အခန်း (၁၅၄) - လမုန့်များ
"အမေက သားကို တောင်းပန်နေတာလား" ဆန်ဝါ က သူ့အမေကို မျက်တောင်ခတ်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"အမေ မှားတာဆိုတော့ တောင်းပန်သင့်တာပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းကို ခပ်ပြတ်ပြတ်ညိတ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ "လူကြီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။ ကိုယ်မှားတယ်ဆိုရင် အမှားကို ဝန်ခံရဲတဲ့သတ္တိ ရှိရမယ်"
"ဒါဆိုရင် သား အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်" ဆန်ဝါ က သူ့အမေကို မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ကျေးဇူးပဲ ဆန်ဝါ ရေ" လင်ချင်းဟဲ့ က လေသံကို ပျော့ပျောင်းစွာ ပြောသည်။ "သားက နွားနို့စိမ်းကို မကြိုက်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း မသောက်နဲ့တော့လေ"
"တကယ်လား" ဆန်ဝါ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားသည်။
"တကယ်ပေါ့" ဟု သူမက အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
"နွားနို့တော့ မသောက်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နွားနို့နဲ့ပေါင်းထားတဲ့ မုန့်တော့ စားချင်တယ်" ဆန်ဝါ က သူမကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်ရင်း ထပ်ပြောသည်။
"ရတယ်လေ" သူမလည်း သဘောတူလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမ အနည်းငယ် ရယ်မိသည်။ အစကတော့ သူ့ကို စနောက်ချင်လို့သာ နွားနို့ပေါင်းမုန့် လုပ်ပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူ ဒီလောက်တောင် ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဆန်ဝါ ကတော့ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ တစ်နေ့လုံး သူ့အမေဘေးမှာပဲ ကပ်နေပြီး အပြင်ထွက်ကစားဖို့တောင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က နွားနို့ကို ပြုတ်ပြီး သကြားခဲအနည်းငယ် ထည့်လိုက်သည်။
"အမေက မတိုက်ဘူးလို့ ပြောထားတာလေ" ဆန်ဝါ က နွားနို့ပန်းကန်ကို ခါးသီးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့အမေကို မကျေမနပ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
"နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်ပါဦး" လင်ချင်းဟဲ့ က ဇွန်းတစ်ဇွန်းစာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ က တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ချို... ချိုနေတာပဲ"
"အမေ သကြားလေး နည်းနည်းထည့်ပေးထားလို့လေ။ အခု သောက်မှာလား။ မသောက်ချင်ရင် အဖေ့ကို ပေးလိုက်တော့မယ်" ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။
"သောက်မယ်! သား နောက်တစ်ခါ ထပ်သောက်မယ်" ဆန်ဝါ က အမြန်ပင် ကတိပေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဇွန်းကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရာ သူ တစ်ယောက်တည်း အကုန်သောက်လိုက်သည်။ အလွန်အမင်း ချိုနေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ သကြားခဲရဲ့ သင်းပျံ့တဲ့အရသာလေးက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။ ဆန်ဝါ လည်း ချက်ချင်းပဲ သဘောကျသွားတော့သည်။ ပေါင်းမုန့်ကို ချိုမြိန်တဲ့နွားနို့နဲ့ တွဲစားရတာက အရသာရှိလှသည်။ အရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ ငြင်းဆန်မှုတွေ၊ ခါးသက်မှုတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူ့ရဲ့အပြုအမူကို မြင်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်ထဲကနေ ပြုံးစိစိ ဖြစ်သွားသည်။ *မင်းလေးကိုတော့ ငါ ထိန်းနိုင်ပါသေးတယ်* ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ သားရဲ့ဟာကိုလည်း သကြားထည့်ပေးပါဦး" အာဝါ က မနာလိုစွာ ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ဆန်ဝါ က သွားပိုးစားမှာ မကြောက်ဘူး။ သားက သူ့လို သွားပိုးမစားချင်ရင်တော့ ထည့်ပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
အာဝါ က သူလည်း သွားပိုးစားမှာ မကြောက်ပါဘူးလို့ စိတ်ထဲကနေ ညည်းတွားလိုက်မိသော်လည်း သူ့အမေ့မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အပိုစကားပြောရင် နွားနို့တောင် ရတော့မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူလည်း အသာတကြည်ပဲ ရှိတာကို စားလိုက်တော့သည်။
