လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကုန်စည်ဒိုင်မှ အမြန်ပြန်ထွက်မလာဘဲ ရှန်ယွီနှင့် စကားစမြည်ပြောနေခဲ့သည်။ ရှန်ယွီ၏ ချစ်ရေးချစ်ရာကိစ္စ ဘယ်လိုတိုးတက်နေသလဲဆိုသည်ကို သူမက စိတ်ဝင်တစားရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
ရှန်ယွီမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က အတင်းအကျပ် မေးမြန်းစရာမလိုဘဲ အားလုံးကို ဝါကျွတ်ကျွတ် ပြောပြလေသည်။ သူမ၏ ချစ်သူမှာ ချန်းကျဲ့ဆိုသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလွန်ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူဟု သူမက ဂုဏ်ယူစွာပြောပြသည်။ သူက သူမအပေါ် အလွန်ပွင့်လင်းပြီး မိသားစုနောက်ခံအကြောင်းနှင့် လစာငွေအထိ ဘာတစ်ခုမျှ မဖုံးကွယ်ဘဲ အကုန်ပြောပြထားသည်ဟု ဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်က နည်းနည်း ကျပ်တည်းနေတယ်" ဟု ရှန်ယွီက သက်ပြင်းချသည်။
ကျန်တာတွေ အားလုံး အဆင်ပြေသော်လည်း ချန်းကျဲ့၏အိမ်မှာ လူတွေနှင့် ပြည့်ကျပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါက သူ့မိသားစုတင် မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခုခေတ်မှာ အိမ်ရာအခြေအနေက အရမ်းကို ကျပ်တည်းနေတာ။ အခုလို နေစရာရှိနေတာတောင် မင်းက ကံကောင်းနေပြီလို့ ပြောရမှာပေါ့"
မြို့နေလူတန်းစားတိုင်း ခမ်းနားထည်ဝါနေသည်ဟု မထင်မှတ်သင့်ပေ။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် မြို့နေလူများသည် ပုံမှန်အလုပ်အကိုင်ရှိကြသဖြင့် ကြည့်ကောင်းနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် နေထိုင်မှုအခြေအနေမှာ ကျေးလက်ဒေသထက်ပင် ပိုဆိုးတတ်သည်။ ထိုပြွန်ပုံစံ အိမ်ခန်းငယ်လေးများတွင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့် မျိုးဆက်သုံးဆက်စာလောက်က စတုရန်းမီတာအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကျပ်ညပ်နေအောင် နေထိုင်နေကြရသည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် မောင်နှမအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး အဆင်မပြေဖြစ်ရခြင်းမှာလည်း အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ပေ။ အမြဲတမ်း အကျပ်ရိုက်နေရသည့်အခါ မိသားစုသဟဇာတဖြစ်မှုဆိုသည်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျက်ပြားသွားတတ်သည်။
"အဓိကက မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ အလုပ်အကိုင်ရှိနေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးဆပြောပြသည်။ "မင်းတို့ လက်ထပ်လိုက်ရင် နေ့ဘက်မှာ အလုပ်သွားလုပ်၊ ညဘက်မှပဲ ပြန်လာကြမှာဆိုတော့ အိမ်က ကျပ်နေတာက သိပ်ပြီး အရေးမကြီးတော့ပါဘူး"
"တကယ်တော့ ကျွန်မ ပိုက်ဆံစုပြီး ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာပါ" ဟု ရှန်ယွီက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါ ပိုက်ဆံအများကြီး လိုမှာနော်"
ဤမိန်းကလေးငယ်က ဤမျှ ရည်မှန်းချက်ကြီးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် အိမ်ဝယ်ယူခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော်လည်း အခွင့်အရေးမှာ ရှားပါးပြီး သင့်လျော်သော အရည်အချင်းသတ်မှတ်ချက်များ လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင် လူအများကလည်း "ပဒေသရာဇ်ဆန်ဆန်" နေထိုင်သည်ဟု စွပ်စွဲခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နေရာအကျယ်ကြီး ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် မရှိကြပေ။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဆူဒါလင် ကဲ့သို့ မိဘများထံမှ အိမ်အမွေရထားသူများအတွက်မူ ပြဿနာမရှိပေ။ လက်ရှိတွင် ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့မှာ အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာပင် ရှိကြသည်။
