အခန်း (၁၅၇) - နောက်ထပ် အသားပြည့်ဖောင်းဖောင်း ယုန်တစ်ကောင်
သြဂုတ်လ မုန့်လပြည့်ပွဲတော်အပြီးတွင် ရာသီဥတုမှာ အနည်းငယ် အေးမြစပြုလာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မနှစ်က အသုံးပြုခဲ့သော စောင်များနှင့် ဝါဂွမ်းထည့်ထားသည့် အင်္ကျီများကို ပြန်လည်ဖြုတ်ပြီး လျှော်ဖွပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ နေ့ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်မှာ ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်ပြီး လေညင်းကလည်း တိုက်ခတ်နေသဖြင့် ထိုအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
အလုပ်မှာ အချိန်ကုန်လှသော်လည်း ကျိုးရှီး ရောက်လာပြီး ကူညီပေးသောကြောင့် လုပ်ငန်းမှာ ပိုမိုတွင်ကျယ်လာသည်။
"ဒီနှစ်တော့ မင်း အတော်လေး အရပ်ရှည်လာတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးရှီး ကို ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှီး မှာ တကယ်ပင် အရပ်ရှည်လာသည်။ သူမသည် အရင်က အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် ပိန်လှီနေခဲ့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် သုံးနှစ်အတွင်း သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုတို့ အရွယ်ရောက်လာပြီး လုပ်အားခမှတ်တမှတ် (work points) ပိုမိုရရှိလာကြသဖြင့် အဝစားနိုင်လာကြသည်။ အာဟာရမှာ အပြည့်အဝ မဟုတ်သေးသော်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ ပိန်လှီနေသော ပဲပင်ပေါက်လေးနှင့် မတူတော့ပေ။
ကျိုးရှီး က ပြုံးလိုက်ပြီး "အဒေါ်၊ ဒီနှစ် မြို့ကို ဘယ်တော့သွားဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ဟု မေးသည်။
"ဘာများ ဝယ်ချင်လို့လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ စွန်ပလွံသီးခြောက်လေး နည်းနည်းလောက် ဝယ်ချင်လို့ပါ" ဟု ကျိုးရှီး က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးရင်း ဖြေသည်။
"နောက်တစ်ခါ သွားရင် အဒေါ် ဝယ်ပေးလိုက်မယ်။ မိန်းကလေးတွေက စွန်ပလွံသီးခြောက် စားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အများကြီး မလိုပါဘူး၊ တစ်နေ့ကို သုံးလုံး သို့မဟုတ် ငါးလုံးလောက် စားပေးရင် ရပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။
ကျိုးရှီး က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး "အဒေါ်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
"နောက်ထပ် ဘာများ လိုသေးလဲ"
"ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့ အင်္ကျီတွေက တိုလာပြီ၊ သူ့အတွက် အင်္ကျီသစ်တစ်စုံ ချုပ်ပေးချင်လို့ပါ။ အဒေါ်၊ မြို့သွားတဲ့အခါ ကျွန်မအတွက် အဝတ်စလေး တစ်စုံလောက် ဝယ်ပေးလို့ ရမလား" ဟု ကျိုးရှီး က တောင်းဆိုသည်။
အဝတ်အစားဝယ်ယူခွင့် လက်မှတ်များကို နှစ်စဉ် ထုတ်ပေးသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးရှီး ကို ဝါဂွမ်းများ ပေးခဲ့စဉ်က ကျိုးတုန်း သည် သူ၏ လက်မှတ်အားလုံးကို သူမထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင်တော့ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးက လက်မှတ်များကို စုပေါင်းထားကြသဖြင့် ကျိုးတုန်း အတွက် ဘောင်းဘီအသစ်ချုပ်ရန် အဝတ်စ ဝယ်နိုင်လောက်ပေသည်။
"အေးပါ၊ ရပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သဘောတူလိုက်သည်။
အမေကျိုး လည်း အဝတ်လျှော်ရာတွင် ကူညီပေးရန် ရောက်လာသည်။ သုံးယောက်သား အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြသဖြင့် အလုပ်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ စောင်များကို ဖြုတ်၊ လျှော်ပြီး ပြန်ချုပ်ပြီးပါက ဆောင်းတွင်းအအေးဓာတ် စတင်သည်နှင့် ချက်ချင်း အသုံးပြုနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
လပြက္ခဒိန်အရ သြဂုတ်လ ၁၅ ရက်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း နေပြက္ခဒိန်အရမူ စက်တင်ဘာလလယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ လကုန်သည်နှင့် ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ခေါ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့မည်။