နွားနို့စိမ်းကို ချိုမြိန်တဲ့နွားနို့အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့အခါ ဆန်ဝါ လည်း အလွန်သဘောကျသွားသည်။ နွားနို့တစ်ဝက်ပန်းကန် ကုန်သွားသည့်တိုင် မဝသေးသည့်ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေသေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ အခု နွားနို့သောက်နေပြီ မဟုတ်လား။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည်လည်း သူတို့၏ ချွေးမလေး၏ နောက်ထပ်မျက်နှာစာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက အပြင်ပန်းတွင် တင်းကျပ်သူလို ထင်ရသော်လည်း ကလေးတွေကိုတော့ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။ ကလေးတွေက နွားနို့စိမ်းမကြိုက်ရင် သကြားထည့်ပေးတတ်ပြီး ဒါဟာ ရွာထဲက တခြားကလေးတွေ တစ်ခါမှ မစားဖူးတဲ့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
အိမ်မှာရှိတဲ့ ပေါင်းမုန့်တွေက ပြောင်းဖူးမှုန့်နဲ့ လုပ်ထားတာဖြစ်သည်။ နွားနို့ကလည်း အများကြီးမဟုတ်တဲ့အတွက် အားလုံးကို ဝေပေးရုံသာ ရပြီး တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အချိုးအစားက နည်းနည်းလေးသာ ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း အပိုမလုပ်တော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမက နွားနို့ကို ကလေးတွေအတွက် သီးသန့်ဝယ်လာတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူကြီးတွေကို မရိုသေတာမဟုတ်သော်လည်း သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကိုယ်တိုင်တောင် မသောက်ကြပေ။
နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက်တွင်တော့ လမုန့်ပွဲတော် နီးကပ်လာခဲ့သည်။
ပြီးခဲ့တဲ့ ရိတ်သိမ်းချိန်တုန်းက လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကောက်ပဲသီးနှံအများအပြားကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ အမေကျိုး က မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က အသားဖိုးလက်မှတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ထားတယ်လို့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ အမေကျိုး လည်း ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သော်လည်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ သတိထားဖို့သာ မှာလိုက်သည်။ အမေကျိုး လည်း အခြေအနေကို နားလည်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့စားပွဲမှာ အသားဟင်းတွေ အမြဲရှိနေပြီး ဒီလိုကာလမှာ အသားဆိုတာ လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။
သူမက ထပ်မမေးတော့တဲ့အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ကောက်ပဲသီးနှံ ပိဿာချိန် ၅၀၀ ကျော်ကို ရောင်းချနိုင်ပြီး အမြတ်အနည်းငယ် ရလိုက်သည်။ ဒီလိုကာလမျိုးမှာ စားစရာဆိုတာ အလွန်လိုအပ်နေတဲ့အတွက် သူမအနေနဲ့ ဝယ်သူရှာရမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုခဲ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ကောက်ပဲသီးနှံ ပိဿာချိန် ၃၀၀ ကျော် စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့ ပိဿာချိန် ၂၀၀ ကိုတော့ အစ်ကိုသုံးဖြစ်သူကို စုပေးဖို့ ပြောလိုက်သည်။ သူက သူမရဲ့အစ်မမှာ မိသားစုအတွက် စားစရာ မလုံလောက်လို့ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်မှတ်ကာ တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမမေးမြန်းဘဲ သူမ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပေးခဲ့သည်။
အစ်ကိုသုံးရဲ့ဇနီးကလည်း ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို အနည်းငယ် ရိပ်မိပေမဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ သူမသည် အစ်မသုံးကို အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ သူမသာ မရှိရင် သူမနဲ့ သမီးသုံးယောက်ဟာ လင်မိသားစုဟောင်းရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာပဲ နေနေရဦးမှာဖြစ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံနေရဦးမှာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ အိမ်ခွဲပြီးနောက်မှာတော့ သူမအတွက် ကောင်းကင်ကြီး ကြည်လင်သွားသလို ခံစားရသည်။
