အခန်း (၁၆၁) - မိသားစုနှင့် ဂရုစိုက်မှု
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အိမ်မှာ ဂျင်းပြုတ်ရည် တစ်အိုး ပြုတ်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် ကို သွားပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ လမ်းမှာ ရေနွေးငွေ့မပျံသွားရအောင် အဖုံးကို သေချာဖုံးပေးထားလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူမက သူ့ကို ဂျင်းပြုတ်ရည်ဖြင့် ခြေထောက်စိမ်ခိုင်းလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ လုပ်ရပ်များကို မိသားစုဝင် ကျန်သုံးအိမ်ကလည်း သိရှိကြသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် ဒုတိယအစ်မတော် တို့မှာ အတော်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ စတုတ္ထအိမ်ထောင်စု ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အမှန်တကယ်ပင် ရိုသေလေးစားတတ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ သူမနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြတော့ချေ။
သို့သော် ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပြန်လာပြီး လင်ချင်းဟဲ့ အကြောင်း ချီးကျူးစကားဆိုသည့်အခါ သဘောထားကွဲပြားနေသည်။ "အမေက သူတို့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်တောင် ပေးထားလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုကဲ့သို့သော ကဲ့ရဲ့သံများကို အရေးမစိုက်ပေ။ သူမသည် ဆိုးသွမ်းသည့် သားသုံးယောက်၏ မျက်နှာနှင့် လက်များကို သန့်စင်ပေးပြီး ခြေထောက်စိမ်ခိုင်းကာ အိပ်ရာ (ကန်း) ပေါ်သို့ ပို့လိုက်သည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားသည့်အခါ သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် အေးချမ်းသည့်အချိန် ရောက်လာသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ခြေထောက်မှာ ကြီးသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ ခြေဆေးဇလုံမှာ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်တည်း အသုံးပြုနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေခြင်းပင်။ ခြေထောက်စိမ်ရင်းနှင့်ပင် လင်မယားနှစ်ယောက် စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။
"ကျွန်မ အစ်ကို ဒီနှစ်မှာ ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး။ သူက အတော်လေး ချွေတာပြီး နေရတာလေ။ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်နိုင်ရဲ့လား မသိဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"ဒီနှစ် ကျွန်တော်တို့ရတဲ့ ဝါဂွမ်းတွေကို သူတို့ကို ပေးလိုက်လေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို ထောက်ခံရင်း အကြံပေးသည်။
သူတို့မိသားစုအတွက် ဝါဂွမ်းအချို့ ခွဲတမ်းရထားသော်လည်း သူတို့အတွက်တော့ အသုံးမလိုပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ က ပစ္စည်းများကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားလေ့ရှိသူဖြစ်ရာ သူတို့အိမ်တွင် ဆောင်းရာသီသုံး ပစ္စည်းများ မပြတ်လပ်ပေ။ ကလေးသုံးယောက်အတွက်ဆိုလျှင်ပင် တစ်ယောက်ကို ဆွယ်တာနှစ်ထည်စီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ထည်မှာ အင်္ကျီလက်ပြတ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ထည်မှာ လက်ရှည်ဖြစ်သည်။
သူမ ထိုဆွယ်တာများကို ထိုးစဉ်က ကလေးများ ဆက်လက်ဝတ်ဆင်နိုင်စေရန် အနည်းငယ် ပိုကြီးအောင် ထိုးပေးထားခဲ့သည်။ အမြန်မကြီးထွားဘူးဆိုလျှင် နောက်နှစ်အထိတောင် ဝတ်လို့ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် ဤခေတ်သို့ ရောက်လာသော်လည်း ဒေသခံများနည်းတူပင် နေထိုင်သည်။ သူမအနေဖြင့် ကလေးများအတွက် နှစ်တိုင်း အဝတ်အစားသစ် လဲပေးစရာမလိုအောင် ကြိုတင်စီမံထားတတ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ ငွေကြေးသုံးစွဲရသည်ကို မမှုသော်လည်း ရွာထဲက အခြားအမျိုးသမီးများ၏ နောက်ကွယ်မှ စကားပြောဆိုခြင်းကို မခံချင်ပေ။
