"ဒါက သိပ်ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူမက ကျိုးရှ ၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ မိမိ၏ အတွေးများကို ဝေမျှလိုက်သည်။ "နင်တို့ ခွဲနေတာကို နင့်ယောက္ခမက မကျေနပ်ရင်တောင်မှ နင်တို့က ငွေပေးထားရင် သူက ကလေးကို ပြုစုပေးဖို့ ဝမ်းသာမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါ သူ့မြေးပဲလေ"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ယု အံ့အားသင့်သွားသည်။ "သူ့မြေးကို သူ ပြုစုပေးတာကို ငွေပေးရဦးမှာလား"
"ငွေရှိရင် ဘုရားတောင် ပူဇော်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ရှန်ယုမှာ ထိုသဘောတရားကို အနည်းငယ် နားလည်သော်လည်း ငွေအကုန်အကျခံရမည်ကိုမူ မနှစ်မြို့ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ထိုအကြောင်းကို အတင်းအကျပ် မပြောတော့ပါ။ ပြောပြလိုက်ရုံနှင့်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ရှန်ယုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"အမေ၊ အမေ ကျွန်တော့်ကို အရင်လို မချစ်တော့ဘူး!" ဆန်ဝါ သည် သူမ ပြန်ရောက်သည်နှင့် စွပ်စွဲသည့် လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။
"အမေက ဘာလို့ နင့်ကို မချစ်တော့ရမှာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမသည် သကြားလုံး တစ်လုံးကို အခွံခွာပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးရန် လုပ်သော်လည်း ဆန်ဝါ က ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။ သူသည် အချို၏ ဆွဲဆောင်မှုကို တကယ်ပင် ခုခံနိုင်နေသည်။
"အမေ၊ ဒီလို အသေးအဖွဲလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ချော့လို့ရမယ် မထင်ပါနဲ့" ဟု ဆန်ဝါ က တင်းမာစွာ ပြောသည်။
"နင် သကြားတွေ အများကြီး စားထားပြီးတော့ ပုန်ကန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း သကြားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင် ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ဆန်ဝါ သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ချော့မော့လိုက်သည်၊ "အမေ့ကို ပြောပြပါဦး၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ကောက်နေရတာလဲ"
"အမေက ကျွန်တော့်ကို မြို့ကို မခေါ်သွားဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က တိုင်တန်းသည်။
"နောက်တစ်ခါ သွားရင် ခေါ်သွားမယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲမှာ နင်က တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အမေ ခွင့်မပြုဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
ဆန်ဝါ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော့်ကို စတာမဟုတ်ဘူးနော်"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို စွန်ပလွံသီးခြောက် တစ်ထုပ် ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက နင့်အစ်မ ကျိုးရှီး လိုချင်တဲ့ဟာ။ သွားပေးလိုက်ဦး"
"အမေ၊ ကျွန်တော့် သကြားလုံးကော" ဆန်ဝါ သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
"ကုန်သွားပြီ" လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ နောက်ဖေးဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
ဆန်ဝါ သည် စွန်ပလွံသီးခြောက်ကို အရင် သွားပို့ပြီးနောက် အမေ့နောက်သို့ ပြေးလိုက်လာသည်။
"ဒီနေ့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ" ဟု သူမက မေးသည်။ သူမတွင် အရေးတကြီး လုပ်စရာ မရှိသဖြင့် ထိုနေ့က မြို့နယ်ထဲသို့ အသွားအပြန် အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
"ကျွန်တော် ငှက်သိုက်တစ်ခု တူးထုတ်ခဲ့တယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ပြောသည်။
"သွား၊ ခရမ်းချဉ်သီး တစ်လုံးလောက် ခူးစားလိုက်ဦး" ဟု သူမက တိုက်တွန်းသည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော့် သကြားလုံးက ဘယ်မှာလဲ" ဆန်ဝါ သည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "နင် အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားပြီ။ အမေက ပေးတုန်းက မယူဘဲနဲ့၊ အခုမှ လိုချင်တယ်ဆိုတော့ ကုန်သွားပြီပေါ့"
"အမေက တကယ်ကို စားမက်ကြီးတာပဲ" ဟု ဆန်ဝါ က ညည်းတွားသည်။
"အမေသာ စားမက်မကြီးရင် နင့်လို စားမက်ကြီးတဲ့ ကလေးကို ဘယ်လိုလုပ် မွေးနိုင်မှာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ လည်း ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် ခရမ်းချဉ်သီး တစ်လုံးကို ခူး၊ ဆေးကြောပြီး စားလိုက်သည်။ ထို့နောက် "အမေ၊ ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းသွားတက်ချင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
"နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ရဦးမယ်။ ဒါနဲ့ နင် ဘာလို့ ဒီနေ့ စောစော ပြန်လာတာလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။ ထိုကောင်လေးသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ငါးနာရီ ခြောက်နာရီမှ ပြန်လာလေ့ရှိသော်လည်း ယခုမှာ လေးနာရီသာ ရှိသေးသည်။
"သူတို့ရဲ့ စိန်လုံးတွေ ကွဲသွားလို့။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ မဆော့ချင်တော့ဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်လိုက်သည်။ ကလေးတွေကြားမှာတောင် ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒတွေ ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် ပြန်ဆော့ကြနိုင်သော်လည်း စိန်လုံး အရွယ်အစား မတူညီပါက မည်မျှပင် ခင်မင်နေပါစေ အတူတူ မဆော့ကြတော့ပေ။
"ကျွန်တော် ဂိုးဇီကို တစ်လုံး ပေးလိုက်တာ၊ သူက ပျောက်အောင် လုပ်ပြီးတော့ ထပ်တောင်းနေလို့။ ကျွန်တော့်မှာလည်း သိပ်မရှိတော့ဘူးလေ" ဟု ဆန်ဝါ က ဆက်ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် ဖမ်းတမ်းကစားကြပါလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ ဒီအချိန်အခါမျိုးတွင် စပါးပုံများကို အပြင်ဘက်တွင် ပုံထားလေ့ရှိသဖြင့် ဖမ်းတမ်းကစားရန် အကောင်းဆုံးနေရာများ ဖြစ်ကြသည်။
"မဆော့ဘူး၊ အဲဒါတွေက ယားတယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ငြင်းသည်။
မကြာမီ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဥယျာဉ်ကို ရှင်းလင်းပြီးသွားသည်။ ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံအတွက်ကတော့ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ စည်းကမ်းဟောင်းအတိုင်းပင်၊ နွေရာသီနှင့် ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သူမက လုပ်ပြီး ကျန်သည့်အချိန်များတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က လုပ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ညစာအတွက် ပဲနှင့် ဝက်သားကြော်၊ ကြက်ဥ ကြက်သွန်မြိတ်ကြော်နှင့် ခရမ်းချဉ်သီးဟင်းရည် ချက်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဖေးရှိ ခရမ်းချဉ်သီးပင်များမှာ ကုန်ခါနီးဖြစ်ပြီး နွယ်ပင်များကိုလည်း ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
"အမေ၊ ဒီနေ့ည ပဲနီလေး အစာသွပ် မုန့်တွေ စားရမှာလား" ဟု ဆန်ဝါ က မေးသည်။
"မနက်ဖြန်မှ လုပ်ပေးမယ်လေ။ ဒီနေ့တော့ နောက်ကျနေပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ဆန်ဝါ သည် ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပါ။ ခရမ်းချဉ်သီး စားပြီးနောက် အိမ်ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း စိန်လုံးဆော့ရန် ထွက်သွားသည်။
အမေကျိုး သည် ဆူချန် လေးကို ပွေ့ချီပြီး ရောက်လာသည်။ သူသည် မကြာသေးမီကမှ ကိုယ့်ဘာသာ ရပ်နိုင်လာသော်လည်း လမ်းတော့ မလျှောက်နိုင်သေးပါ။ ပြီးခဲ့သည့်လကပင် ဆူဒါလင် သည် ကျိုးရှ ထပ်မံ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဟူသော သတင်းကောင်းနှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ ဒီခေတ်က လူတွေသည် အလွန် ကျန်းမာကြသည်ဟု ဆိုရမည်။ ကလေးမွေးရသည်မှာ အလွန် လွယ်ကူနေသယောင်ပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲပေ။ သူက သူမကို ကလေး ထပ်မွေးစေချင်သော်လည်း သူမက ကိုယ်ဝန် မရသေးပေ။
အမေကျိုး သည် ကူညီရန် လာသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို တားလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဆူချန် လေးကိုပဲ ကြည့်ပေးပါ။ ဆန်ဝါ ရဲ့ စိန်လုံးတွေကို မကိုင်မိအောင် လုပ်ပေးပါ"
ထိုအရွယ် ကလေးများသည် မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လေ့ရှိသည်။ သူသည် ပါးစပ်ဖြင့် ကမ္ဘာကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာသည့် အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမဆို စားခွင့်တော့ မရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို မြင်သောအခါ အမေကျိုး သည် ဝင်မပါတော့ပါ။ သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "နင့် တတိယ ယောက်မက နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန် ရှိပြန်ပြီ။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ"
"နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန် ဟုတ်လား" လင်ချင်းဟဲ့ ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ တတိယ ယောက်မက ဝူနီ ကို မွေးပြီးကတည်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် နောက်ထပ် ကလေးနှစ်ယောက် မွေးပြီးပြီ။ အခု တစ်ယောက်ကိုပါ ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင် စုစုပေါင်း လေးယောက်မြောက် ဖြစ်လိမ့်မည်။
"သူက သားယောက်ျားလေး ထပ်ရချင်နေတာ။ သူသာ နင်နဲ့ တူရင်တော့ ဘယ်တော့မှ ကလေး ထပ်မမွေးတော့ဘူး" ဟု အမေကျိုး က ရှင်းပြသည်။ ယခုအချိန်အထိ အမေကျိုး သည် သူမ၏ သားအငယ်ဆုံးမှာ ကလေးမရနိုင်ဟု ထင်မှတ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ချွေးမဖြစ်သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ အမြန် ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအကြောင်းကို အလေးမထားပါ။ သူမသည် နိုင်ငံ၏ လူဦးရေ တိုးတက်မှုနှုန်း မြန်ဆန်ခြင်းကိုသာ အနည်းငယ် ခံစားမိသည်။ ယခုအချိန်မှစ၍ ၁၉၈၀ ခုနှစ်များအထိ မိသားစု စီမံကိန်းအတွက် တွန်းအားပေးမှုများ ရှိလာလိမ့်မည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆွေးနွေးမှုအချို့ ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြသေးပေ။ သူတို့ သဘောကျသလောက် မွေးနေကြဆဲဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် အဖေကျိုး တို့ အလုပ်မှ ပြန်ရောက်သောအခါ ညစာ စားကြသည်။
ထိုည အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်၊ "တတိယ အစ်ကို ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်၊ တတိယ ယောက်မမှာ နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန် ရှိနေတယ်တဲ့"
"ဟုတ်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေရင်း အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။
"ငါတို့တော့ နောက်ထပ် ကလေးတွေ မယူတော့ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"အင်း" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ကျောပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူမက သူ့ကို ချော့မော့ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် အနည်းငယ် ချော့မော့ပြီးနောက် အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ လုံးဝ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။
"ကျိုးချင်းပိုင်၊ ရှင် မနက်ဖြန် အလုပ်သွားရမှာလေ!" ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမက အားနည်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဒီနေ့ အလုပ်တွေ အကုန်ပြီးအောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ မနက်ဖြန် အလုပ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောရင်း သူမကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ "ရှင် မနက်ဖြန်ကစပြီး အလုပ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလား"
သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ အလုပ်သွားစရာ မလိုပါက တစ်နေ့တာကို မည်သို့ ကုန်ဆုံးမည်ဆိုသည်ကို သူမ အတိအကျ သိသည်။ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"နင်လည်း ဒါကို ကြိုက်တာပဲလေ" ဟု စကားနည်းသော ထိုလူက သူမ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်၊ *ငါ ကြိုက်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ! ရှင်ကတော့ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်ပေမဲ့၊ ကျွန်မကတော့ ဒီလို အထိန်းအကွပ်မဲ့မှုတွေကြောင့် ကျွန်မကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်တယ်!*
"ဒီနှစ်တော့ ရာသီဥတုက နည်းနည်း ပိုစောပြီး အေးလာသလိုပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကလေးတွေကို ဒီအခန်းမှာ လာအိပ်ခိုင်းရအောင်" ဟု သူမက ခြောက်သွေ့စွာ ချောင်းဆိုးရင်း ပြောသည်။
"သူတို့ကို ကိုယ့်ဘာသာ အိပ်ခိုင်းလိုက်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။ ကလေးတွေက အိပ်ဖို့ အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ သူတို့ ကိုယ့်ဘာသာ ရပ်တည်တတ်အောင် သင်ယူရမည်။ ဆွေးနွေးစရာ မလိုပေ။
ထို့အပြင် နှစ်ကုန်ခါနီးတွင် ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှသာ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမ အလုပ်များနေသည်ကို သိသဖြင့် သူ အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်လေ့ရှိသော်လည်း ဒီညတော့ မဟုတ်ပေ။