ဆောင်းဦးရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် ၄၅ ရက်တာကာလသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာကောင်းလှသော်လည်း ရိတ်သိမ်းမှုအောင်မြင်သည့်အတွက် ရရှိလာသောဝမ်းမြောက်မှုက လူတိုင်း၏ရင်ထဲတွင် ပင်ပန်းသမျှကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ နွေဦးစပါးရိတ်သိမ်းပြီးခါစဟုပင် ထင်မှတ်ရသေးချိန်တွင် ဆောင်းဦးစပါးရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ လာမည့်တစ်နှစ်တာအတွက် အသက်ဆက်ရန် အဓိကကျသောအရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆောင်းဦးစပါး အထွက်ကောင်းလျှင် နှစ်သစ်ကူးတွင် ဝဝလင်လင် စားသောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အထွက်နည်းလျှင်မူ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက်မူ ဗိုက်ဝအောင်စားရခြင်းထက် သာလွန်သောပျော်ရွှင်မှုဟူ၍ မရှိပေ။
ရိတ်သိမ်းမှုပြီးဆုံးသွားသောအခါ အများပိုင်စပါးများကို ပေးသွင်းကြပြီး ကျန်ရှိသောစပါးများကို ရွာသားများအကြား ခွဲဝေပေးကြသည်။ လင်ချင်းဟယ်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝအသုံးချလိုက်သည်။ စပါးအမျိုးအစားမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမတတ်နိုင်သလောက် ဝယ်ယူစုဆောင်းလိုက်သည်။ သီးနှံအမျိုးမျိုးကို စုပေါင်းလိုက်လျှင် စပါးတင်းတစ်ရာကျော်အထိ ရရှိသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးမြန်းလာလျှင်လည်း သူမ၏အိမ်တွင် လူဦးရေများသဖြင့် အားလုံးဝအောင်စားနိုင်ရန် ကြိုတင်စုဆောင်းထားရခြင်းဖြစ်ကြောင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် မေးခွန်းထုတ်လိုသူများမှာ ပါးစပ်ပိတ်သွားကြရသည်။
ယခုအခါတွင်မူ ဇိုးချင်းပိုင်၏ဇနီး မည်ကဲ့သို့နေထိုင်သည်ကို လူတိုင်းအသားကျနေကြပြီဖြစ်ရာ အများအားဖြင့် သူမ၏ကိစ္စများကို အသေးစိတ်လိုက်မစူးစမ်းကြတော့ပေ။ လူအများစုမှာ ဗိုက် ၆၀၊ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်သာ ပြည့်အောင်စားနိုင်ကြသည့်ခေတ်တွင် သူမ၏မိသားစု ဝဝလင်လင်စားနိုင်စေရန်အတွက် ပိုဝယ်ထားခြင်းမှာ လွန်ကဲသည်ဟုမဆိုနိုင်ပေ။ ဤစပါးအများစုကို အိမ်တွင်စားရန်မဟုတ်ဘဲ ရောင်းချရန်အတွက်ဖြစ်ကြောင်း ဇိုးချင်းပိုင်နှင့် အမေကျိုး တို့သာ သိကြသည်။
လင်ချင်းဟယ်သည် သုံးစွဲရာတွင် ရက်ရောသော်လည်း ဖြုန်းတီးတတ်သူမဟုတ်ပေ။ အစာစားချိန်တိုင်းတွင် အများကြီးကျွေးမွေးသော်လည်း မိသားစုဝင်များကို ဗိုက် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်သာ ပြည့်အောင်ထားလေ့ရှိသည်။ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်ကဲ့သို့ အလုပ်များသည့်အချိန်မျိုးတွင်သာ ဗိုက်အပြည့်စားခွင့်ပေးသည်။ အခြားအချိန်များတွင်မူ အလွန်အကျွံမစားမိစေရန် သတိထားသည်။ အဓိကစားသောက်ဖွယ်ရာများအပြင် နှမ်းရည်၊ ပဲစိမ်းရည်နှင့် မုယောစပါး၊ ပဲနီလေး သို့မဟုတ် ဇီးသီးခြောက်တို့ဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဆန်ပြုတ်အမျိုးမျိုးကိုလည်း မကြာခဏလုပ်ကျွေးသည်။ အနှစ်ချုပ်ရလျှင် သူမ၏မိသားစုမှာ ဘယ်သောအခါမျှ ငတ်ပြတ်ခြင်းမရှိပေ။
အချိန်ရသည့်အခါ လင်ချင်းဟယ်သည် သူမအတွက် စပါးနှစ်တင်းခန့် စုဆောင်းပေးထားသည့် တတိယအစ်ကိုလင်ထံ သွားရောက်ခဲ့သည်။
"ညီမရေ၊ ဒီနှစ်တော့ ငါတို့ဆီကို ယွမ်သုံးဆယ်လောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒါကိုစုထားပြီး ညီမကိုပြန်ပေးလိုက်မယ်နော်" ဟု သူကပြောသည်။