ဤချွေတာရသည့်ခေတ်တွင် ထူးခြားနေအောင် မလုပ်ဘဲ မပြောပလောက်သည့် စည်းမျဉ်းအတိုင်း နေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားများကို အသစ်ဘဝမှ အဟောင်းဘဝသို့ရောက်အောင် ဝတ်ဆင်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ချုပ်ပြင်ဝတ်ဆင်ကာ အစုတ်အပြတ်ဖြစ်မှသာ စွန့်ပစ်ကြသည်။ ထိုသံသရာမှာ ကိုးနှစ်လောက်အထိ ကြာမြင့်နိုင်သည်။
သူတို့အိမ်တွင်တော့ ထိုသို့မဟုတ်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် တို့ မောင်နှမများ ငယ်စဉ်က ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့် ပုံစံမှာ ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်ကတော့ တခြားသူတွေထက် အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖေနဲ့အမေက ကျွန်တော့်ကို ပိုချစ်တာကိုး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုသည်။
သူက အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သော်လည်း သူရသည့် ဆက်ဆံရေးမှာ မဆိုးလှပေ။ သို့သော် ကျိုးရှ ကတော့ အဆိုးဆုံးပင်။ သူမမှာ အဝတ်အစားသစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါမျှ မရဖူးဘဲ အစ်ကို၊ အစ်မများ၏ အဝတ်ဟောင်းများကိုသာ ဝတ်ဆင်ရသည်။ ငယ်စဉ်ကဆိုလျှင် သူတောင်းစားလေးတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတတ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်။ စတုတ္ထအစ်မတော် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အမြဲတမ်း သပ်ရပ်လှပစွာ နေထိုင်နိုင်သည်ကို သူမ အလွန်လေးစားသည်။
"ပြောရဦးမယ်၊ ရှင်တို့ ခြေထောက်မှာ ဘာလို့ အမွှေးတွေ အများကြီးပေါက်နေတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ခြေထောက်ဖြင့် သူ့ခြေထောက်ကို ထိုးကာ မေးလိုက်သည်။
သူ၏ ဘောင်းဘီကို ခေါက်တင်ထားရာ ခြေထောက်ပေါ်က အမွှေးများမှာ ပုံမကျပန်းမကျ ဖြစ်နေသည်။
"မွေးကတည်းက ပါလာတာလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။ သူမက ရွံရှာနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အားကျသလိုမျိုး ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မရှိပေ။ သူမအတွက်တော့ ဒါဟာ အမျိုးသားဟော်မုန်း အားကောင်းသည့် လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယောက်ျားပီသမှု၏ သင်္ကေတတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မ မနက်ဖြန် အစ်ကို့ဆီ ပစ္စည်းတွေ သွားပို့ပေးရမလား" ဟု သူမက မေးသည်။
"ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်သွားမလား" ဟု သူက ပြန်မေးသည်။
"မလိုပါဘူး။ ရှင် စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု သူမက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
သူမက အစ်ကိုဖြစ်သူ လင်တတိယမြောက်ဆီ သွားရန် စီစဉ်နေစဉ်မှာပင် နောက်တစ်နေ့ မနက် ရှစ်နာရီတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူက တောကြက်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ကာ သူတို့အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
"ဝင်လာခဲ့ပါဦး၊ ရေနွေးလေး သောက်သွားပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်သည်။ "မနေ့ကပဲ ရှင်တို့ယောက်ဖကို ပြောထားတာ၊ အစ်ကိုတို့အိမ်မှာ ဝါဂွမ်း လုံလောက်ရဲ့လားဆိုတာ သွားကြည့်မလို့၊ အခုတော့ အစ်ကိုက ရောက်လာပြီပဲ"
"ညီမလေး၊ ဒါက ညီမလေးအတွက်" ဟု လင်တတိယမြောက်က ပြုံးကာ တောကြက်ကို ကမ်းပေးသည်။ "မနက်က တောင်ပေါ်မှာ ကံကောင်းလို့ ဖမ်းမိလာတာ"
လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
"ဦးလေး!"
