လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ဟင်းအိုးအဟောင်းကို အသစ်ဖြင့် လဲလှယ်လိုက်ပြီး အဟောင်းကိုတော့ အစ်ကိုသုံးယောက်ထံ ပေးလိုက်သည်။ သူ အားလပ်ချိန်တွင် လာယူရန် ပြောရန်အတွက် စက်ဘီးဖြင့် သူ့ထံသို့ သွားခဲ့သည်။
သူမက ငွေကြေးကို အရင်ဆုံး ထောက်ပံ့ပေးပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကို ဦးစားပေး ဆောက်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
အစ်ကိုသုံးယောက်မှာ မိသားစုကြီးထဲမှ ခွဲထွက်လာစဉ်က ယွမ်တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုငွေပမာဏဖြင့် အိမ်ဆောက်ရန်မှာ လုံးဝမလုံလောက်ပေ။ သူသည် ရွာထဲတွင် နာမည်ကောင်းရှိပြီး လင်မိသားစုဝင်များနှင့် မတူဘဲ လူတို့၏ အကူအညီကို ရနိုင်သော်လည်း ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းဖိုးများမှာ အတော်လေး များပြားနေဆဲဖြစ်သည်။
"မြေနံရံအိမ်တွေဆိုတာ မေ့လိုက်ပါတော့၊ မိုးရွာရင် ထိန်းသိမ်းရတာ ခက်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အကြံပေးသည်။ "မင်းရဲ့ ယောက္ခမကို ပြောပြီး အုတ်နဲ့ အမိုးအပြားတွေ ရနိုင်မလား ကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ရရင် အုတ်အိမ်ပဲ ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်"
အိမ်ဆောက်မည့်နေရာကိစ္စမှာလည်း ပြဿနာမရှိဘဲ အတည်ပြုချက် ရခဲ့သည်။ လင်မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သည့် ရွာ၏ ပါတီဌာနခွဲ အတွင်းရေးမှူးက သူ့အကြီးဆုံးသား အရင်ကတည်းက လျှောက်ထားခဲ့သော မြေကွက်ကို အစ်ကိုသုံးယောက်ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နည်းစနစ်အရ အဖွဲ့အစည်းအတွင်း စွက်ဖက်ရာရောက်သော်လည်း ရွာထဲတွင် မည်သူမျှ မကန့်ကွက်ရဲကြပေ။ ၎င်းမှာ အပြန်အလှန် ပေးလိုက်ခြင်းမျိုးဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ နစ်နာခြင်းမရှိသဖြင့် အားလုံးက ဘာမျှမပြောဘဲ နေလိုက်ကြသည်။
အစ်ကိုသုံးယောက်က ဆောက်လုပ်ရေးကို စတင်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က လုပ်အားပေးရန် ထိုနေရာသို့ မသွားခဲ့သော်လည်း အုတ်နှစ်လှည်းစာ ရှာပေးသည့် အကူအညီကိုမူ ပေးခဲ့သည်။ ထိုမျှဖြင့်ပင် အရေးပါသော ထောက်ပံ့မှုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
ရွာထဲမှ လူအတော်များများကို အကူအညီတောင်းခဲ့ပြီး တစ်လဝက်အတွင်းမှာပင် အစ်ကိုသုံးယောက်၏ အိမ်မှာ ပြီးစီးသွားသည်။ အခန်းတစ်ခန်းနှင့် မီးဖိုတစ်ခုသာပါသည့် ရိုးရှင်းသော အဆောက်အအုံလေးဖြစ်သည်။ နေရာကျဉ်းသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွင် သီးသန့်နေရခြင်းမှာ ကောင်းချီးတစ်ခုပင်။
အုတ်နှင့် အမိုးအပြားများအပါအဝင် အိမ်ဆောက်စရိတ် စုစုပေါင်း ယွမ် ၁၂၀ ခန့် ကုန်ကျသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ပစ္စည်းများ ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်မှာပင် အတော်လေး အကူအညီဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကိုပင် ပိုက်ဆံပါ ထုတ်ပေးရန် မျှော်လင့်ခြင်းမှာ မလျော်ကန်ပေ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ် မဟုတ်ချေ။
မိသားစု ပြောင်းရွှေ့သွားသောအခါ အိမ်ဟောင်းရှိ လင်မိသားစုမှာ မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပိုက်ဆံများ ဘယ်ကရသနည်း။ အုတ်များနှင့် အမိုးအပြားများက ဘယ်ကရသနည်း။ သူတို့က ကျိုးချင်းပိုင် နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သံသယဝင်ကြသော်လည်း ရွာ၏ ပါတီဌာနခွဲ အတွင်းရေးမှူးက ရှေ့ထွက်လာပြီး သူကိုယ်တိုင် လမ်းကြောင်းရှာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