လင်ချင်းဟယ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ၊ ယွမ်တစ်ရာလောက် စုမိတဲ့အထိ စောင့်ပါဦး၊ ပြီးမှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့" ဟုဆိုကာ စပါးများကိုယူပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤကာလအတွင်း လင်ချင်းဟယ်မှာ တကယ်ပင်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ စပါးခွဲဝေမှုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်းပြီးစီးသည်မဟုတ်ဘဲ သီးနှံတစ်ခုချင်းစီကို ရိတ်သိမ်း၊ နေလှန်း၊ ထောင်းပြီးမှသာ ဖြစ်မြောက်သည်။ ပထမဆုံးအသုတ်ခွဲဝေပေးသည်နှင့် သူမသည် ပိုလျှံသည့်စပါးများကို စတင်ရောင်းချခဲ့သည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် သူမ၏စပါးအများစုကို ရောင်းချပြီးဖြစ်နေသည်။ သူမအလွန်ပင်ပန်းသော်လည်း ယွမ်တစ်ရာနီးပါးရရှိခဲ့သည့်အတွက် ထိုပင်ပန်းမှုများမှာ တန်ဖိုးရှိလှသည်။
ဤခေတ်တွင် တတိယအစ်ကိုလင်ကဲ့သို့ ကြိုးစားသူပင်လျှင် နှစ်ကုန်ချိန်တွင် အသုံးစရိတ်များနုတ်ပြီးနောက် ယွမ်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတတ်သည်။ "ညဘက်မှာ မြက်မစားရရင် မြင်းကမဝဘူး၊ မရိုးသားတဲ့နည်းနဲ့ မရှာရင် လူကမချမ်းသာဘူး" ဟူသော စကားပုံရှိသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟယ်မှာ လျှို့ဝှက်နေရာ (Space) ရှိနေသောကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က သီးနှံအထွက်ကောင်းခဲ့သဖြင့် လူအများစုမှာ ချက်ချင်းငတ်မွတ်မည့်အရေးနှင့် မကြုံတွေ့ရသေးသောကြောင့် ဤကဲ့သို့စွန့်စားရဲသူ အလွန်နည်းပါးသည်။
လင်ချင်းဟယ်သည် သူမ၏စပါးများကို အစ်မမေထံ ဘယ်သောအခါမျှမရောင်းချပေ။ သူတို့၏ဝက်သားရောင်းဝယ်ရေးမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်ရာ စပါးရောင်းဝယ်ခြင်းကိုပါ ရောထည့်လိုက်ပါက စည်းကျော်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အစ်မမေကို အစားအသောက်ဘောက်ချာများသာပေးအပ်ပြီး ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် စားသောက်ဖွယ်ရာများ ဝယ်ယူနိုင်စေရန်ပြုလုပ်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟယ်သည် ဝက်သားသွားယူစဉ် အစ်မမေနှင့်တွေ့ဆုံသောအခါ အစ်မမေက တိုးတိုးလေးပြောလာသည်။ "နောက်ပိုင်း စစ်ဆေးမှုတွေတင်းကျပ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ် ဘာမှမယူလာပါနဲ့ဦး။ ဒီမုန်တိုင်းပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့"
"နားလည်ပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။ သူမလည်း ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များရှိနေသဖြင့် အကြာကြီးမနေတော့ဘဲ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဆောင်းဦးစပါးရိတ်သိမ်းပြီးသော်လည်း ဇိုးချင်းပိုင်မှာ ဆောင်းဂျုံစိုက်ရန်အတွက် လယ်ထွန်ခြင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့မှာ ကျောင်းပြန်တက်နေကြပြီး ဆန်ဝါ မှာလည်း တစ်နေ့လုံးအပြင်ရောက်နေသဖြင့် အိမ်မှာတိတ်ဆိတ်နေသည်။ အမေကျိုး က ဆူချန် လေးကိုခေါ်လာသည့်တိုင် အိမ်မှာပျင်းရိစရာကောင်းနေသဖြင့် လင်ချင်းဟယ်သည် ရံဖန်ရံခါ မြို့ထဲသို့သွားလေ့ရှိသည်။
ရှန်ယွီနှင့် ချန်ကျယ်တို့မှာ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လင်ချင်းဟယ်အကြံပေးထားသည့် အိမ်ကိုဝယ်ယူရန် ပိုက်ဆံစုထားခဲ့ကြပြီး အလျင်အမြန်ပင် လက်ထပ်လိုက်ကြသည်။ လင်ချင်းဟယ် သွားရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ရှန်ယွီမှာ သူမ၏အံ့အားသင့်မှုကိုမြင်ပြီး အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားသည်။ "အကုန်လုံးက အလျင်စလိုလုပ်လိုက်ရတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အလုပ်ရှုပ်နေကြတော့ အချိန်သိပ်မရှိဘူးလေ။ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပြီးသွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒါတွေအားလုံးက အစ်မရဲ့ကျေးဇူးပါပဲ။ အစ်မသာမကူညီပေးရင် ဒီလောက်မြန်မြန်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ရှန်ယွီက ပြုံးလျက်ပြောသည်။
