လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာဟာ စနောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ တကယ်ကို စိုးရိမ်နေတာပါ။
ဒီလူဟာ တပ်မတော်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ပေးထားသူမို့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက သာမန်လူတွေထက် ထူးကဲလွန်းပါတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်ကစပြီး သူဟာ အနားမယူဘဲ လုပ်အားပေးလုပ်ငန်းတွေကို အဆက်မပြတ် လုပ်ကိုင်နေခဲ့တာပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ ဒီလိုမျိုး အနားမယူဘဲ အလုပ်တွေပိနေရင် နောက်ပိုင်းမှာ နာတာရှည်ရောဂါတွေ ရသွားမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့အတွက် အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစားအသောက်တွေကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် အမြဲပြင်ဆင်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။ ဒီလိုဂရုစိုက်ပေးမှုတွေကြောင့်ပဲ တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်လုပ်ပြီးနောက်မှာတောင် သူ့ကျန်းမာရေးက အထူးကောင်းမွန်ပြီး တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဆောင်းတွင်းကာလမှာ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ပိုလျှံနေတဲ့ ခွန်အားတွေကို ထုတ်လွှတ်စရာနေရာ မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီအခါမျိုးမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ကပဲ အဲဒီဒဏ်ကို အပြည့်ခံရတတ်ပါတယ်။ မနက်တိုင်း အိပ်ရာထချိန်မှာ ခြေထောက်တွေ၊ ခါးတွေ နာကျင်နေရတဲ့အခါ သူမက သူ့ကို မနက်စာအဖြစ် မုန့်ပြားနဲ့ ရေအေးပဲ ကျွေးတော့မယ်လို့ စနောက်ပြီး တွေးမိတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့စိတ်တွေ ပျော့ညံ့သွားပြီး အကောင်းဆုံးအစားအသောက်တွေကိုပဲ ထုတ်ကျွေးမိပြန်ပါတယ်။ ဒါကလည်း သူ့ကို ပိုပြီးတော့တောင် အခွင့်အရေးယူတတ်လာအောင် လုပ်ပေးသလို ဖြစ်နေပါတယ်။
ဆောင်းဂျုံစိုက်ပြီးတဲ့နောက် ရွာသားတွေကြားမှာ အသားတွေကို ခွဲဝေပေးကြပါတယ်။ အရင်နှစ်တွေလိုပဲ ကျိုးချင်းပိုင် က ထင်းကောက်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒီဆောင်းရာသီမှာ လင်ချင်းဟဲ့ က အအေးဒဏ်ကို တကယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာဟာ မုသားမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလရောက်ကတည်းက သူမက ဝါဂွမ်းထည့်ထားတဲ့ အင်္ကျီထူထူကြီးကို ဝတ်ဆင်နေပါပြီ။ ဒါဝါ၊ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့လည်း ဆွယ်တာအထပ်ထပ်နဲ့ နွေးနွေးထွေးထွေး ဖြစ်နေကြပါပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုး တို့ဆီ သွားမေးလိုက်ပါတယ်။ "အဖေ၊ အမေတို့ ဆောင်းရာသီအတွက် အနွေးထည် လုံလောက်ရဲ့လား။ ဘာများလိုအပ်သေးလဲ ပြောနော်။"
"လုံလောက်ပါတယ်၊ မနှစ်က သမီးဝယ်ပေးတဲ့ သိုးမွှေးသုံးပိဿာနဲ့ ဆွယ်တာတွေရထားတော့ အခု အားလုံးနွေးနွေးထွေးထွေး ရှိကြပါတယ်။ အရမ်းနွေးတာပဲ" လို့ အမေကျိုး က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
စတုတ္ထမြောက်ချွေးမက ငွေဖြုန်းတီးတတ်သူလို့ နာမည်ကြီးပေမဲ့ သူတို့အပေါ်မှာတော့ အလွန်ကောင်းတယ်ဆိုတာကို အမေကျိုး ဝန်ခံရပါမယ်။ သိုးမွှေးတစ်ပိဿာကို ယွမ်နှစ်ဆယ်ကျော်ပေးရတာဟာ သာမန်လူတွေဆိုရင် ဝယ်ဖို့တောင် ဝန်လေးကြတဲ့ ပမာဏပါ။ ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ မနှစ်ကတည်းက သိုးမွှေးသုံးပိဿာ ဝယ်ပေးပြီး ဆွယ်တာတွေ ထိုးခိုင်းခဲ့တာပါ။ ကုန်ကျစရိတ်က တုန်လှုပ်စရာကောင်းပေမဲ့ အနွေးဓာတ်ကတော့ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ပါတယ်။
"အမေ့အတွက် သိုးမွှေးခံဘောင်းဘီတစ်ထည် လိုသေးတယ်လို့ ထင်တယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးလိုက်ပါတယ်။