အတွင်းရေးမှူးက အစ်ကိုသုံးယောက်ကို အမြဲတမ်း အလေးပေးဆက်ဆံသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ချိန်က သူသည် အတွင်းရေးမှူး၏ မြေးကို အသက်ကယ်ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကလေးက ရေနားတွင် ဆော့ရင်း ရေထဲပြုတ်ကျသွားရာ ကျန်ကလေးများမှာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ အစ်ကိုသုံးယောက်သာ ထိုအနီးမှ ဖြတ်သွားရင်း ရေထဲခုန်ဆင်းကယ်တင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက ကလေးမှာ အန္တရာယ်ကြီးသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် အစ်ကိုသုံးယောက်က သူ့၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစ်ကိုသုံးယောက်က သူ့အစ်မကို အမှုပတ်မည်စိုး၍ ဤကိစ္စကို အတွင်းရေးမှူးအား ကြိုတင်သတိပေးထားခဲ့သည်။
"အုတ်တွေနဲ့ အိမ်တိုင်တွေကို ထားလိုက်ဦး၊ ဒီအိုးက မင်းအိမ်က ပစ္စည်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ့ကို မလိမ်နဲ့နော် အတွင်းရေးမှူး" ဟု အမေကျိုး က မေးခွန်းထုတ်သည်။
"ကျွန်တော် မြို့သွားတုန်းက ဒီအိုးကို လဲလှယ်ချင်တဲ့သူနဲ့ တွေ့လို့ ယူလာခဲ့တာပါ" ဟု အတွင်းရေးမှူးက ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော့်အိမ်မှာ တစ်လုံး ရှိပြီးသားမို့လို့ ဒါက အပိုဖြစ်နေတာ။ ကျွန်တော့်အကြီးဆုံးသားကို ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတာပေမဲ့ သင့်ရဲ့ သားသုံးယောက်က အရေးတကြီး လိုအပ်နေလို့ သူ့ကို အရင်ပေးလိုက်တာပါ"
အိမ်ဟောင်းရှိ လင်မိသားစုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ကယ်လိုက်ရုံနှင့် ဤမျှအထိ လုပ်ပေးရန် လိုအပ်ပါသလော။ သို့သော် ရွာသားများကမူ အတွင်းရေးမှူး၏ လုပ်ရပ်ကို ချီးကျူးကြသည်။ ၎င်းမှာ ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို ပြသခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့မြေးအရင်းဖြစ်သောကြောင့် ကျေးဇူးဆပ်လိုခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု ဆိုကြသည်။
အတိုချုပ်ပြောရသော် အစ်ကိုသုံးယောက်၏ ပြောင်းရွှေ့မှုမှာ နောက်ထပ် ပြဿနာမရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။ သူသည် နောက်ဆုံး၌ အိမ်ဟောင်းရှိ လင်မိသားစုနှင့် တစ်အိမ်တည်း အတူနေရသည့် ဘဝမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ သူ ဤအကြောင်းကို လင်ချင်းဟဲ့ ထံ လာပြောသည့်အခါ သူ့မျက်နှာတွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုလူများနှင့် အတူမနေရတော့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းလှသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း သူ့အတွက် ဝမ်းသာပေးသည်။ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ခြင်းမှာ သူတို့ လူကျပ်ကျပ်နှင့် နေစရာမလိုတော့သည်ကို ဆိုလိုသည်။ ရိုးရှင်းသော အစားအသောက်များသာ စားရသော်လည်း လွတ်လပ်မှုက သူတို့ကို ကျေနပ်စေသည်။
ဇွန်လက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်လာသည်။ ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပူပြင်းလာပြီး လကုန်လျှင် ရောက်လာမည့် နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် အားလုံးက အလုပ်ရှုပ်မည့် ရာသီအတွက် ပြင်ဆင်ကြသည်။
တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ဝက်သားသွားရောင်းရန် မြို့သို့ သွားသည်။ ဆန်ဝါ က လိုက်ချင်သော်လည်း သူမက ငြင်းလိုက်သည်။ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ခိုင်းရန် မသက်မသာ ဖြစ်ရပြီး အဘွားနှင့်အတူ အိမ်မှာပဲ နေခဲ့ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ သူမက သူ လိမ္မာလျှင် သကြားလုံးတစ်ချောင်း ဝယ်ကျွေးမည်ဟု ကတိပေးသည်။
ဝက်သားရောင်းပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က မှောင်ခိုဈေးတွင် ကြက်ဥ သုံးခြင်း ဝယ်လိုက်သည်။ ကုန်သည်များက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှများများ ဝယ်သနည်းဟု မေးသောအခါ သူမက မိသားစုအချို့ ပိုက်ဆံစုပြီး ဝယ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရိုးရိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ သူမက မျက်နှာကို အဝတ်နှင့် ဖုံးထားသော်လည်း ကုန်သည်က သူမကို ပုံမှန်လာဝယ်နေကျသူဖြစ်မှန်း သိသဖြင့် ထပ်မမေးတော့ပါ။ ပိုက်ဆံပေးပြီး ပစ္စည်းများ ရသွားသည့်အခါ သူမက အလုပ်ကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီး အိမ်ပြန်ရန် ပြင်သည်။
ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် သူမက ဝက်သားလိုင်းအသား နှစ်ဂျင်ခန့် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အမေကျိုး က သူမ အသားနှင့် ကြက်ဥများ ယူပြီး ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မအံ့သြသော်လည်း မှောင်ခိုဈေးတွင် သတိထားရန် အသာအယာ သတိပေးလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို စိတ်ချစေသည်။ "ကျွန်မ ဒီဈေးနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားပါ။ ဘေးကင်းအောင် ဘယ်လိုနေရမလဲ သိပါတယ်"
သူမက ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်သည်။ ဝက်သားကို တစ်စိတ်ကို အားလုံးအတွက် ချက်ရန် လှီးလိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့အတွက် တစ်ဝက်ကို ဖယ်ထားလိုက်သည်။ ထိုမျှပင် အမေကျိုး က အသားများလွန်းသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း သူ့သားနှင့် မြေးများ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်တော့ စိတ်ထဲက စိုးရိမ်မှုကို မြိုသိပ်ထားလိုက်သည်။
နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ ဝင်ငွေကောင်းသည့် အချိန်ဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ခွန်အားကို ဖြည့်တင်းပေးရန် နေ့တိုင်း အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်ပေးသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ပင်ပန်းမှုများကြောင့် သူ့ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခိုင်မာသော အခြေခံတစ်ခု ရစေချင်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အဓိက ဦးစားပေး ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ သူက အစားကောင်းကောင်း စားပြီး ငါးရှဉ့်ဖမ်းရန် အချိန်ရသေးသည်။ ထိုနှစ်တွင် ကြက်များ တိုးမွေး၍ မရသည်ကို သိထားသည့်အတွက် သူက အားလပ်ချိန်တွင် ငါးခူနှင့် ငါးရှဉ့်များကို ဖမ်းပြီး ရေကန်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်။
ရိတ်သိမ်းချိန် စသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသည်။ သူမက ငါးခူနှင့် တို့ဖူးဟင်းချို၊ ငါးခူချက်နှင့် ငါးရှဉ့်ချဉ်စပ်များကို ချက်ပေးသည်။ ဟင်းတိုင်းမှာ အရသာရှိလှသည်။ အသားလည်း မလိုပါ၊ သူမဆီတွင် အနည်းငယ် ရှိနေသေးပြီး အစ်မမေထံမှလည်း ထပ်ဝယ်ထားသောကြောင့် သူ့ကို ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးထားနိုင်သည်။
အမေကျိုး က ထိုအဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ချွေးမက ဖြုန်းတီးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမသားအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ညစာစားတိုင်း သူမက ကလေးများကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကိုသာ အများကြီး စားရန် တိုက်တွန်းနေကာ ဟင်းချိုကုန်အောင် သောက်ရန် ပြောနေသည်။ သူမက ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံမှ အလုပ်များကိုပါ တာဝန်ယူလိုက်သောကြောင့် သူမခင်ပွန်းက လယ်ကွင်းအလုပ်ကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်စေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ဂရုစိုက်မှုမှာ ထိရောက်သည်။ တစ်လကျော်ကြာသည့်အခါ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသော်လည်း သူ့၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ သန်မာပြီး တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။