"အရင်ဆုံး လက်ဆေးပြီးမှ စားကြ!"
လင်ချင်းဟဲ့ က ကောင်လေးသုံးယောက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူတို့လည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လက်ဆေးရန် ထွက်သွားကြသည်။ ဟင်းစားပွဲတွင် ထိုင်စားလိုလျှင် လူတိုင်း သန့်ရှင်းနေရမည်ဖြစ်၍ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် အဖေကျိုး တို့လည်း လက်ဆေးကြရသည်။
အားလုံး လက်ဆေးပြီးသည်နှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး ဝိုင်းဖွဲ့စားသောက်ကြသည်။
သေးငယ်သည့် ဆူချန် မှာ ယခု တစ်နှစ်အရွယ်ရောက်ပြီဖြစ်၍ အစားအစာမျိုးစုံ စားနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ဟင်းရည်ထဲတွင် စိမ်ထားသည့် မန်တိုကို ခွံ့ကျွေးရာ သူက ပျော်ရွှင်စွာ ဝါးစားနေသည်။ သူသည် သခွားသီး၊ ကြက်ဥနှင့် ငါးရှဉ့်တို့ကိုလည်း စားနိုင်သည်။ ငါးရှဉ့်တွင် အရိုးပါသဖြင့် သူ့အတွက် ဖယ်ထားပေးသော်လည်း ဟင်းရည်တစ်မျိုးတည်းနှင့်ပင် ဗိုက်လုံးထွက်လာသည်အထိ ဝနေတော့သည်။
ထိုခေတ်အခါက အခြားကလေးများနှင့် ယှဉ်လျှင် သေးငယ်သည့် ဆူချန် မှာ အတော်ပင် ပုရိဿဆန်ပြီး ဝဖြိုးနေသည်။ သူသည် နို့အပြင် တစ်နေ့သုံးနပ်နှင့် သရေစာများကိုပါ စားရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ရံဖန်ရံခါ ပေါင်းမုန့် သို့မဟုတ် စပန့်ကိတ်များ လုပ်လေ့ရှိပြီး သူ့အတွက် အမြဲတမ်း ချန်ထားပေးတတ်သည်။
ဆူဒါလင် က ကျိုးရှ ကို အပတ်တိုင်း အိမ်သို့ ခေါ်လာလေ့ရှိပြီး သားဖြစ်သူ ဝဖြိုးနေသည်ကို မြင်ရလျှင် သူသည် ကျေးဇူးတင်မိသလို အလွန်လည်း ပျော်ရွှင်ရသည်။ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမဖြစ်သူ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးကို မည်သို့မျှ မညှဉ်းပန်းကြောင်း မည်သူမဆို မြင်နိုင်သည်။ တကယ်ဆိုလျှင် ရွာထဲရှိ လူအများစုမှာ သူမကဲ့သို့ ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အခြေအနေမပေးကြပေ။ အမေကျိုး ပင်လျှင် သူမ၏ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမမှာ တူလေးကို ကိုယ်ပိုင်သားကဲ့သို့ပင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြောင်း မြင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ ကျန်းမာနေခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။
ဆူဒါလင် က ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ လာရောက်လည်ပတ်တိုင်း ကြက်ဥတစ်ခြင်းဝက်နှင့် ဒါဝါတို့ညီအစ်ကိုအတွက် သကြားလုံးများ ယူလာပေးတတ်သည်။ သူက ဤပစ္စည်းများကို ထောက်ပံ့ပေးထားသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကိုယ်တိုင် ဝယ်စရာမလိုတော့ပေ။ ဆူဒါလင် မှာလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး သေးငယ်သည့် ဆူချန် မှာလည်း သူ့နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကို တစ်ပတ်မှ တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရသော်လည်း ကလေးမှာ သူ့ကို ချက်ချင်းမှတ်မိပြီး စိမ်းသက်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပေ။
ထိုတနင်္ဂနွေနေ့တွင် ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့က လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာကာ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ လာရောက်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကျိုးမိသားစုမှ အခြားတူ၊ တူမလေးများကိုပါ သကြားလုံးများ ဝေပေးလေ့ရှိသည်။
တစ်ယောက်တည်းရှိချိန်တွင် အမေကျိုး က ကျိုးရှ ကို "ချန်ချန်လည်း အခုလို ကြီးလာပြီဆိုတော့ မင်းတို့လင်မယား နောက်တစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့ မရှိဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အမေကလည်း၊ ဒါလင်နဲ့ ကျွန်မ ဒီတစ်ယောက်တည်းကိုတောင် မနည်းပြုစုနေရတာကို နောက်တစ်ယောက် ထပ်ယူခိုင်းနေပြန်ပြီလား?"