အခန်းထဲတွင် စာရေးနေပြီး ပုံဆွဲနေကြသည့် ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့က သူဝင်လာသည်နှင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
"အေး" ဟု လင်တတိယမြောက်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီး "မနက်စောစောကြီး တောင်ပေါ်တက်ရသလား။ အအေးမိသွားရင် တောကြက်တွေနဲ့ လဲလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု အပြစ်တင်သလိုလိုနှင့် ဂရုစိုက်ကာ ပြောသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ညီမလေးရဲ့ ယောက်ဖ ပေးထားတဲ့ ဆွယ်တာက အတော်နွေးတယ်။ ဒါလေး ဝတ်ထားရင် အေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု သူက အာမခံသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အနားမှ နားထောင်နေရင်း သူပြောသည့် ဆွယ်တာမှာ မည်သည့်အထည်ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ လင်တတိယမြောက် ဝတ်ထားသည့် ဂျာကင်ကို ကြည့်ရင်း မကျေနပ်သေးပေ။ "အဲဒါက ဘာကောင်းမှာလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။ အတွင်းထဲတွင် ဆွယ်တာ ဝတ်ထားသော်လည်း ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေသည်။
"ညီမလေး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်က လုံးဝ မအေးပါဘူး" ဟု သူက တင်းခံသည်။
"ဒီနှစ် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ခွဲတမ်းရတဲ့ ဝါဂွမ်းတွေက အရည်အသွေးကောင်းတယ်။ သိပ်တော့ မများဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ကို နွေးထွေးစေမှာပါ။ အဲဒါကို ပြန်ယူသွားပါ" ဟု သူမက ဝါဂွမ်းများကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ တစ်အိမ်လျှင် ဝါဂွမ်း တစ်ဝက် (ဂျင်) သာ ရသော်လည်း သူ့တွင် ရှိပြီးသား ဝါဂွမ်းများနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် အတော်လေး အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။
"ညီမလေး၊ မယူပါဘူး။ ကလေးတွေအတွက် လိုအပ်မှာပေါ့" ဟု လင်တတိယမြောက်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါသည်။
"မနေ့က ယောက်ဖနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးသား၊ သူလည်း သဘောတူတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။ ထို့နောက် ဂျင်းတုံးကြီးအချို့ကို သွားယူလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ အများကြီး စုထားတယ်။ ဒါတွေကို ပြန်ယူသွားပါ။ အစ်ကို့ဇနီးကို ဂျင်းပြုတ်ရည် ပြုတ်သောက်ခိုင်းပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်စိမ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒီဝက်သားကိုလည်း ယူသွားပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်က ခွဲတမ်းရထားတာ"
လင်တတိယမြောက်က ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က နားမထောင်ပေ။ "ကျွန်မနဲ့ တူတွေကို တွေးပေးနေတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ တူမလေးတွေလည်း စားဖို့လိုတယ်လေ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ စေတနာကို လက်ခံပြီးသားပဲ၊ ဘာလို့ တူမလေးတွေကို ဂရုစိုက်တာကိုတော့ မယူချင်ရတာလဲ"
နောက်ဆုံးတွင်တော့ လင်တတိယမြောက်တစ်ယောက် ဝါဂွမ်းထုပ်၊ ဝက်သားတစ်တုံးနှင့် ဂျင်းတုံးများကို ကိုင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားရတော့သည်။
လင်တတိယမြောက် ဇနီးဖြစ်သူက ပစ္စည်းများ အများကြီးနှင့် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ "အစ်မဆီ သွားလာခဲ့တာလား"
ဒီလောက်ထိ ဂရုစိုက်ပေးနိုင်သူမှာ တတိယအစ်မတော်သာ ရှိလိမ့်မည်။ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဖြစ်သည့်အတွက် တန်ဖိုးထားမှန်း သူမ သိသည်။
"ဟုတ်တယ်။ တောကြက်တစ်ကောင် ဖမ်းမိလို့ သွားပေးတာ၊ သူကပဲ ပစ္စည်းတွေ အတင်းထည့်ပေးလိုက်တာ" ဟု လင်တတိယမြောက်က အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောသည်။
သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ နွေးထွေးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ လူတွေက သူ့ညီမလေးမှာ လက်တွေ့ကျကျ နေထိုင်တတ်သူ မဟုတ်ဘူးဟု ပြောကြသော်လည်း သူမက သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုထိလည်း ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
"သူမက ဝါဂွမ်းအသစ်တွေ အများကြီး ပေးလိုက်တာလား" ဟု လင်တတိယမြောက် ဇနီးဖြစ်သူက အံ့ဩပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။
"ဒီနှစ် သူတို့ရတဲ့ ဝါဂွမ်းတွေကို အကုန်လုံး ကျွန်တော်တို့ကို ပေးလိုက်တာ" ဟု သူက ရှင်းပြသည်။
"ယောက်ဖကရော သဘောတူရဲ့လား" ဟု သူမက စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။
"သူလည်း သိပြီးသားပါ" ဟု သူက အာမခံသည်။
လင်တတိယမြောက် ဇနီးဖြစ်သူမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ဤဝါဂွမ်းများကြောင့် ဆောင်းရာသီကို ပိုပြီးတော့တောင် သည်းခံဖြတ်ကျော်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ အုတ်အိမ်လေး ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားသည့်အချိန်တွင် ညဘက်၌ အအေးဒဏ်ကြောင့် လန့်နိုးစရာ မလိုတော့ပေ။