အခန်း ၁၆၂။ ရထားစီးရမည့် ၇၃ ခုနှစ်
လင်းချင်းဟဲသည် လင်းတတိယအစ်ကိုထံ ပစ္စည်းများ ထုတ်ပေးခဲ့ကြောင်း ကျိုးအမေ သိရှိပေသည်။
"နင့်အစ်ကိုက တကယ် အလိုက်သိတာပဲ" မနက်စောစောကပင် ထိုအစ်ကိုဖြစ်သူက တောကြက်တစ်ကောင် လာပို့ပေးခဲ့သည်ကိုလည်း ကျိုးအမေ သိထားသည်။
ဒါ့အပြင် အငယ်ဆုံးချွေးမသည် မိခင်ဘက်ပါ ဆွေမျိုးထဲမှ ဤတတိယအစ်ကို တစ်ယောက်နှင့်သာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံသည်ကို ကျိုးအမေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသဖြင့် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
လင်းချင်းဟဲလည်း လင်းတတိယအစ်ကိုအကြောင်း သိပ်မပြောခဲ့ပါ။
ကျိုးအမေကို ရှင်းပြ၍ရသည်များရှိသလို လင်းချင်းဟဲ အလွန်အမင်း စကားမများချင်သည့် ကိစ္စများလည်း ရှိပေသည်။
ထိုတောကြက်ကို လင်းချင်းဟဲက စွပ်ပြုတ်အဖြစ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပေါင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ကြက်သားကို အတုံးတုံးတုံးလိုက်သဖြင့် ကြက်ပေါင်ကို မည်သူက ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဆိုသည့် ကိစ္စမျိုး မရှိတော့ပေ။
ကြက်စွပ်ပြုတ် ပူပူနွေးနွေးကို ပဲနီမောက်သို (အစာသွပ်မုန့်) နှင့်အတူ သုံးဆောင်ရသဖြင့် တစ်မိသားစုလုံး စိတ်ချမ်းမြေ့ သဘောကျခဲ့ကြသည်။
ပြောရလျှင် လင်းချင်းဟဲ၏ စွပ်ပြုတ်ပေါင်းသည့် လက်ရာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။
အမှန်တော အဲဒီဒေသမှ လူများတွင် စွပ်ပြုတ်သောက်သည့် အလေ့အထ မရှိကြပေ။ လင်းချင်းဟဲသည်လည်း သူမ၏ ဘဝဟောင်းတုန်းက မြောက်ပိုင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တောင်ပိုင်း၏ ယဉ်ကျေးမှုကို အလွန်ပင် နှစ်သက်ခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် တောင်ပိုင်းသားများ၏ စွပ်ပြုတ်ချက်ပြုတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို သူမ အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျခဲ့သည်။
၎င်းမှာ မည်သည့်အရာကိုမဆို စွပ်ပြုတ်အဖြစ် ချက်ပြုတ်နိုင်သည့် ရောနှောအိုးကြီးတစ်ခု သဖွယ်ပင်။
ကြားရသည်မှာ အလွန်ပင် လွန်ကဲလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တောင်ပိုင်းသားများ၊ အထူးသဖြင့် ကွမ်တုန်းပြည်နယ်မှ လူများ မစားရဲသည့်အရာ ဟူ၍ မရှိပေ။
ဒါသည် သူတို့ကို အထောက်မတန် အပြစ်ပြောခြင်း မဟုတ်ဘဲ စွပ်ပြုတ်ချက်ပြုတ်သည့် သူတို့၏ နည်းလမ်းကို လင်းချင်းဟဲက နှစ်သက်လွန်း၍ ဖြစ်သည်။
ဤဆောင်းရာသီ ရက်များမှာ လင်းချင်းဟဲ သူမ၏ လက်ရာကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ပါဝင်ပစ္စည်းများက နည်းပါးလွန်းလှသည်။ အများဆုံး စားရသည်မှာ မုန်လာဥဖြူစွပ်ပြုတ်ဖြစ်ပြီး ကျန်သည်မှာ ရေညှိစွပ်ပြုတ်နှင့် ပုစွန်ခြောက်ခွံစွပ်ပြုတ်တို့သာ ဖြစ်သည်။ ကျန်သည့် အမယ်များမူ မရှိပေ။
ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းနေသည့် ရာသီဥတုတွင် လင်းချင်းဟဲသည် ကျိုးအမေအတွက် သိုးမွှေးဘောင်းဘီနှစ်ထည် ရက်လုပ်ပေးအပြီးတွင် လုပ်စရာ အလုပ်မရှိတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် နေ့ရက်တိုင်းတွင် သူမသည် တဝါး၊ အာဝါးတို့နှင့်အတူ စာကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို မေးခွန်းများ မေးမြန်းစစ်ဆေးပေးပြီး အမှားများကို ပြင်ပေးခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ကျိုးချင်းပိုင် အပြင်ထွက်သွားတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ အိမ်၌ သူတို့ စာကြည့်သည်ကို စောင့်ကြည့်ပေးတတ်သည်။ သူသည်လည်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူ၍ ဖတ်နေလေ့ရှိသည်။
မနားလည်သည်များရှိပါက သူမကို မေးရန် လင်းချင်းဟဲက ပြောခဲ့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမကို တစ်ကြိမ်မျှ မမေးဖူးပေ။ လင်းချင်းဟဲကမူ ဤအမျိုးသားသည် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စာဖတ်၍ နားလည်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။
"အမေ ပြောတာတော့ ရှင့်ကျိုးအိမ်ကြီးရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက တောသားတွေချည်းပဲတဲ့။ မူလကတော့ သားတွေ စာတော်တာ ငါ့ဆီက ရတာလို့ ထင်နေတာ၊ အခုကြည့်ရတာ ရှင့်ဆီက ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု လင်းချင်းဟဲက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ ပညာအရည်အချင်းမှာ အမှန်တော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပါသည်။ သူသည် အလယ်တန်းကျောင်း တက်ရောက်ခဲ့ဖူးရာ ဤခေတ်အခါတွင် ယင်းမှာ ဆိုးရွားသည့် အခြေအနေ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ မိသားစု မွဲတေသွားခဲ့သဖြင့် စစ်ထဲ သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အလယ်တန်းအဆင့်အထိသာ တက်ခဲ့ရသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်၏ လက်ရေးမှာ အလွန်ပင် လှပပေသည်။
ထက်မြက်ပြီး သန်မာကာ ဖြောင့်မတ်လှသည်။ သူ၏ စာလုံးများသည် သူ၏ စရိုက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ ဒါက လိမ်ညာခြင်း မဟုတ်ပေ။
"မင်းနဲ့ တူတာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ၏ အသိပညာမှာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူလောက် မကောင်းပေ။ သူ၏ ဇနီးသည် အနည်းဆုံး အထက်တန်းအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်ပင် မြင့်မားသည့် ပညာအရည်အချင်း ရှိရမည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပင်။
သူ ထပ်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မတွေးရဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဇနီးသည် အထက်တန်း သင်ခန်းစာများကို ကိုယ့်ဘာသာ စာကျက်၍ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ ယုံကြည်လိုက်တော့သည်။
လင်းချင်းဟဲသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူနှင့် အငြင်းမပွားတော့ပေ။ သူမသည် ကျိုးရှောင်မေး၏ ကိစ္စကိုသာ ပြောင်းလဲပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ဒီနှစ် နွေဦးပွဲတော် (နှစ်သစ်ကူး) မှာ ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ချိန်းချိန်းကို ဟိုဘက် ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်"
"နှစ်သစ်ကူးမှာ အတူတူရှိကြတာ ကောင်းတာပေါ့" ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခြေထောက်ဆေးပြီး အိပ်ရာဝင်ရမည့် အချိန်နီးလာသည်ကို မြင်လျှင် ကျိုးချင်းပိုင်သည် အိုးဆီသို့သွား၍ ရေနွေး ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး ခြေထောက် ဆေးကြောလိုက်ကြသည်။
လင်းချင်းဟဲ အုတ်ခုံအိပ်ရာ (ခန်) ပေါ် မတက်မီ တဝါးနှင့် အာဝါးတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စန်းဝါးအတွက်မူ စည်းကမ်းဟောင်းအတိုင်းပင် သူတို့အခန်းထဲ၌ အိပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် လာမည့်နှစ်တွင် ငါးနှစ် ပြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါကျလျှင် သူ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်နှင့်အတူ သွားရောက်အိပ်စက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပြန်လာရန် စဉ်းစား၍ပင် ရမည် မဟုတ်ပေ။
သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ အိပ်ရာပေါ် ရောက်သည့်အခါ စန်းဝါးမှာ ဝက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အိပ်မောကျနေလေပြီ။
ပုံမှန်အတိုင်းပင် ကျိုးချင်းပိုင်သည် တာဝန်ကျေပြချင်နေသဖြင့် လင်းချင်းဟဲက "ဒီည မဆန်းမပြားဘူး၊ အိပ်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အလိုက်သင့် အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး သူမကို ဖက်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်မှာ မြန်ဆန်လှရာ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စူးချိန်းချိန်းလေးကိုမူ စူးတာလင်းက မြို့ပေါ်တွင် နှစ်သစ်ကူးရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လုပ်အားပေးအဖွဲ့သည် တစ်နှစ်တာ၏ နောက်ဆုံး အသားများကို ခွဲဝေပေးလိုက်ကြသဖြင့် လူတိုင်း နှစ်သစ်ကူးရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီနှစ်ဆိုလျှင် ၁၉၇၂ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နှစ်သစ်ကူးပြီးပါက သူတို့သည် ၁၉၇၃ ခုနှစ်၊ ရထားစီးရမည့် နှစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟဲသည် ၁၉၇၇ ခုနှစ် ရောက်ရှိလာမည်ကို နေ့တိုင်း မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲ၌ သံယောဇဉ်ဖြစ်ကာ လွမ်းမောသွားခဲ့ရသည်ဟု ပြောရမည်။ အချိန်တွေက တကယ်ကို အကုန်မြန်လှပေသည်။
"မနက်ဖြန်ဆို တဝါးလည်း ကိုးနှစ် ပြည့်ပြီပဲ" နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် လင်းချင်းဟဲ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှား ခံစားလိုက်ရသည်။
မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် နှစ်သစ်ကူးနေ့ ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တဝါးသည် ကိုးနှစ် ပြည့်မည်။ အာဝါးသည် ခုနစ်နှစ် ပြည့်မည်။ သူမ ဒီကို ရောက်ခါစက တစ်နှစ်သားမျှသာရှိပြီး စကားပင် မပြောတတ်သေးသည့် စန်းဝါးပင်လျှင် ငါးနှစ် ပြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတာ တကယ်ကို မြန်လှပေသည်။ ဘာမှမဖြစ်သေးသလို ခံစားရသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် လေးနှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။
ကျိုးချင်းပိုင်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသော်လည်း သူ၏ဇနီးကို ဖက်ထားသည့် လက်မောင်းမှာ ပိုမို တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။
တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားသည်မှာ ဤမျှလောက် မြန်ဆန်လှသည်ကို သူ မသိဘဲ မည်သို့ရှိပါအံ့နည်း၊ သို့သော် ဒါသည်ပင် ဘဝ မဟုတ်ပါလား။
"ချင်းပိုင်၊ ငါသာ အိုမင်းပြီး ရုပ်ဆိုးသွားရင် ရှင့်အနေနဲ့ ငါ့ကို ရွံရှာမုန်းတီးသွားမှာလား" ဟု လင်းချင်းဟဲက ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် : "..."
"ရှင် ပြန်ဖြေစရာ မလိုပါဘူး။ ရှင် သေချာပေါက် ရွံရှာမှာပါဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ရှင်တို့ ပုဆိုးခြုံ အမျိုးသားတွေက ဒီလိုချည်းပါပဲ။ တစ်ယောက်မှ ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ အကုန်လုံးက အပြောင်းအလဲ မြန်ကြတာချည်းပဲ။ ငယ်ရွယ်ပြီး လှပတဲ့ မိန်းမတွေ ရှိလာရင် အိမ်က ဝါးရော်နေတဲ့ မိန်းမကြီးရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုကို ရှင့်အနေနဲ့ ဂရုစိုက်ပါဦးမလား" ဟု လင်းချင်းဟဲက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် : "..."
"ရှင် ပြန်မပြောတာ သဘောတူတယ်လို့ စိတ်ထဲက ဝန်ခံလိုက်တာပဲ။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ကမ္ဘာပေါ်က ကျီးကန်းတွေက တတ်နိုင်သမျှ မည်းနေတာပဲ" ဟု လင်းချင်းဟဲက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဒုက္ခဆင်းရဲကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ဇနီးဖြစ်သူအား စွန့်ပစ်ခြင်းမရှိဆိုသည်မှာ မည်သို့သောအရာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ၏ဇနီးအား သဘောပေါက်အောင် ပြသလိုက်တော့သည်။
ကိစ္စဝိစ္စများ ပြီးစီးသွားသည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင်က မဝံ့မရဲဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည် - "ငါ မင်းကို မရွံရှာပါဘူး"
လင်းချင်းဟဲကမူ စိတ်ထဲမှ 'ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေလိုက်ပါဦး' ဟု ရေရွတ်လိုက်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တိုင်ယွိ ပန်းမြှုပ်သည့် ဇာတ်ကွက်ကို ဆက်လက် ကပြရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။
ဤ ဒိုင်းခနဲ သံမဏိဆန်သည့် အမျိုးသားသည် သူမကို မည်သို့ ချော့မော့ရမည်ကို သိမည် မဟုတ်သော်လည်း မိမိ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းဖြင့်တော့ ချော့မော့ပေလိမ့်မည်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ သူမက သူ မုန်းတီးသွားမည်ဟု ပြောပါက သူ မုန်းတီးခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သူမအား လက်တွေ့ ပြသပေလိမ့်မည်။
စကားမစပ်၊ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူမအပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးမသွားခဲ့ပေ။
အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများသည် မင်္ဂလာဆောင်စ တစ်နှစ်၊ တစ်နှစ်ခွဲခန့်တွင်သာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြပြီး ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ရဟန်းသံဃာများထက်ပင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားကြသည်ဟု ပြောကြသည် မဟုတ်ပါလား။
လူနှစ်ယောက် အဝတ်အစားမရှိဘဲ အတူတကွ အိပ်စက်သည့်အခါ ထိုသို့ ပြုလုပ်ချင်သည့် စိတ်ပင် မရှိတော့ဟု ဆိုကြသည်။ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် သူမ၏ အမျိုးသားသည် ယခုထက်ထိ စိတ်ထက်သန်နေရသနည်း။
ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုနှင့် စိတ်ထက်သန်မှုမှာ အမြဲတမ်း စတင်ချိန်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
လင်းချင်းဟဲ မည်သို့ပင် မကျေမနပ် ရေရွတ်နေပါစေ၊ သူမသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ပူးကပ်လျက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့မှာ နှစ်သစ်ကူးနေ့ ဖြစ်သည်။
လင်းတတိယအစ်ကိုသည် သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
လင်းတတိယမရီးသည် သူ၏ အငယ်ဆုံး သမီးလေးမှာ ငယ်သေးသည့်အပြင် အခြားတစ်ချက်မှာမူ လင်းတတိယမရီးအနေဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသောကြောင့် လိုက်မလာခဲ့ပေ။
လင်းချင်းဟဲသည် သားသုံးယောက် မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း လင်းတတိယမရီးမှာမူ သမီးသုံးယောက် မွေးဖွားခဲ့သည်။
လင်းတတိယမရီး ပင်လျှင် ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
ဤခေတ်ကာလသည် သားယောက်ျားလေး၏ အရေးပါမှုကို ဦးစားပေးသည့် ခေတ်ဖြစ်ပေသည်။
"အစ်မ၊ သိပ်မတွေးပါနဲ့။ သူ နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" လင်းတတိယအစ်ကိုသည် သူမ စဉ်းစားနေသည်ကို ရိပ်မိပုံရပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟဲ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည် - "နင့်သမီးလေးက တစ်နှစ်ခွဲပဲ ရှိသေးတာကို နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ရှိပြန်ပြီလား"