အခန်း ၁၅၃ - တောင်းပန်ခြင်း
ကျိုးရှ သည် Da Wa ထက် ငယ်ရွယ်ပြီး အာဝါ နှင့် အရွယ်တူနီးပါး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက အာဝါ ထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာ ပိုပုပြီး ကိုယ်ခန္ဓာလည်း ပို၍ ပိန်ပါးသည်။
"အရသာက ကောင်းပြီး မွှေးနေတာပဲ" ဟု Da Wa က ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
"ဘယ်နေရာက အရသာရှိလို့လဲ၊ အရသာက သာမန်ပါပဲ" အာဝါ က ဆန်ဝါ နှင့် အကြိုက်ချင်း ဆင်တူသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူက မိခင်ဖြစ်သူ၏ အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခြင်းကို ခံရသည့် ဆန်ဝါ ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ သောက်နိုင်သည်။
"နို့က သေချာပေါက် အရသာရှိတာပေါ့။ ဒါက အတော်လေး ဈေးကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု ကျိုးရှ က ဆိုသည်။
"တကယ်ပဲ ဈေးကြီးတာလား" ဟု အာဝါ က မေးသည်။
"ဈေးကြီးတာပေါ့၊ တစ်ပုလင်းကို တစ်ဒိုင်း (တစ်ကျပ်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ) ကျော်တယ်" ဟု ကျိုးရှ က ပြန်ဖြေသည်။
သူ၏ စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်ဖြစ်သူက နို့ရောင်းသူနှင့် စကားပြောနေစဉ် သူ့အဖွားက ဈေးနှုန်းအတွက် ညည်းညူနေသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ မပေါဘူးပဲ" ဟု အာဝါ က ဝန်ခံသည်။
"မဈေးကြီးပါဘူး၊ အရသာရှိတာကို" ဟု Da Wa က တင်းခံသည်။
"တစ်ဒိုင်းဆိုတာ မဈေးကြီးဘူးလား အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ကျွန်တော်တို့ စုစုပေါင်း စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတောင် သုံးဆယ်တန် မပြည့်သေးဘူးလေ" ဟု အာဝါ က ပြန်ချေပသည်။
သူတို့မိသားစုတွင် သွားတိုက်ဆေးသုံးပြီး အလွတ်ဖြစ်သွားသော ပြွန်များကို အနည်းငယ်သော ငွေကြေးအတွက် ပြန်ရောင်းကြသည်။ သူတို့မိခင်က မြို့ထဲမှ ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်လာသော သတင်းစာအဟောင်းများကိုလည်း ရောင်းကြသည်။ စာကျက်ရန်အတွက် အသုံးပြုပြီးပါက ထိုစာရွက်များကို အမှိုက်အဖြစ် ပြန်ရောင်းနိုင်သည်။ သူတို့မိခင်က ထိုသို့ ရှာဖွေရရှိသော ငွေများကို သူတို့ကို အမြဲတမ်း သိမ်းခွင့်ပေးသည်။
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" ဟု Da Wa က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူတို့၏ နည်းပါးလှသော စုငွေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် နို့က အမှန်တကယ်ပင် ဈေးကြီးနေသည်—သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလုံးက နို့သုံးပုလင်းစာအတွက်သာ လုံလောက်သည်။
Da Wa နှင့် အာဝါ တို့တွင် ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်စရိတ် ရှိကြသည်ကို ကြားရသောအခါ ကျိုးရှ ပို၍ပင် မနာလိုဖြစ်မိသည်။
နောက်ရက်များတွင် မိသားစုက နေ့စဉ် နံနက်တိုင်း နို့ဆက်သောက်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ဇိုးကျားရွာ ၌ နို့မှာယူသူမှာ လင်ချင်းဟဲ့ တို့မိသားစုသာ ရှိသော်လည်း မကြာမီတွင် ရွာအတွင်းရေးမှူး၏ ချွေးမကလည်း တစ်နေ့တစ်ပုလင်း စတင်မှာယူသည်။ သူမတွင် မွေးကင်းစကလေးအတွက် နို့လုံလောက်စွာ မထွက်သဖြင့် နို့ဖြည့်စွက်ကျွေးရန် လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
နို့က အာဟာရပြည့်ဝသည်မှာ ငြင်းမရသော အချက်ဖြစ်သည်။ တစ်လအတွင်းမှာပင် Da Wa က ပို၍ ကျန်းမာတက်ကြွလာသလို ရှိသည်။
အာဝါ က အရသာကို သိပ်မကြိုက်သော်လည်း သူ၏ အချိုးကျပမာဏကို အမြဲတမ်း ကုန်အောင်သောက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဆန်ဝါ က လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခြင်းကို ခံရသည်။ ထိုကောင်စုတ်လေးက သူ့အချိုးကို အပြင်ဘက်သို့ ခိုးယူသောက်လေ့ရှိသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ဆုံးတော့ သောက်လိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ထိုနေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခုက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ နို့ဘူးကို ကိုင်ပြီး ခိုးထွက်သွားသည့် ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမ တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ သူက နို့ဘူးတစ်ခုလုံးကို ဒုတိယအိမ်ခွဲမှ ကျိုးရှ ထံ ပေးအပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားသည်။