"မယူတော့ဘူးလား?" အမေကျိုး မှာ သူမထက်ပင် ပို၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ကလေးတစ်ယောက်တည်းသာ မွေးသူ ရှိပါ့မလား? သားတစ်ယောက်တည်းသာရှိလျှင် သူများနဲ့ ရန်ဖြစ်လျှင်ဖြစ်၊ အနိုင်ကျင့်ခံရလျှင်ဖြစ်စေ ဘယ်သူက လိုက်ကူပေးမလဲ?
"ကျွန်မ နောက်ထပ် မမွေးချင်တော့ဘူး။ ချန်ချန်က ယောက်ျားလေးပဲလေ၊ ဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ကျိုးရှ က တင်းမာစွာ ပြောသည်။ သူမလည်း အလုပ်လုပ်ရသလို ဆူဒါလင် လည်း အလုပ်လုပ်ရသည်။ မိဘဘက်ကလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ကူညီနိုင်မည်၊ ကလေးတွေ ထပ်မွေးလျှင် ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေပါ့မလဲ?
"ဒီကလေးမလေး၊ ဘယ်ကနေ ဒီလိုအတွေးတွေ ရလာတာလဲ? ကလေးအနည်းငယ် ထပ်မွေးတာ ပိုကောင်းပါတယ်" အမေကျိုး က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "စဉ်းစားကြည့်လေ၊ အမေနဲ့ အဖေသာ မင်းတို့ ဒုတိယအစ်ကိုတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မွေးခဲ့ပြီး သူက မင်းတို့ ဒုတိယအစ်မတော် လို မိန်းမမျိုးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ရင် အမေတို့ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်တဲ့အခါ မြေကြီးစားပြီး သေရမှာပဲ။"
အမေကျိုး က ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းသော်လည်း မည်သူက သားသမီးကောင်း၊ မည်သူက မဟုတ်သည်ကို ရင်ထဲတွင် ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမသည် အကြီးဆုံးနှင့် တတိယမြောက် ချွေးမတို့အပေါ် အမြင်ကောင်းရှိပြီး စတုတ္ထမြောက်ချွေးမ လင်ချင်းဟဲ့ အကြောင်းကိုမူ ပြောစရာမလို၊ စိတ်နည်းနည်းတိုသည်မှလွဲလျှင် အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် ဒုတိယမြောက်ချွေးမအပေါ်တွင်မူ အမေကျိုး လုံးဝ အမြင်မကြည်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်သုံးယောက်ရှိနေသေး၍သာ၊ မဟုတ်လျှင် အိုမင်းလာသည့်အခါ စားစရာပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးရှ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အမေက ဘာလို့ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမကိုပဲ ထပ်မွေးခိုင်းလိုက်ပါတော့မလဲ?"
ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသည့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စိတ်အနည်းငယ် တိုသွားသည်။ သူမသည် အောင့်အီးနေတတ်သူ မဟုတ်၍ "အစ်မရေ၊ ကျွန်မလို သားယောက်ျားလေး သုံးယောက်အရင် မွေးပြီးမှ ကျွန်မအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှ မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီး ချော့မော့လိုက်သည်။ "အမေကလည်း၊ ရှောင်မေ့ကို စိတ်အေးအေးထားပါစေ။ သူတို့ လင်မယားကလည်း ငယ်သေးတာပဲ။ အခုလောလောဆယ် အလုပ်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ၊ အဲ့လောက်ထိ မနိုင်နိုင်သေးဘူး။"
"ဟုတ်တယ် အမေ၊ ကျွန်မ အခုတော့ တကယ်မမွေးချင်သေးဘူး။ ကျွန်မကို ဖိအားမပေးပါနဲ့" ဟု ကျိုးရှ က ထပ်ပြောသည်။
"ငါက ဘယ်သူ့ကို ဖိအားပေးနေလို့လဲ? မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့လည်း မွေးရမှာပဲ၊ အဲ့ဒါကို စောစောပြီးအောင် လုပ်ထားဖို့ ပြောတာပါ" အမေကျိုး က ညည်းတွားသည်။
"အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ စောစောမွေးပြီး စောစောပြီးတာ ပိုကောင်းတာပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် ကလေးသုံးယောက်ကို စောစောစီးစီး မွေးထုတ်ခဲ့သည့် မူလပိုင်ရှင်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ ကလေးမွေးသည့် တာဝန်ပြီးသွားလျှင် မိမိလုပ်ချင်ရာလုပ်ဖို့ လွတ်လပ်သွားပြီဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်မဟုတ်လား?" အမေကျိုး က တိုက်တွန်းသည်။
ကျိုးရှ က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မ မွေးလိုက်ရင် အမေကပဲ ပြုစုပေးမှာလား?"
