေါ်ဆီမှာ ကန်စွန်းဥဟင်းရည် သောက်ထားပြီးပြီ။ သူ ထပ်စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆန်ဝါက ပြန်ပြောသည်။
"သူ ဘယ်အချိန်က စားတာလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"သားနဲ့ အချိန်တူတူလောက်ပဲ"
လင်ချင်းဟဲ့က ထိုအချိန်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အဆင်ပြေမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ "အချိန်အတော်ကြာနေပြီဆိုတော့ ရပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘွားကိုအရင်မေးကြည့်ဦး၊ သူ စားနိုင်မလားဆိုတာ"
ဆန်ဝါသည် ပြေးထွက်သွားပြီး မကြာမီ အမေကျိုးနှင့် ဆူချန်လေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဆူချန်လေးမှာ အဆာပြေစားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် အမေကျိုးကို သူ့အား ကျွေးခိုင်းလိုက်သည်။
"အိမ်မှာ ကြက်ဥ သိပ်မကျန်တော့ဘူးနော်" ဟု အမေကျိုးက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သမီး နောက်ထပ်တစ်ခြင်း ယူလာခဲ့တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။
သူမသည် ခေါက်ဆွဲအတွက် မုန့်ညက်ကို စတင်နယ်လိုက်သည်။ အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကြက်ဥနှင့် ပဲငါးပိဟင်းမှာ အလိုက်ဖက်ဆုံးဖြစ်သည်။
"ချင်းဟဲ့" ဟု အမေကျိုးက ဆူချန်လေးကို ကျွေးပြီး ဆန်ဝါနှင့် ဆော့ကစားစေလိုက်သည့်အခါ ပြောသည်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကူညီရင်း "ဒါဝါက ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို ငါးတန်းရောက်နေပြီ။ ဒါ မြန်လွန်းမနေဘူးလား" ဟု မေးသည်။
"ဒါက နောက်တစ်နှစ်အတွက်ဆိုတော့ သိပ်မမြန်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မတို့က လေးတန်းရဲ့ ဒုတိယနှစ်ဝက်ကို ရောက်နေပြီလေ"
၁၉၇၃ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်ကို မထည့်တွက်လျှင်ပင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် လေးနှစ်ကျန်ရှိသေးသည်။ ယခုနှစ်ကို ထည့်တွက်ပါက ငါးနှစ်အလိုဖြစ်သည်။ အလယ်တန်းနှစ်နှစ်နှင့် အထက်တန်းနှစ်နှစ်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဖြစ်ရာ ပထမဆုံး စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူများအတွက် အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ဒါဝါ၏ ပညာရေးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဆောင်းရာသီအားလပ်ရက်အတွင်းတွင်ပင် သူ နောက်ကျမကျန်ခဲ့ပေ။ သူ အတန်းတစ်တန်း ကျော်တက်ဖို့အထိ သူမ စဉ်းစားထားသော်လည်း ကလေးကို အလွန်အကျွံ ဖိအားပေးချင်စိတ် မရှိပေ။ စာမေးပွဲပြန်လည်ကျင်းပသည့် ပထမနှစ်တွင် မူဝါဒများမှာ အလွန်လျော့ပေါ့နေမည်ကို သိထားသဖြင့် သူမအနေဖြင့် အများကြီး ဝင်မပါခဲ့ပေ။
သူမနှင့် ဒါဝါတို့ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတည်းကို တက်ရောက်ရမည်လားဟု သူမ တွေးမိသည်။ ငါးနှစ်ကြာသည့်တိုင် ဒါဝါမှာ ၁၃ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအရ သူ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ဒုက္ခမရောက်နိုင်သော်လည်း မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးကို တက္ကသိုလ်သို့ တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ပေးရန် သူမ စိတ်မချနိုင်သေးပေ။
"ငါးတန်းတက်နေတဲ့ ကလေးအများစုက ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ်လောက် ရှိကြမယ် ထင်တယ်" ဟု အမေကျိုးက မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူမ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ မိသားစုအများစုမှာ ပညာရေးကို ဦးစားမပေးကြဘဲ ကလေးအများစုမှာ ၁၀ နှစ်အရွယ်ရောက်မှသာ ကျောင်းစတက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုကလေးများမှာလည်း စာရေးစာဖတ်တတ်ရုံမျှဖြင့် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အကြာတွင် ကျောင်းထွက်သွားကြရသည်။ မိသားစုများက ကျောင်းဆက်ထားရန် ငွေကြေးမတတ်နိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ဒါဝါရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအရ စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က နှစ်သိမ့်သည်။ "သူ ဘယ်သွားသွား ဒုက္ခရောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
အမေကျိုးသည် သူမ၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် ပြုံးလိုက်သော်လည်း "ငါက သူ ခရိုင်အထက်တန်းကျောင်းအထိ ဝေးဝေးကြီးကို တစ်ယောက်တည်း သွားရမှာကို စိုးရိမ်တာပါ" ဟု ထပ်ပြောသည်။
"စိုးရိမ်စရာ ဘာရှိလို့လဲအမေ။ ယောကျာ်းလေးဆိုတာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရမှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
မျက်နှာပြင်တွင် သူမသည် ဘဝကို ရေလိုက်ငါးလိုက် ဖြတ်သန်းနေသလို ထင်ရသော်လည်း သူမသည် အခြားသူများနှင့် ကွာခြားသည်။ သူမတွင် အသင်းအဖွဲ့စိတ်ဓာတ်နှင့် အုပ်စုလိုက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဦးစားပေးသည့် စိတ်မျိုး မရှိပေ။ သူတို့နှင့်မတူဘဲ သူမသည် လက်တွေ့ကျသူဖြစ်ပြီး ကောင်းသည်ကို လက်ခံကာ ဆိုးသည်ကို ရှောင်ရှားပြီး အားသာချက်များကို အမြဲတမ်း အသုံးချကာ အားနည်းချက်များကို ရှောင်ရှားတတ်သူဖြစ်သည်။