**အခန်း (၁၆၄) အင်္ဂလိပ်စာအုပ်များအကြောင်း စုံစမ်းခြင်း**
နှစ်ဦးပိုင်းကာလဖြစ်သည့်အတွက် အားလပ်ချိန်များစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့အနေဖြင့် လဆန်း (၁၅) ရက်နေ့ကျော်မှသာ နွေဦးစိုက်ပျိုးရေးအတွက် စီမံကိန်းများ စတင်ဆွဲကြမည်ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ဇန်နဝါရီလတွင် လုပ်စရာဟူ၍ သိပ်မရှိလှပေ။
ဤခေတ်ကာလတွင် တီဗွီကြည့်စရာမရှိ။ မြို့ကြီးပြကြီးများတွင်ပင် တီဗွီစက်ဆိုသည်မှာ ရှားပါးပြီး အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ အိမ်များတွင်သာ ရှိတတ်ကာ ၎င်းတို့မှာလည်း အဖြူအမည်းရုပ်သံများသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်တစ်အိမ်တွင် ရေဒီယိုတစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဆိုလျှင်ပင် အတော်လေး ဂုဏ်ယူစရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့အတွက်မူ ထိုအရာများမှာ စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းပေ။ သူမ၏ အာကာသထဲတွင် ခေတ်မီစမတ်ဖုန်းတစ်လုံးကို သိမ်းဆည်းထားပြီးသား မဟုတ်ပါလား။
ရာသီဥတုသာယာပြီး ဆီးနှင်းများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သားဆိုးလေးသုံးယောက်ကလည်း လိုက်ချင်သည်ဟု ပူဆာကြသဖြင့် ခေါ်သွားရတော့သည်။ ကလေးများပါလာသည့်အတွက် လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း အချိန်ပေးဖို့ရာ ခက်ခဲသော်လည်း မိသားစုလိုက် အပျော်ထွက်ရသည်မှာလည်း တစ်မျိုးကောင်းနေသည်။ တောင်ပေါ်တွင် တောကြက်ဖမ်းရန် ထောင်ချောက်များ ထောင်ထားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့လည်ခင်းတစ်ခွင်လုံး ဘာမှမမိလိုက်သော်လည်း အိမ်ပြန်လမ်းတွင် မိသားစုလိုက် ရွှင်လန်းတက်ကြွနေဆဲပင်။
ရွာသူရွာသားများသည် ဤမိသားစု၏ နေထိုင်မှုပုံစံကို အမြဲတမ်း အားကျကြသည်။ သူတို့မိသားစုတွင် ဘာပြဿနာမှရှိပုံမပေါ်ပေ။
အထူးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့အပေါ်တွင် လူတိုင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိကြသည်။ သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စကို ကောင်းကောင်းမစီမံတတ်ဟု ပြောဆိုကြသော်လည်း ရွာရှိအခြားအမျိုးသမီးများကဲ့သို့ ကလေးများကို ရိုက်နှက်ဆဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မတွေ့ဖူးကြပေ။ အခြားအမျိုးသမီးများမှာ ကလေးများကို ဆုံးမရာတွင် အမျိုးသားများထက်ပင် ပို၍ ရက်စက်ကြသေးသည်။
ရွာရှိအမျိုးသားများမှာ ကျိုးချင်းပိုင်ကို အတော်လေး အားကျကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် လှပပြီး ဟင်းချက်ကောင်းသည်။ သူမသည် ငွေဖြုန်းတီးတတ်သူဟု နာမည်ကြီးသော်လည်း ငွေဆိုသည်မှာ သုံးဖို့အတွက်သာဖြစ်သည်ဟု သူတို့က တွေးကြသည်။ ထို့အပြင် ငွေကို ဘယ်လိုသုံးရမှန်းသိခြင်းသည်လည်း အရည်အချင်းတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ အချို့လူများမှာ ငွေရှိသော်လည်း မသုံးတတ်ဘဲ စုဆောင်းထားရုံသာတတ်သဖြင့် ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်မှုမရှိကြပေ။
ရွာသူရွာသားအများစုမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသည့်နှစ်များကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသူများဖြစ်၍ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ရင်းနှီးနေကြသော်လည်း သူတို့သည် မနှိုင်းယှဉ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်သည် စစ်တပ်မှ အငြိမ်းစားယူပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း ပိန်သွားခြင်းမရှိဘဲ အရင်အတိုင်း ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသည်ကို သူတို့ မြင်နေရသည်။ သူတို့ကတော့ ကျိုးချင်းပိုင်လည်း သူတို့လိုပင် ပိန်လှီသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမှပြောင်းလဲမသွားပေ။ ၎င်းမှာ လင်ချင်းဟဲ့၏ ဟင်းချက်လက်ရာ မည်မျှကောင်းမွန်ကြောင်း သက်သေပင်ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့တွင် ဘာလုပ်စရာမှမရှိသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် စာကျက်ရင်း အရသာရှိသော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်သည်။ သူမသည် ပဲနီလေးများကို ရေစိမ်ထားပြီး မိသားစုအကြိုက် ပဲနီလေးလိပ်မုန့်များ လုပ်ရန် စီစဉ်သည်။ ထို့နောက် မိသားစုဝင်များ အမျှင်ဓာတ်နှင့် ကောက်နှံစာများ ပိုမိုရရှိစေရန်အတွက် ရှစ်မျိုးစေ့ ပေါက်စီပြုတ် (Eight-treasure congee) ကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။