"မင်းအတွက် တစ်ယောက် ပြုစုပေးနေတာပဲ၊ နောက်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ဖြေသည်။
"အဲ့ဒါ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ ကူညီမယ့်သူရှိရင် စိတ်ဖိစီးမှု အများကြီး လျော့သွားမှာ" လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ "ဒါပေမဲ့ အချိန်ကိုတော့ တွက်ချက်ရမယ်။ နွေရာသီမှာ မွေးနိုင်ရင် နို့မတိုက်နိုင်တဲ့အခါ နို့မှုန့်ဝယ်ကျွေးလို့ ရတာပေါ့။"
တကယ်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးတစ်ယောက်ဆို လုံလောက်ပြီဟု ထင်သော်လည်း ဤကိစ္စအတွက် အငြင်းပွားမနေချင်ပေ။ ထိုခေတ်က လူတွေ၏ အတွေးအခေါ်မှာ ကလေးတစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အထီးကျန်မည်၊ သို့မဟုတ် ရန်ဖြစ်လျှင် ကူညီမည့်သူမရှိ၍ အသေအရိုက်ခံရမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ငြင်းခုံနေဖို့ မလိုပေ။ သို့သော် အမေကျိုး က ကလေးထိန်းပေးမည်ဆိုသည့် အချက်ကိုမူ သူမ ထောက်ခံသည်။ ထိုအခါ ကလေးထပ်မွေးရန် ပို၍ ဖြစ်နိုင်ချေရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုရင် အခုတော့ နောက်ကျသွားပြီပေါ့" ဟု ကျိုးရှ က ပြောသည်။
"အခုက အချိန်အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဘာလို့ နောက်ကျရမှာလဲ?" အမေကျိုး က ဟောက်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။ "အခုက လပြည့်ဆန်း (၁၅) ရက်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အချိန်အတော်ပဲ။ မင်းနဲ့ မင်းယောကျ်ား နည်းနည်းလေး ကြိုးစားလိုက်ရုံပဲ။"
အခုသာ ကိုယ်ဝန်ရသွားလျှင် နောက်နှစ် လပြည့်ဝါဆို လဆန်းပိုင်းလောက်တွင် မွေးဖွားမည်ဖြစ်၍ နို့တိုက်ကျွေးရန် အဆင်ပြေသည်။ ကလေးလေးငါးလအရွယ်ရောက်လျှင် ဆန်ပြုတ် စကျွေးနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးရှ သက်ပြင်းချကာ လက်ခံလိုက်သည်။
ထိုနှစ်၏ တရုတ်လပြည့်ပွဲတော်မှာ အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။ ဆူဒါလင် က လမုန့်နှစ်ပိဿာ ယူလာပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ပိဿာ ရထားသဖြင့် ဆူဒါလင် ကို အခြားမိသားစုဝင် သုံးအိမ်သို့ ပေးပို့ခိုင်းသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချိုသော အစာများကို သိပ်မကြိုက်သဖြင့် အရသာကို သာမန်ဟုသာ ထင်သော်လည်း ဒါဝါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကမူ အလွန်ကြိုက်ကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်၊ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ပင်လျှင် အရသာရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ပွဲတော်အပြီးတွင် ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့ ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်အရ နောက်လတွင် သတင်းကောင်းနှင့် ပြန်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကိုယ်သူမ ကတိပေးထားသည်မှာ နောက်တစ်ချိန် အဖွားဖြစ်လာသည့်အခါ ချွေးမကို ကလေးမွေးခိုင်းရန် ဘယ်တော့မှ အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ဟုပင်။ အကုန်လုံးကို သူတို့သဘောအတိုင်းသာ ထားမည်။ သူမ၏ တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးမိသားစုမျိုးဆက် ဆက်ခံရေးမှာ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။