အစ်ကိုသုံးရဲ့ အကူအညီနဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ဆက်လက်ပြီး ငွေရှာနိုင်ခဲ့သည်။ မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲမှာ ကောက်ပဲသီးနှံဈေးနှုန်းက တစ်ပိဿာကို ၁၅ ဆင့်အထိ တက်သွားခဲ့သည်။ စားနပ်ရိက္ခာလက်မှတ် မရှိရင်တောင် လူတွေက ငွေသားပေးပြီး ဝယ်ယူကြသည်။ ကောက်ပဲသီးနှံ ပိဿာချိန် ၅၀၀ ရှိတာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်အတွင်း ယွမ် ၈၀ နီးပါး ရရှိခဲ့သည်။
ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် နီးလာပြီဖြစ်တာကြောင့် သူမအနေနဲ့ ပိုပြီး စုဆောင်းနိုင်မယ်ဆိုတာ သိထားသည်။ ဒီနွေရာသီအတွက်တော့ သူမ သတိထားပြီး တစ်နေ့ကို ပိဿာချိန် ၂၀၀ အထိပဲ ရောင်းချခဲ့ပေမဲ့ နောက်လာမယ့် ရာသီအတွက်တော့ ပိုပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။
လမုန့်ပွဲတော် ရောက်လာတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် လမုန့်များ ရှိမရှိ သိရအောင် ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ ဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ လမုန့်တွေက ရှားပါးပြီး အရည်အသွေးလည်း သိပ်မကောင်းလှပေမဲ့ လူတွေကတော့ စားချင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကလေးတွေက စားချင်နေကြသည်။
သူမ ချက်ချင်း မဝယ်သေးပေမဲ့ သူမ အဖော်ရှာပေးခဲ့ဖူးတဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်း ရှန်းယွီက သူမကို ခေါ်ပြီး စကားပြောသည်။ ရှန်းယွီက သူမကို လမုန့်တစ်ပိဿာ ကမ်းပေးရင်း "ဒါကို ကျွန်မအတွက် သိမ်းထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် လိုချင်ရင် ယူလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။
"မင်းအတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ငါ မင်းရဲ့ဟာကို မယူနိုင်ပါဘူး" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မမှာ နောက်ထပ် တစ်ပိဿာ ကျန်ပါသေးတယ်" ဟု ရှန်းယွီက ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ဒါက အလုပ်ရဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုဆိုတာ သိလိုက်သည်။ အရင်တုန်းက ရှန်းယွီက အဖော်ရှာပေးဖို့ အကူအညီတောင်းခဲ့ဖူးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီအကြောင်းကို ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူကတော့ ကိုယ်တိုင် အဖော်ရှာပေးရတာကို စိတ်မဝင်စားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ရဲဘော်တွေကို စကားပါးပေးခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ရှန်းယွီကို ရဲစခန်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ သူက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး နောက်ခံကောင်းတဲ့သူဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း အတော်လေး ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်သည်။ ရှန်းယွီက သူမကို အရင်က အနီရောင်စာအိတ် လက်ဆောင်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် သဘာဝအတိုင်း ရင်းနှီးသွားတာကိုပဲ လိုလားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ရှန်းယွီကတော့ သူမကို ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ချင်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လာတိုင်း ရှန်းယွီက သူမရဲ့အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး ပစ္စည်းတွေရအောင် ကူညီပေးတတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ လမုန့်တွေကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဆိုင်ထဲက တခြားလူတွေက သူမကို ပေးတာကို မြင်တော့ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသည်။ "သူက အခုမှ ရောက်လာတာ၊ ဘာလို့ သူက ရပြီး ငါတို့က မရတာလဲ"
"အို၊ အစ်ကိုတို့ရယ်၊ အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့" လင်ချင်းဟဲ့ က ချောမွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒါတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက မှာထားတာပါ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကလေးတွေကို ချော့ဖို့ ဒီလမုန့်လေးတွေကိုပဲ အားကိုးနေရတာပါ"