မိခင်ဖြစ်သူ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသော Da Wa နှင့် အာဝါ တို့ကလည်း နောက်မှ လိုက်သွားပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ပြန်သွားကြ။ ဆန်ဝါ ကို ဘယ်သူမှ မပြောရဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အမိန့်ပေးသည်။ သူမက ကောင်လေးကို ချက်ချင်း မစစ်ဆေးခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ဤကိစ္စ ဘယ်လောက်ကြာနေပြီလဲဆိုသည်ကို သူမ မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော် ဘာမှမသိပါဘူး" ဟု Da Wa က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ကျိုးရှ က ဆန်ဝါ ကို နို့တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူးလို့ ပြောလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါကြောင့် ဆန်ဝါ က သူ မသောက်ချင်လို့ ပေးလိုက်တာနေမှာ" ဟု အာဝါ က ခန့်မှန်းသည်။ ကျိုးရှ က သူ့ညီကို လှည့်စားပြီး ထိုမျှ ဈေးကြီးသော နို့ကို ပေးခိုင်းသည်မှာ အတော်လေး ဆိုးရွားသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ အာဝါ က နို့၏ တန်ဖိုးကို သိပြီး အကျိုးကျေးဇူးကိုလည်း နားလည်သောကြောင့် အရသာကို မကြိုက်သော်လည်း အမြဲတမ်း ကုန်အောင်သောက်သည်။ သူ၏ ညီအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အချိုးက ထိုသို့ အလွဲသုံးစားလုပ်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အကြီးနှစ်ယောက်ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့မှစ၍ စားပွဲတွင် စောင့်နေသည့် ဆန်ဝါ ကို သူမ နို့မပေးတော့ပေ။ အစား သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ထံ တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်သည်။ "ဆန်ဝါ က မသောက်ချင်ဘူးတဲ့၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို မပေးတော့ဘူး။ ကျိုးချင်းပိုင်၊ သူ့အဖေအနေနဲ့ မင်းပဲ ကုန်အောင်သောက်လိုက်တော့"
"အမေ၊ ကျွန်တော် တကယ်တော့ သောက်ချင်ပါတယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ရိုးအသည့် အမူအရာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကာ ပြောသည်။
"ဟန်ဆောင်နေတာ" ဟု Da Wa နှင့် အာဝါ တို့က ရွံရှာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူတို့ အားလုံးကို မြင်ပြီးသားဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နို့ကို တိတ်တဆိတ် သောက်ချလိုက်သည်။
တစ်နေ့ နံနက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က အစောကြီး ထပြီး နို့ဖြင့် ပြုလုပ်သော ပေါင်မုန့် (mantou) လုပ်ရန် နို့နှစ်ဘူး ထပ်ဝယ်သည်။ ပြီးသွားသည့်အခါ ပေါင်မုန့်များက အလွန် မွှေးကြိုင်နေသည်။
ဆန်ဝါ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး တစ်ခုကို လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူ၏ လက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်တာလဲ။ ဒါတွေထဲမှာ နို့ပါထားတယ်။ မင်းက နို့မကြိုက်ဘူးဆိုတော့ မင်းအတွက် နို့မပါတဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်ခု သီးသန့်လုပ်ပေးထားတယ်။ အဲဒါပဲ စား"
သူမက သူ့ကို ပြောင်းဖူးမှုန့် ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။ ဆန်ဝါ က အားလုံး နို့ပေါင်မုန့်ကို အရသာရှိရှိ စားနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတစ်ယောက်တည်း ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကို ကိုင်ကာ ငေးမောနေသည်။
"အမေ၊ အမေက လူကို အနိုင်ကျင့်တယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ဒေါသတကြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောသည်။
"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါက မင်းကို အနိုင်ကျင့်နေတာဆိုရင် မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ငြိမ်သက်စွာဖြင့် သူ၏ အစားအစာကို စားနေသည်။ သူ၏ ဇနီးက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကလေးများကို ပညာပေးပုံစံကို သူ ဘယ်တော့မှ ဝင်မစွက်ဖက်ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် အမေကျိုး တို့လည်း ရှိနေကြပြီး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