ဆောင်းတွင်းမှာ ရေခဲတဲ့ရာသီဥတုနဲ့ မြေပြင်မှာ နှင်းတွေဖုံးလွှမ်းနေတဲ့အတွက် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကန် (အိပ်ရာပူ) ကို တစ်နေ့သုံးကြိမ်လောက် မီးဖုတ်ပေးနေရပါတယ်။
"မလိုပါဘူး၊ တကယ်မလိုပါဘူး" လို့ အမေကျိုး က အမြန်ငြင်းလိုက်ပါတယ်။
"ထည်နှစ်ထည်လောက် ချုပ်လိုက်ပါ အမေရယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး ပြုံးလိုက်ပြီး "အမေသိပါတယ်၊ သမီးက သားသမီးကောင်းပီသတာကို။ ဒါပေမဲ့ သမီးတို့မှာလည်း ကလေးတွေအတွက် စုထားရဦးမှာလေ" လို့ ဆိုပါတယ်။
"အမေနဲ့အဖေက မြေးတွေအတွက် လက်ထပ်စရိတ် စုပေးနေတုန်းလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး ကတော့ ပြုံးပဲပြုံးနေပြီး ဘာမှပြန်မပြောပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဒုတိယအစ်မတော် က အဘိုးအိုနဲ့ အဘွားအိုတို့က သူမတို့မိသားစုအပေါ်ပဲ ဘက်လိုက်တယ်လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိပါတယ်။ အရင်က လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဒီလိုမခံစားခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ သူမ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။
"အမေ၊ ဒါဝါတို့ညီအစ်ကိုတွေကို အဖေနဲ့အမေတို့ ဂရုစိုက်ပေးတာကို ကျွန်မ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောပြရမယ်။ ကျွန်မ ကလေးတွေကို တက္ကသိုလ်အထိ ပညာသင်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ သူတို့ရဲ့လက်ထပ်စရိတ်အတွက်တော့ အဖေနဲ့အမေတို့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အဖေပြောတာ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရဖို့က ဘယ်လောက်ခက်ခဲမလဲဆိုတာကိုပဲ စိတ်ပူမိတာပါ" လို့ အမေကျိုး က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောပါတယ်။ သူမက ဒီကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား မပြောချင်ပါဘူး၊ အကယ်၍ စာမေးပွဲမအောင်မြင်ရင် ရွာထဲမှာ အပြောအဆိုခံရပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကျမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။
"ကျွန်မရှိနေတာပဲ၊ ဘာကိုစိုးရိမ်ရမှာလဲ။ အမေရယ်၊ ကျွန်မကြွားတာမဟုတ်ဘူးနော်။ ရွာထဲမှာ ကျွန်မကို ပျင်းတယ်လို့ နာမည်မကြီးခဲ့ရင် ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ကို တန်းတက်လို့ရနေပြီ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုပါတယ်။
အမေကျိုး က သူမကို မနှိမ်ပါဘူး။ ပြုံးပြီးတော့ "သမီးက မိသားစုကိုတော့ သေချာဂရုစိုက်တာပါ" လို့ ပြောပါတယ်။
"အမေ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်မသိပါတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောပါတယ်။ ဒီခေတ်စံနှုန်းအရ သူမကို ပျင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်ကြပေမဲ့ သူမအမြင်မှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်က အမြဲသန့်ရှင်းနေပြီး ထမင်းသုံးနပ်ကိုလည်း အချိန်မှန်ပြင်ဆင်ပေးနေတာပဲ။ ဘယ်သူက သူမကို ပျင်းတယ်လို့ ပြောရက်မှာလဲ။
"အမေ၊ အဖေ့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ မြေးတွေရဲ့ လက်ထပ်စရိတ်အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူးလို့။ ပြီးတော့ သူတို့ တက္ကသိုလ်မတက်ရင်တောင် ချင်းပိုင် တပ်ကပြန်လာတုန်းက ရတဲ့ အငြိမ်းစားယူခ ယွမ်တစ်ထောင့်ငါးရာ ရှိသေးတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"တစ်ထောင့်ငါးရာလား" အမေကျိုး ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားပါတယ်။ တစ်ခါတည်းပေးတဲ့ အငြိမ်းစားကြေးရှိမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ယွမ်ငါးရာလောက်ပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာပါ။
"အမေ၊ ကျွန်မ ငွေဖြုန်းတီးနေတယ်လို့ ထင်နေတာကို မကြည့်ပါနဲ့။ အခုထိ ယွမ်တစ်ထောင့်သုံးရာ ကျန်ပါသေးတယ်။ သူတို့လက်ထပ်စရိတ်အတွက် ဆိုရင်တောင် လုံလောက်တာထက် ပိုနေပါပြီ။ အဖေနဲ့အမေတို့ လိုအပ်တာကို ကိုယ့်ဘာသာသုံးစွဲပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။
"သမီးဆီမှာ ပိုက်ဆံဒီလောက်ကျန်သေးမှန်း အမေမသိခဲ့ဘူး" လို့ အမေကျိုး က အံ့အားသင့်စွာ ပြောပါတယ်။
"အမေ၊ ကျွန်မရဲ့ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးမှုတွေကို သိတယ်မဟုတ်လား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး "ဒါတွေကို တခြားသူ မကြားပါစေနဲ့" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
"အမေ့ကိုပဲ ပြောပြတာပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်ပြောပါတယ်။ "ကျွန်မ အမေတို့နှစ်ယောက်အတွက် သိုးမွှေးဝယ်ပေးမယ်၊ ဘောင်းဘီချုပ်ဝတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မကို ငွေဖြုန်းတယ်လို့ မပြောပါနဲ့၊ အမေတို့နှစ်ယောက်အတွက်မို့လို့ပါ။ လင်မိသားစုဟောင်းက လူတွေကိုတော့ ကျွန်မ လှည့်တောင်မကြည့်ချင်တော့ဘူး။"
ဒီစကားကိုကြားတော့ အမေကျိုး ရယ်မောမိပါတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမဟာ သူမရဲ့မိဘအရင်းတွေအပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝသံယောဇဉ်ရှိခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျေးဇူးကန်းတဲ့လူတွေကပဲ သူမရဲ့စိတ်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းမိသားစုကပဲ သူမကို တကယ်ချစ်မြတ်နိုးတယ်ဆိုတာကို သိရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ သူမရဲ့ကြင်နာမှုတွေ အားလုံးက ဒီမိသားစုဆီကိုပဲ ရောက်လာပါပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့ ဆိုတာက ဘယ်သူ့ကိုသဘောကျပြီး ဘယ်သူ့ကိုမုန်းရမလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။
အမေကျိုး က သိုးမွှေးဖိုးကို ကိုယ့်ဘာသာပေးချင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ကပဲ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာမဖြစ်ချင်လို့ပါ။ ဒီနှစ်မှာတော့ အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုး အတွက်ပဲ သိုးမွှေးဝယ်ဖို့လိုပါတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ လိုအပ်တာတွေအားလုံး ရှိပြီးသားပါ။ ကျိုးချင်းပိုင် အတွက်လည်း ဘောင်းဘီချုပ်ပေးချင်ပေမဲ့ သူက အဲဒီလိုမျိုးဝတ်ရတာ မကျင့်သားရသေးပါဘူး။ သူမက သူ့အတွက် ဆွယ်တာနှစ်ထည် ထိုးပေးထားပြီးသားမို့ ဝါဂွမ်းထည့်ထားတဲ့ အင်္ကျီထူထူနဲ့ဆိုရင်ပဲ အမြဲလိုလို အပူဓာတ်တွေထွက်နေတဲ့ ဒီလူအတွက် နွေးထွေးနေမှာပါ။
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ သန်မာမှုက ညဘက်တွေမှာ ပိုပြီးထင်ရှားပါတယ်။ သူ့ဘေးမှာအိပ်ရတာဟာ မီးဖိုဘေးမှာအိပ်နေရသလိုပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒီနှစ်မှာ နှင်းတွေက အစောကြီးကျလာပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ထင်းကောက်ဖို့ ခုနစ်ရက်လောက်ပဲ အချိန်ပေးခဲ့ရပေမဲ့ ရရှိထားတဲ့ ဂျုံရိုးတွေနဲ့ တခြားလောင်စာတွေက လုံလောက်တာထက် ပိုနေပါတယ်။ လူကြီးတွေကတော့ ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေကြပါတယ်။ နှင်းတွေ ဒီအတိုင်းဆက်ကျနေမယ်ဆိုရင် ဆောင်းဂျုံတွေက ကောင်းကောင်းပြန်ရှင်သန်နိုင်မှာပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ဆောင်းတွင်းအတွက် ဂျင်းတွေကို အများကြီး စုဆောင်းထားပါတယ်။ သူတို့က ဂျင်းပြုတ်ရည်သောက်ကြသလို သူမကလည်း မိသားစုဝင်တွေ ခြေထောက်စိမ်ဖို့ ဂျင်းရေနွေးအိုးကို တည်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။ သူမက ဒီမိသားစုကြီးကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာဖြစ်ပြီး အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုး တို့လည်း ဒီသက်သောင့်သက်သာရှိမှုတွေထဲမှာ အကျုံးဝင်နေတာကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။