"ငါကူညီပေးပေမဲ့လည်း မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ပိုက်ဆံရှိလို့ပါ၊ အဲဒါမပါဘဲနဲ့တော့ ငါလည်းဘာမှလုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ရိုးသားစွာပြန်ဖြေသည်။
သို့သော်လည်း ရှန်ယွီနှင့် ချန်ကျယ်တို့မှာ အတော်ပင်ရဲရင့်ကြသည်။ ဤခေတ်လူတို့မှာ မိမိပိုင်အိမ်ဝယ်ရန်မတွေးတောကြဘဲ လုပ်ငန်းခွင်မှ အိမ်နေရာချပေးမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။ မိမိပိုက်ဆံကို အိမ်ခြံမြေတွင်သုံးစွဲရန် ဝန်လေးကြသော်လည်း ဤခေတ်တွင် အိမ်ဝယ်ထားသူတိုင်း နောင်တရမည်မဟုတ်ကြောင်း လင်ချင်းဟယ်သိသည်။
ရှန်ယွီသည် လင်ချင်းဟယ်ကို အလွန်လေးစားသည်။ ဤကူညီတတ်သော အမျိုးသမီးမှာ သူတို့ကိုမိတ်ဆက်ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ အိမ်ရှာပေးသည်ဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ရာပြန်လည်တောင်းဆိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အစ်မရဲ့လက်ရေးလှတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ အစ်မရဲ့ပညာအရည်အချင်းက ဘယ်လောက်လဲ" ဟု ရှန်ယွီကမေးသည်။
"ပညာအရည်အချင်းလား၊ စာတတ်မြောက်ရေးသင်တန်းလေး တက်ဖူးရုံပါပဲ" လင်ချင်းဟယ်က သက်ပြင်းအသာချ၍ပြောသည်။ "ငါက စာသင်ရတာဝါသနာပါပေမဲ့ မိဘတွေက သားယောက်ျားလေးကိုပဲ ဦးစားပေးတော့ အခွင့်အရေးလွတ်သွားတာပေါ့"
ရှန်ယွီက သူမကို သနားစဖွယ်ကြည့်သည်။
"အခုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သင်နေတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "ငါ့သားနှစ်ယောက်က ကျောင်းတက်နေတော့ သူတို့နဲ့အတူတူ လိုက်သင်နေတာလေ"
ရှန်ယွီ၏အမူအရာမှာ လေးစားမှုအပြည့်ဖြစ်သွားသည်။ "အစ်မက တကယ်ကိုကြိုးစားသူပါပဲ"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ လူဆိုတာ အသက်ကြီးတဲ့အထိ သင်ယူနေရမှာပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ရယ်မောသည်။
"ဆောင်းဦးစပါးရိတ်သိမ်းရတာ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ရှန်ယွီကမေးသည်။
"အထွက်ကောင်းပါတယ်၊ အနီးအနားကရွာတွေမှာလည်း အထွက်ကောင်းကြတယ်။ မြို့ထဲမှာတော့ စပါးသစ်တွေ မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ် မဟုတ်လား"
"ရောက်လာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရိက္ခာက အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု ရှန်ယွီကဝန်ခံသည်။
မြို့ထဲရှိလူတိုင်းမှာ သတ်မှတ်ထားသောရိက္ခာအလိုက်သာ စားသုံးကြရသည်။ ထိုကန့်သတ်ချက်ထက်ပို၍ မရနိုင်ခြင်းမှာ အနက်ရောင်ဈေးကွက်များ ပေါ်ပေါက်လာရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းပင်ဖြစ်သည်။
"အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ထမင်းစားရုံမှာစားကြတာဆိုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
ရှန်ယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ အလုပ်သမားနှစ်ယောက်ဖြစ်ရသည့် အကျိုးကျေးဇူးမှာထင်ရှားပြီး အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ "နောင်တစ်ချိန်မှာ ကလေးမွေးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကိုပဲ နည်းနည်းစိုးရိမ်နေတာပါ" ဟု သူမကရင်ဖွင့်သည်။
အိမ်ခွဲနေရခြင်း၏လွတ်လပ်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း ကလေးမွေးလာသည့်အခါ ကူညီပေးမည့်သူမရှိခြင်းမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။