ဒါဝါ၊ အာဝါနှင့် ဆန်ဝါတို့ အပြင်ထွက်ကစားသည့်အခါတိုင်း သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများက သူတို့ ဘာစားခဲ့သလဲဟု အမြဲမေးမြန်းကြသည်။ ၎င်းမှာ အလေ့အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဒါဝါနှင့် အာဝါတို့မှာ သူတို့စားခဲ့သည့်အရာများကို ကြွားဝါရတာ အကျင့်ဖြစ်နေသော်လည်း ဘောလုံးကစားသည့်အကြောင်းကို ပြောရတာကို ပိုသဘောကျကြသည်။ ဆန်ဝါကတော့ အမြဲတမ်း ကြွားချင်နေသူဖြစ်သည်။ တခြားကလေးများက မေးလာသည့်အခါ သူက လက်ချောင်းလေးများကို ရေတွက်ရင်း “ကျွန်တော့်အမေက ပဲနီလေးလိပ်မုန့်၊ ရှစ်မျိုးစေ့ ပေါက်စီပြုတ်၊ နှမ်းမုန့်နဲ့ မြေပဲကြော်တွေ လုပ်ပေးတယ်! ကျွန်တော်အကြိုက်ဆုံးက ရှစ်မျိုးစေ့ ပေါက်စီပြုတ်ပဲ။ အရမ်းအရသာရှိတာ၊ တစ်ခါစားရင် ငါးပန်းကန်တောင် စားတယ်!” ဟု ပြောသည်။
ဒီကောင်လေးက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်အထိ ချဲ့ကားပြောတတ်သွားမှန်း မသိပေ။ ဒါဝါနှင့် အာဝါကတော့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ၎င်းတို့မှာ ကလေးငယ်၏ အပျော်ကစားမှုများသာ ဖြစ်သည်။ ဆန်ဝါ၏ စားနိုင်မှုပမာဏအရဆိုလျှင် နှစ်ပန်းကန်စားနိုင်ဖို့ပင် မနည်းကြိုးစားရမည်ဖြစ်ရာ ငါးပန်းကန်ဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ။ သို့သော် အခြားကလေးများအတွက်မူ ၎င်းမှာ အရေးမကြီးပေ။ သူတို့အတွက် ငါးဆိုသည့်ဂဏန်းမှာ ဆန်ဝါ ဘယ်လောက်စားနိုင်သလဲဆိုသည်ထက် ပေါက်စီပြုတ်က မည်မျှအရသာရှိကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းသာဖြစ်သည်။
“အာဝါ၊ ငါ မင်းတို့အိမ် လာပြီး စာလုပ်လို့ရမလား” ဟု ကျိုးရှက အာဝါကို တိုးတိုးလေး မေးသည်။
အာဝါသည် သူ ဘာကို လိုချင်နေမှန်း သိလိုက်သည်။ “လာပြီး စာလုပ်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ပေါက်စီပြုတ် မကျန်တော့ဘူး။ အကုန်ကုန်သွားပြီ”
“တကယ်ကုန်သွားပြီလား” ကျိုးရှ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့စတုတ္ထအဒေါ်က အရမ်းသဘောကောင်းသည်။ များသောအားဖြင့် သူ စာလာလုပ်လျှင် တစ်ပန်းကန်ခပ်ပေးတတ်သည်။
“ကုန်ပြီ။ ဒီမနက် အဘိုးက အကုန်စားလိုက်တာ” ဟု အာဝါက ပြန်ပြောသည်။
“အဘိုးနဲ့ အဘွားကလည်း ကြိုက်ကြတာလား” ဟု ကျိုးရှက မေးသည်။
“ကြိုက်တာပေါ့။ အဘိုးက ဘယ်လောက်တောင် ကြိုက်လဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး။ အများကြီးစားသွားတာ။ အဘွားလည်း ကြိုက်တယ်၊ အရမ်းအရသာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု အာဝါက အတည်ပြုသည်။
ကျိုးရှသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရုံနှင့်ပင် တံတွေးမြိုချမိသည်။ “နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့အတွက် ချန်ထားပေးလို့ရမလား”
“မင်းအမေကို ချက်ခိုင်းလိုက်ပါလား။ ဒါက ထူးထူးခြားခြားမဟုတ်ပါဘူး၊ အိမ်မှာရှိတဲ့ ကောက်နှံစာတွေနဲ့ပဲ ချက်တာပါ” ဟု အာဝါက ပြောသည်။
တကယ်တမ်းတွင် စားစရာမှာ လူတိုင်းအတွက် မလုံလောက်ပေ။ သူတို့မိသားစုက အဘိုးနှင့် အဘွားကိုပါ လုပ်ကျွေးနေရပြီး သူ့အဖေကလည်း စားသောက်မှုပမာဏ များသည်။ သူ့အစ်ကိုကြီးက တစ်ခါစားလျှင် သုံးပန်းကန်စားနေပြီဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် ဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမလဲဟု သူ့အမေက အမြဲပူပန်နေရသည်။
ကျိုးရှက “ငါ့အမေကတော့ ဒါမျိုး မချက်ပေးနိုင်ဘူး” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဒါဝါ၊ အာဝါနှင့် ဆန်ဝါတို့ကို အလွန်အားကျနေရခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့အိမ်တွင် အမြဲတမ်း အရသာရှိသော အစားအစာများ ရှိနေတတ်သည်။
အခန်းထဲမှနေ၍ ထိုစကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသော လင်ချင်းဟဲ့မှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ ကျိုးရှကို တစ်ပန်းကန်လောက် ကျွေးလိုက်ရုံဖြင့် ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း အာဝါက သူမကိုယ်စား ငြင်းလိုက်ပြီးဖြစ်၍ သူမလည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူမနှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့ကြားတွင် ဆက်ဆံရေးမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျိုးရှအပေါ်တွင် သူမ မုန်းတီးစိတ်မရှိသော်လည်း ဆူချန်လေးကို ချစ်ခင်သလိုမျိုး သူမ မဆက်ဆံနိုင်ပေ။
ဆူချန်လေးအကြောင်း ပြောရလျှင် ထိုကလေးမှာ (၇) ရက်နေ့ကတည်းက သူ့အဖေက လာပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမနှစ်ရက်တွင် သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့၏ ဟင်းချက်လက်ရာများနှင့် ဆန်ဝါ၏ အဖော်ပြုပေးမှုကြောင့် မိဘများကို မေ့သွားတော့သည်။
ဤတစ်ခါတွင် ဆူဒါလင်က ငါးအချို့ကို ယူလာခဲ့ပြီး တစ်ကောင်ကို တတိယအစ်မတော်အား ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးရှောင်မေ့၏ နောက်ထပ်ကလေးမွေးဖွားချိန်တွင် သူမ၏အကူအညီ လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်ရာ တတိယအစ်မတော်ကလည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဤကဲ့သို့ လက်ဆောင်များရရှိခြင်းကပင် အလုပ်ပိုလုပ်ရသည့်အတွက် တန်ဖိုးရှိနေသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် ကလေးမွေးပြီးစကာလတွင် မည်မျှကောင်းမွန်ခဲ့သလဲ၊ ကျန်းမာရေးအတွက် မည်မျှအကျိုးရှိခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူမ ပြန်တွေးမိသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်သည် ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ယောက်ထံ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က သူယူသွားရန် အရက်ကောင်းတစ်ပုလင်း ပေးလိုက်သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတွင်တော့ အသား훈 (훈 - ဆေးလိပ်ငွေ့ဖြင့် အခြောက်ခံထားသော) ယုန်တစ်ကောင်နှင့် တောကြက်နှစ်ကောင်ကို ပါလာခဲ့သည်။
“ရဲဘော်ဟောင်းက ပေးလိုက်တာလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားလျက် မေးသည်။
“အင်း” ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမ သဘောကျမည်မှန်း သိသဖြင့် မငြင်းဘဲ ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဌာနဆိုင်ရာများတွင် အလုပ်လုပ်သူများအတွက် ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများရရှိရန် ပို၍လွယ်ကူတတ်သည်။
“ချန်ဂန်းက မင်းကို တစ်ခါလောက် ခေါ်လာခဲ့ဖို့ ပြောနေတယ်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ထပ်ပြောသည်။
“ရပါတယ်၊ အချိန်ရတဲ့အခါ သွားကြတာပေါ့” လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
သူမသည် ထိုအသားများကို ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်သည်။ သိုလှောင်ထားနိုင်သည့်အတွက် အလျင်စလိုလုပ်စရာမလိုပေ။ ယုန်သားကို အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် ပေါင်းထားရာ အရသာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး နှစ်နပ်စာလောက် စားလိုက်ရသည်။ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ကလည်း ဘာမှမပြောကြပေ။ သူတို့အနေဖြင့် ဝဝလင်လင် စားရသမျှကာလပတ်လုံး ကျေနပ်နေကြသည်။
ရက်ရက်များ ကုန်လွန်လာပြီး နွေဦးလုပ်ငန်းခွင်သို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် အဖေကျိုးတို့မှာ နေထွက်သည်မှ နေဝင်သည်အထိ အလုပ်လုပ်သည့် အချိန်ဇယားအတိုင်း စတင်လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း လင်ချင်းဟဲ့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမှ မသိစေဘဲ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်များအကြောင်း စုံစမ်းရန် မှောင်ခိုဈေးသို့ တိတ်တဆိတ်သွားရောက်ကာ အင်္ဂလိပ်စာကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားလိုက်သည်။