"ပိုက်ဆံအများကြီး လိုမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မလည်း အိမ်ရှာတွေ့ပါ့မလား မသိဘူး" ဟု ရှန်ယွီက စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငါသိတဲ့လူတချို့ ရှိတယ်။ မင်းအတွက် ငါ စုံစမ်းပေးရမလား"
ရှန်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ "တကယ်လား၊ အစ်မ တကယ် သိတဲ့သူ ရှိတာလား"
"ငါ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်၊ အိမ်လည်း ရှိချင်မှ ရှိမှာဆိုတော့ အရမ်းကြီး မျှော်လင့်မထားနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ စုံစမ်းပေးကြည့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကမ်းလှမ်းသည်။
"ဒါဆိုရင် အရမ်း ကျေးဇူးတင်မှာပဲ အစ်မရေ! အိမ်ရှိရင် ပြီးတာပါပဲ၊ အိုမင်းနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သေးနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ရှန်ယွီက အမြန်ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမစကားအတိုင်း တည်ပြီး မကြာသေးမီက သူမအတွက် စောင်ချုပ်ပေးခဲ့သည့် အငြိမ်းစားအလုပ်သမားကြီးထံ သွားရောက်စုံစမ်းသည်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အတွက် အိမ်ခန်းကျပ်တည်းနေသဖြင့် နေရာရှာပေးချင်ကြောင်း ပြောပြသည့်အခါ ထိုအဘွားအိုက ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ဤသည်မှာ လက်ရှိအချိန်တွင် လူတိုင်း ရင်ဆိုင်နေရသည့် အခက်အခဲတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
"အိမ်တစ်လုံးတော့ ငါ သိထားတယ်" ဟု ထိုအဘွားအိုက ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အိမ်က တော်တော်လေးဟောင်းနေပြီး အရမ်းလည်း သေးတယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမထံသို့ ဝက်သားများ မကြာခဏ လာရောက်ရောင်းချပေးသလို မှောင်ခိုဈေးကွက်အတွက် လျှို့ဝှက်ကုဒ်များကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ မျှဝေပေးတတ်သဖြင့် ထိုအဘွားအိုမှာ ကူညီပေးရသည်ကို ဝမ်းမြောက်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အချိန်ယူပြီး ထိုအိမ်ကို သွားကြည့်ခဲ့သည်။ အိမ်မှာ စတုရန်းမီတာ ဆယ်မီတာလောက်သာ ရှိပြီး တော်တော်လေးကို ဟောင်းနွမ်းနေသည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိဈေးကွက်တွင် ထိုကဲ့သို့ အိမ်မျိုးမှာပင် ရှားပါးနေသည်။ အိမ်ရှင်မှာ မြေးဖြစ်သူနှင့် နေထိုင်သည့် အဘွားအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်နေစရာရှိသဖြင့် ဤအိမ်ကို အမြန်ရောင်းချချင်နေသည်။ သို့သော် ဈေးကို မြင့်မြင့်တောင်းထားသဖြင့် စိတ်ဝင်စားသူ မရှိကြပေ။
ဈေးနှုန်းမှာ ယွမ်ရှစ်ဆယ်နှင့် စားသောက်ကုန်ကူပွန် ပေါင်ငါးဆယ်ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် ၎င်းမှာ အတော်လေး များပြားသော ပမာဏဖြစ်ပြီး ဈေးကြီးသည်ဟုပင် ဆိုရမည်။
သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုသတင်းကို ရှန်ယွီထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သတင်းကို ဤမျှမြန်မြန်ရလိမ့်မည်ဟု ရှန်ယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"အိမ်က စတုရန်းမီတာ ဆယ်မီတာပဲ ရှိမယ်၊ ပြီးတော့ တော်တော်လည်း ဟောင်းနေတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "သူတို့က ယွမ်ရှစ်ဆယ်နဲ့ စားသောက်ကုန်ကူပွန် ပေါင်ငါးဆယ် တောင်းထားတယ်။ တော်တော်လေး ဈေးကြီးတယ်။ ငါ လိပ်စာပေးလိုက်မယ်၊ အလုပ်ဆင်းရင် မင်းလူနဲ့အတူ သွားကြည့်ပြီး ဈေးဆစ်ကြည့်လိုက်ဦး။ ငါတော့ သွားတော့မယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ!" ဟု ရှန်ယွီက ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
ဤသည်မှာ သူမအတွက် အကူအညီကြီးတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ သူမရော ချန်းကျဲ့ပါ အလုပ်လုပ်နေကြရသဖြင့် အိမ်ရှာရန် အချိန်မရှိကြပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဤမျှ အဆက်အသွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