"ဖေဖေ၊ မေမေ၊ စားကြပါဦး။ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"နို့ပေါင်မုန့်တွေက အများကြီးပါပဲ" ဟု အမေကျိုး က ထောက်ပြသည်။
"သူ့ကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက ဒါတွေကို မစားချင်တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ အမေကျိုး က ဤသည်မှာ စည်းကမ်းသင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဆန်ဝါ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သူမ အတိအကျ မသိသော်လည်း ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကလည်း မဆိုးလှသဖြင့် သူမ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
နံနက်စာ စားပြီးနောက် အမျိုးသားများက အလုပ်သို့ သွားကြပြီး ကလေးများကလည်း အိမ်မှုကိစ္စများ ပြီးဆုံးသည်နှင့် ကျောင်းသို့ သွားကြသည်။ မထွက်ခွာမီ အာဝါ က ဆန်ဝါ ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "အမေက မင်း နို့ကို Xia Xia ကို ပေးလိုက်တာကို သိသွားပြီ!"
ဆန်ဝါ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း မေးခွန်းမထုတ်ခင်မှာပင် သူ၏ မိခင်က "အာဝါ၊ ကျောင်းသွားဖို့ မလိုတော့ဘူးလား" ဟု လှမ်းအော်သည်။
"လိုပါတယ်! အခုပဲ သွားတော့မယ်!" အာဝါ က အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဆန်ဝါ ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
"အဖွား၊ ကျွန်တော် အမေ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပြီ" ဟု ဆန်ဝါ က ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာဖြင့် အဖွားဖြစ်သူကို ရှာကာ ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် သွားပြီး သူ့ကို တောင်းပန်လိုက်လေ။ တောင်းပန်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု အမေကျိုး က အကြံပေးသည်။
"ဒါပေမဲ့ သူ အခုထိ ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲလို့ ထင်တယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ပြန်ပြောသည်။
"မင်းက ဘာလုပ်လို့ သူ အဲ့လောက် ဒေါသထွက်ရတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
ဆန်ဝါ က ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ သူ၏နို့ကို ကျိုးရှ ထံ ပေးလိုက်သည့်အကြောင်း ဝန်ခံသည်။ အမေကျိုး က သူ့မိခင် နို့နှင့် ပေါင်မုန့်ကို ဘာကြောင့် မပေးဘဲ ထိန်းထားသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "သူ ဒေါသထွက်နေရင်တောင် မင်းသွားပြီး အမှားကို ဝန်ခံလိုက်ရင် သူ ခွင့်လွှတ်ပေးမှာပါ" ဟု သူက အားပေးသည်။
"တကယ်လား"
"တကယ်ပေါ့။ မယုံရင် သွားပြီး သူ့ကို ပြောကြည့်လိုက်"
ဆန်ဝါ က အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး မိသားစုခွေး ဖေးယင်း ကို သတ္တိမွေးရန်အတွက် ခဏပွေ့ဖက်လိုက်ကာ သူ့မိခင်ကို ရှာရန် သွားသည်။
"အမေ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အလုပ်များနေသည်။ "အမေ ဒီမှာ။ ဘာကိစ္စလဲ"
သူမ၏ လေသံကို ကြည့်ရသလောက် သူမ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံ မရသဖြင့် ဆန်ဝါ သတ္တိမွေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ"
"မင်း ဘာတွေ မှားတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"ကျွန်တော် အမေ့ကို မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားမိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်နို့ကို တခြားသူတစ်ယောက်ကို ခိုးပေးမိတယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ဝန်ခံသည်။
"အမှားကို ဝန်ခံတာက စတင်ခြင်းကောင်းတစ်ခုပါပဲ။ အမေ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ မသောက်ချင်ရင် အမေ့ကို တိုက်ရိုက် ပြောပါ။ အမှန်တော့ အမေလည်း မှားပါတယ်—မင်း မုန်းတဲ့အရာကို မင်းကို အတင်းသောက်ခိုင်းမိတာ အမေ့အမှားပါ။ အမေလည်း မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းလည်း အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"