စောင်စွပ်များ ချုပ်ပြီးသည်နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စားစရာများကို စတင်သိုလှောင်တော့သည်။
မြွေပွေးငါးနှင့် ငါးခူတို့မှာ မိသားစုစားပွဲပေါ်တွင် မကြာခဏ ပါလာတတ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒေသခံ ရွာသားကလေးငယ်များနှင့် လဲလှယ်လေ့ရှိသည်။ ထိုကလေးများ ငါးခူ သို့မဟုတ် မြွေပွေးငါးများ ဖမ်းမိပြီး စားမကုန်ပါက သူမဆီသို့ ယူလာပြီး လိုချင်သလားဟု လာမေးတတ်ကြသည်။
လူကြီးအများစု၏ အမြင်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ "အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းမဟုတ်" ဟု အထင်ခံရပြီး အိမ်မှုကိစ္စတွင် ညံ့သည်ဟု ယူဆကြသော်လည်း ရွာရှိ ကလေးများနှင့် ဆယ်ကျော်သက်များကြားတွင်မူ သူမကဲ့သို့ မိခင်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် Da Wa နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို မနာလိုသူ မရှိသလောက်ပင်။ ထို့ကြောင့် လူငယ်များကြားတွင် သူမက နာမည်ကောင်းရနေပြီး သူမပြောစကားကို အမြဲတမ်း နားထောင်ကြသည်။
သူတို့ ငါးဖမ်းမိတိုင်း သူမထံသို့ ယူလာကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ထိုငါးများအတွက် ငွေပေးချေသည်။ တစ်မတ်၊ နှစ်မတ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ကလေးငယ်များမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသည်။ Da Wa ၏ မိခင်မှာ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်တတ်သောသူဟု သူတို့က ယူဆကြသည်။
တစ်လခွဲခန့်အတွင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် နေ့စဉ် ဟင်းလျာများကို တီထွင်ချက်ပြုတ်သည်။ ဟင်းရည်များ ချက်ခြင်း၊ အချဉ်တည်ထားသော ဟင်းလျာများ ချက်ခြင်းတို့ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာမှာ ပန်းရောင်သန်းပြီး ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်နေသည်။ သူတင်မကဘဲ အဖေကျိုး ပင်လျှင် အရင်ကထက် ပိုမိုလန်းဆန်းနေသည်။ သူတို့ မကြာခဏ စားသောက်ကြသော်လည်း မိသားစုမှာ မြွေပွေးငါးနှင့် ငါးခူများ ပိုလျှံနေသေးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က အိုးတစ်လုံးထဲတွင် ထည့်သိမ်းထားသည်။
စက်တင်ဘာလကုန်တွင် ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် တရားဝင် စတင်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ယခုအခါ အတွေ့အကြုံရှိနေပြီဖြစ်သည်။ နိုဝင်ဘာလအထိ ရိတ်သိမ်းရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေမည်ကို သူမ သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နို့မှာယူမှုကို တိုးမြှင့်လိုက်သည်။
သူမသည် နေ့စဉ် နို့ဘူးမှာယူမှုကို တစ်ဘူး ထပ်တိုးလိုက်သည်။ အမေကျိုး သည် ထိုအရာကို မြင်သော်လည်း အလွန်အကျွံ မလုပ်သင့်ကြောင်း ပြောရန် စိတ်ကူးမိသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ က "အချိန်တန်ရင် ကျွန်မ စပါးအိတ် နှစ်အိတ်လောက် အိမ်ပြန်သယ်လာနိုင်မှာပါ။ အဲဒါတွေကို အဒေါ်ဆီ ပို့ပေးလိုက်ရင် ဒီငွေတွေ ပြန်ရလာမှာပါ" ဟု ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
အသေးစိတ်ကို မရှင်းပြသော်လည်း အမေကျိုး သည် သူမ စပါးရောင်းခြင်းအကြောင်း ပြောနေမှန်း နားလည်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် အမေကျိုး သည် သူမ၏သားဖြစ်သူ ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပြဿနာတက်မည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသော်လည်း သူက အေးဆေးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သဖြင့် သူမလည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကို ထပ်မပြောတော့ပေ။
နေ့စဉ် နို့လေးဘူးအထိ တိုးမြှင့်လိုက်သဖြင့် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပိုလာသော နို့ဘူးကို အသုံးပြုပြီး နို့မုန့် (milk mantou) များ ပြုလုပ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အထူးသဖြင့် အဖေကျိုး နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် ဖြစ်ပြီး များသောအားဖြင့် ဝက်သားနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်၊ သို့မဟုတ် သခွားသီးနှင့် ကြက်ဥကြော်တို့ဖြင့် တွဲဖက်စားသုံးလေ့ရှိသည်။ အာဟာရပြည့်ဝပြီး ဗိုက်ဝသည့် အစားအစာပင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ချက်ပြုတ်ပုံမှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ တခြားသော ချွေးမသုံးယောက်လိုမျိုး သူမ၏ခင်ပွန်းကို မုန့်ပြားများနှင့် အချဉ်တည်ထားသော ဟင်းလျာများသာ ကျွေးရမည်ဟု မျှော်လင့်နေပါက မှားယွင်းပေလိမ့်မည်။ ဤအလုပ်မှာ ပင်ပန်းလှသည်။ သူမသာ ကောင်းကောင်းမကျွေးမွေးပါက ငွေအနည်းငယ်ချွေတာဖို့အတွက် သူမ၏ခင်ပွန်း၏ အသက်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူလိုက်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတစ်ပါးတို့၏ အပြုအမူကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်မူ ထိုသို့ နေထိုင်လိုခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အလုပ်မကြိုးစားဘဲ ပျင်းပျင်းနေရန် မကြာခဏ တိုက်တွန်းလေ့ရှိသည်။ သူက အလုပ်ကို အလွယ်မလုပ်တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူမက သူ့ကို မကြာခဏ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေရန် ပြောဆိုတတ်သည်။ သို့သော် သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ သူ၏အလုပ်ကြိုးစားမှုကို လေးစားသည်။ လယ်ကွင်းထဲတွင် သူမက ကူညီမပေးနိုင်သဖြင့် တစ်နေ့လျှင် အရည်အသွေးရှိသော အစားအစာ သုံးနပ် ကျွေးမွေးရန် သူမ ကတိပြုထားသည်။
သူမ၏အမြင်တွင် သူတစ်ပါးတို့က သူမ၏အစားအစာကို ဇိမ်ခံသည်ဟု မြင်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သာမန် ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော အစားအစာများသာ ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်လား၊ ထိုညနေခင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် အဖေကျိုး တို့ ကလေးများနှင့်အတူ အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ယုန်တစ်ကောင် ပါလာသည်။ မနှစ်ကကဲ့သို့ပင် အသားပြည့်ဖောင်းဖောင်းဖြစ်ပြီး ငါးဂျင် သို့မဟုတ် ခြောက်ဂျင်ခန့် အလေးချိန်ရှိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို မြင်လိုက်ရလို့ အဖေ့ကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်တာ!" ဟု ဆန်ဝါ က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။
"မဆိုးဘူးပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။ "အမေ ဒီည မင်းတို့အတွက် ကောင်းကောင်းလေး ချက်ကျွေးမယ်၊ ကြိုက်လား"
"ကြိုက်တယ်!" ဟု ဆန်ဝါ က ဝမ်းသာအားရ အော်သည်။ အမေကျိုး လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ယုန်ကို သန့်ရှင်းခိုင်းလိုက်ပြီး အာလူးဖြင့် ယုန်သားตุ๋န် (braised rabbit) ကို ချက်ပြုတ်သည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်စာအတွက် အသားအနည်းငယ်ကို ချန်ထားပြီး ကျန်သည်ကိုတော့ ထိုညတွင်ပင် မိသားစုလိုက် စားသုံးလိုက်ကြသည်။
ရွာသားများမှာ မနာလိုဖြစ်ကြသော်လည်း ဘာမှလုပ်မရပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်လျင်မြန်ကြောင်း လူတိုင်းသိသည်။ ယုန်က ပြေးသွားချိန်တွင် သူက တခြားသူများ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ဖမ်းဆီးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ရွာသားအများစုမှာ မိမိတို့၏ ထမင်းပန်းကန်များကို ကိုင်ကာ အိမ်ထောင့်များတွင် ထိုင်နေကြပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ယုန်သားตุ๋န် အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း မိမိတို့၏ အစာစားချင်စိတ်ကို နှိုးဆွနေကြသည်။ သူတို့မှာ အသားစားရခဲသည်။ များသောအားဖြင့် ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် သို့မဟုတ် ဆောင်းဂျုံ စိုက်ပျိုးချိန်များတွင်သာ အသား ရရှိလေ့ရှိသည်။
နှစ်တိုင်းလိုလိုပင် အသားကို နှစ်ကြိမ်သာ ခွဲဝေပေးလေ့ရှိသည်။ တခြားအချိန်များတွင်မူ အသားလက်မှတ်များဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း ကျေးလက်ဒေသတွင် ထိုလက်မှတ်များမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။ လူအများစုမှာ ပိုက်ဆံတစ်ပြားကိုပင် ချွေတာတတ်လွန်းသဖြင့် အခွင့်အရေးရှိလျှင်ပင် အသားလက်မှတ်များအတွက် လဲလှယ်ရန် စိတ်ကူးပင် မယဉ်ကြပေ။