လိပ်စာပေးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ထွက်သွားသည်မှာ ပုံမှန်ထက် ပိုကြာနေသဖြင့် အမေကျိုး စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း သူမ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်မှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
"ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာသွားတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
"သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို အကူအညီပေးစရာရှိလို့ပါ။ သူမက ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ဒီလမုန့်တွေကို ပေးလိုက်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
သူမသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သလို လူမှုရေးဆက်ဆံရေးမှာလည်း အပြန်အလှန်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ယခု ရှန်ယွီကို ကူညီပေးခြင်းဖြင့် အနာဂတ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ရရှိရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေမည့် ရေရှည်ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒီလမုန့်တွေက ဈေးကြီးမှာပဲနော်" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
"စားသောက်ကုန်ကူပွန်တွေနဲ့ ဝယ်လိုက်တာပါ၊ ဒါကြောင့် သိပ်မကြီးပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်စလုပ်သည်။
အမေကျိုး က ပြောင်းဖူးမှုန့်ကို နယ်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါင်းဖို့သာ လိုတော့သည်။ သူမသည် ကျိုးတုန်း မနေ့က ယူလာပေးသည့် ငါးရှဉ့်များကို အမြန်ဆေးကြောပြီး ချဉ်စော်ကားရွက်နှင့် ဟင်းချက်လိုက်သည်။ ဂျင်းကို အိုးထဲထည့်လိုက်သည်နှင့် ဟင်းရည်မှာ ပျစ်ခဲပြီး အဖြူရောင်ပြောင်းသွားကာ မွှေးပျံ့သော အနံ့များ ထွက်လာသည်။ ကလေးတွေက ထိုဟင်းရည်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။
သူမသည် သခွားသီးနှင့် ကြက်ဥကိုလည်း ကြော်လိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော ဟင်းလျာဖြစ်သော်လည်း ဝက်ဆီဖြင့် ကြော်ထားသဖြင့် အလွန်မွှေးနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ချက်ပြုတ်ပုံနှင့် ပတ်သက်ပြီး အမြင်မတူကြပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဝက်ဆီကို အများကြီး သုံးလေ့ရှိသဖြင့် အမေကျိုး မှာ အမြဲတမ်း နှမြောတသ ဖြစ်ရသည်။ ထိုဇွန်းတစ်ဇွန်းစာ ဝက်ဆီဖြင့် ဟင်းလေးငါးခွက်လောက် ချက်နိုင်သည်မဟုတ်လား။
သို့သော် ကြာလာသည့်အခါတွင် အမေကျိုး လည်း ကျင့်သားရလာသည်။ သူမ အလွန်အကျွံ အပြစ်တင်နေပါက သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူက ချက်ပြုတ်ပေးခြင်းကို ရပ်တန့်သွားနိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ထို့အပြင် "ချွေတာရာမှ ဇိမ်ခံခြင်းသို့ ကူးပြောင်းရန် လွယ်ကူသော်လည်း၊ ဇိမ်ခံရာမှ ချွေတာခြင်းသို့ ပြန်သွားရန် ခက်ခဲသည်" ဆိုသည့် စကားပုံအတိုင်းပင်။ အမေကျိုး သည် ယခုအခါတွင် သူမ၏ အရသာမရှိသော ဟင်းဟောင်းများဆီသို့ ပြန်သွားရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ကို သိနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဟင်းနှစ်ခွက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်နှင့် အဖေကျိုး နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး ကလေးသုံးယောက်ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ ကလေးတွေမှာ နွေရာသီဖြစ်သဖြင့် ဖုန်တွေပေပွနေကြသော်လည်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး ညစာလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေလေပြီ။