**အခန်း (၁၅၀) - အိုးတစ်လုံး၏ အရေးပါမှု**
ဘောလုံးပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဒါဝါမှာ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းပေါများခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒါဝါ၏ လူမှုရေးကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့မရှိသော်လည်း သူမတွင် တင်းကျပ်သည့် စည်းကမ်းတစ်ခုရှိသည်။ အကယ်၍ ဒါဝါ၏ သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို မကောင်းသည့်အလုပ်များ လုပ်ရန် တိုက်တွန်းနေသည်ကိုသာ သိလိုက်ရပါက သူမသည် လုံးဝမျက်နှာသာပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဒါဝါသည် ယခုအချိန်အထိ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မဖန်တီးမိသေးပေ။
ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့သည် ညနေ ၅ နာရီခွဲခန့်မှသာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့ဗွက်များပေကျံနေသဖြင့် အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်း သူမက ရေချိုးရန် ချက်ချင်းစေလွှတ်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် မိသားစု၏ "အလုပ်ရှုပ်သူ" ဖြစ်သည့် ဆန်ဝါ လည်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူလည်း တခြားသူများနည်းတူ ဖုန်တလုံးလုံး ဖြစ်နေသည်မှာ ပြောစရာပင်မလိုတော့ပေ။ သူသည် ရပ်ကွက်ထဲမှ ကလေးများနှင့်အတူ ဂေါ်လီကစားနေခဲ့ပြီး ဗိုက်ဖြင့်ပွတ်ကာ ကစားရသည့်အတွက် ဒူးခေါင်းနှင့် တံတောင်ဆစ်နေရာများတွင် အဝတ်အစားများ ပေါက်ပြဲကုန်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဆူပူထားသော်လည်း သူက မေ့လျော့နေတတ်မြဲဖြစ်သည်။ ယခုလည်း အမှားလုပ်မိမှန်းသိသဖြင့် သူခိုးတစ်ယောက်လို တိုးတိုးလေး ဖြတ်လျှောက်သွားရန် ကြိုးစားနေသည်။
"ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ။ အမြန်သွားပြီး ရေချိုးတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အမေက ဒီနေ့ အရမ်းလှနေတာပဲ!" ဆန်ဝါ က ချက်ချင်းပင် ချော့မော့စကားဆိုလိုက်သည်။
"နင့်ကိစ္စကို နောက်မှ ရှင်းမယ်" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
သူမသည် ကလေးသုံးယောက်လုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ထမင်းဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ မီနူးမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ကြက်သွန်မြိတ်ဖြင့် ကြော်ထားသော ကြက်ဥကြော်နှင့် ပုစွန်ဟင်းရည်၊ ပြီးလျှင် မန်တိုပေါင်မုန့်တို့ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိမ်းများ ရှားပါးသည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး လတ်ဆတ်သော ဟင်းရွက်များရရန် အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ သူမမှာ နောက်နေ့တွင် တောဟင်းရွက်များ ရှာဖွေရန် အစီအစဉ်ရှိသည်။
မကြာမီ အဖေကျိုး နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ညစာစားရန် ရောက်လာကြသည်။
"သွား၊ အဘွားကို ထမင်းစားဖို့ သွားခေါ်လိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါဝါကို ညွှန်ကြားသည်။
ဒါဝါ သွားခေါ်ပြီးနောက် အမေကျိုး လည်း ကလေးငယ် ဆူချန် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်လာသည်။
ထမင်းစားနေစဉ်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို စကားစပြောသည်။ "ဒီနှစ်မှာ စစ်ဆေးမှုတွေက အရမ်းတင်းကျပ်နေတယ်။ အိမ်မှာ ကြက်တွေ ထပ်မွေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အစက နှစ်ကောင်ခန့် ထပ်မွေးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် အစီအစဉ်ကို ဖျက်လိုက်သည်။ "မရဘူးဆိုရင်လည်း မမွေးတော့ပါဘူး။ နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အရသာရှိတာတွေ စားဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှာကြည့်ရမှာပေါ့။"
"အရမ်းပင်ပန်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ရှိတာလေးနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။ အမှန်ဆိုရသော် သူ့တွင် တောင်းဆိုမှုများ မရှိပေ။ ဗိုက်ဝလျှင် သူကျေနပ်သည်။ သို့သော်လည်း အရသာရှိသည့် အစားအစာတစ်ခုခု ရနိုင်မည်ဆိုပါက သူပိုစားမိမည်မှာ အသေအချာပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် အမျိုးသားများမှာ အလုပ်သို့သွားကြပြီး အကြီးကောင်များမှာ ကျောင်းသို့သွားကြသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ဝါ နှင့်အတူ တောဟင်းရွက်ရှာရန် ထွက်လာသည်။
"အမေ၊ နေ့လယ်စာအတွက် အသားဟင်း မပါဘူးလား။ တောဟင်းရွက်ချည်းပဲဆိုရင် အရသာမရှိဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က ညည်းညူသည်။
"ကြက်ဥနဲ့ တောဟင်းရွက်မန်တို လုပ်ကျွေးမယ်လေ" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
"အသားပါတာက ပိုကောင်းတာပေါ့" ဟု ဆန်ဝါ က ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
"အသားမပါဘူး" ဟု သူမက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောသည်။
ဆန်ဝါ က အသက်ကြီးသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဘယ်တော့မှ အသားတွေကို ဗိုက်ပြည့်အောင် စားရမှာလဲ?"
"နင် အိပ်မက်ထဲမှာတော့ စားနိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောကာ ပြောသည်။ "နင်တို့ ကြီးလာပြီး ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေရတဲ့အခါ နေ့တိုင်း အသားစားနိုင်မှာပေါ့။"
"ဒါဆို ကျွန်တော် ကြီးလာရင် ပိုက်ဆံရှာပြီး အမေ့ကို အသားတွေ ဝယ်ကျွေးမယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ကတိပေးသည်။
"ဒါဆို အမေက အဲဒီနေ့ကို စောင့်နေမယ်နော်" ဟု သူမက ပြုံးကာ ပြောသည်။
"အမေ၊ ကြည့်! ဟိုမှာ တောကြက်ဖ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆန်ဝါ က ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူကြည့်သည့်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ တောကြက်ဖတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထိုငှက်မှာ ချုံပုတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"အမေကလည်း တကယ့်ကို ညံ့တာပဲ။ ကြက်ကို လန့်ပြေးသွားအောင် လုပ်လိုက်တာ" ဟု ဆန်ဝါ က တိုင်တန်းသည်။ "အဖေသာဆိုရင် ဒီကြက်ကို ဘယ်လွတ်မှာလဲ။"
လင်ချင်းဟဲ့: "..."
သူပြောသည်မှာ မှန်ကြောင်း သူမ ဝန်ခံရပေမည်။ အကယ်၍ သူမခင်ပွန်းသာ ရှိနေပါက ထိုကြက်ကို ဖမ်းမိနိုင်ကောင်း ဖမ်းမိနိုင်မည်၊ သို့သော် သူမအတွက်မူ ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
တောဟင်းရွက်များ ရှာဖွေပြီး စားသုံးနိုင်သည့် တောင်မှိုများ ခူးဆွတ်ပြီးနောက် မိခင်နှင့်သားများ အိမ်ပြန်လာကြသည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့ ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဆန်ဝါ က သူတို့တွေ့ခဲ့ရသည့် တောကြက်ဖအကြောင်းကို ပြောပြပြီး သူတို့အမေကြောင့် ကြက်လန့်ပြေးသွားပုံကိုလည်း ထည့်ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ အပြစ်တင်သည့် အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လက်ယားလာသည်။ "နင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ အခုချက်ချင်း အရိုက်ခံချင်နေတာ ထင်တယ်" ဟု သူတို့၏ အထင်သေးသည့် အကြည့်များကို သတိပြုမိကာ သူမက သတိပေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ အဖေ့ကို တောလိုက်ခိုင်းပါလား။ တောင်ပေါ်မှာ တောကြက်တွေ အများကြီး ရှိဦးမှာပါ" ဟု အာဝါ က သူကိုယ်တိုင် စားချင်စိတ်ဖြင့် တိုက်တွန်းသည်။
"နင်တို့အဖေမှာ အဲဒီလောက် အချိန်ရှိရင်ပဲ တော်လှပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "သူက နင်တို့ကို ကျွေးဖို့ အလုပ်မှတ်တွေရအောင် လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရဦးမှာလေ။"
ထို့နောက် သူမသည် ကြက်ဥနှင့် တောဟင်းရွက်မန်တိုကို ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို မီးဖိုစောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ အသားမပါသော်လည်း မန်တိုများမှာ လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိသဖြင့် လူတိုင်း ဗိုက်ဝသွားကြသည်။
အသားဟင်း မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ကလေးများမှာ အသားစားချင်နေကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် Sister Mei ထံ သွားရောက်ကာ နံရိုးအနည်းငယ် ရအောင် ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ဤနံရိုးများမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် Space ထဲမှ ထုတ်ယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး နှစ်ဂျင်ကျော်ခန့် ရှိသည်။ သူမသည် ထိုအသားများကို အသုံးပြု၍ နွေဦးပန်ကိတ်အတွက် အရသာရှိသော အနှစ်ချက်ကာ အရိုးများကိုမူ အာဟာရပြည့်ဝသော ရေမှော်ဟင်းရည် ချက်လိုက်သည်။ ထိုအစားအစာကြောင့် လူတိုင်း၏ စားချင်စိတ်မှာ ပြေပျောက်သွားသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မေလသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤလတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမျိုးအစားများ ပိုမိုပေါများလာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ တောဟင်းရွက်များမှာလည်း အလွန်ပေါများသည်။ သူတို့ခြံထဲရှိ ဂေါ်ဖီထုပ်များမှာလည်း ချိုမြိန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။
တစ်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် စောစောထွက်သွားပြီး ညနေမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ပိုးသတ်ဆေးသွားဝယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို အိုးကိစ္စအတွက် နောက်တစ်ခေါက် ခရီးသွားသည့်အခါ စီစဉ်ပေးမည်ဟု ပြောသည်။
"ဘယ်လောက်ကြာမလဲ" ဟု သူမက မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် မေးသည်။
"တစ်ဝက်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်" ဟု သူက ဖြေသည်။
ထိုအချိန်မှာ လက်ခံနိုင်လောက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် Third Brother Lin ရောက်လာပြီး သူ့သတင်းစကားများ ပြောပြသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ဤသတင်းကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
Third Sister-in-law Lin မှာ လွန်ခဲ့သော ၁၀ ရက်ခန့်က ကလေးမီးဖွားထားသော်လည်း အလုပ်များလွန်းသဖြင့် သူ ယခုမှသာ လာရောက်လည်ပတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ Third Sister-in-law Lin မှာ ကလေးမှာ မိန်းကလေး ဖြစ်နေသည့်အတွက် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ သူတို့အိမ်ဟောင်းတွင်လည်း ခင်ပွန်း၏ ညီမများထံမှ အကြည့်စူးစူးများ၊ ယောက္ခမများထံမှ အေးစက်သည့် ဆက်ဆံရေးများကိုသာ ရရှိနေသည်။ သားယောက်ျားလေး မမွေးနိုင်သည့်အတွက် သူမမှာ ဘာအသုံးဝင်သလဲဟု မေးခွန်းထုတ်ခြင်း ခံနေရသည်။
Third Brother Lin သည် အစက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အိမ်ခွဲနေရန် အကြံပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း သူ့ဇနီး ဆက်ဆံခံနေရသည့် အခြေအနေကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် အိမ်ခွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖြစ်ပျက်နေသည့် ပြဿနာ အသေးစိတ်ကို မသိသော်လည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးသည်ဆိုသည့်အချက်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။
"မင်းရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲက အိုးတစ်လုံး ဝယ်ပေးဖို့ ရှိတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။ "ဘယ်တော့ ရမလဲတော့ မသိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အိုးဟောင်းကို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်၊ အဲဒါဆို မင်း အိမ်ခွဲနေလို့ရပြီ" ဟု ပြောသည်။ ချက်ပြုတ်စရာ အိုးမရှိဘဲ မိသားစုသစ် မထူထောင်နိုင်ပေ။
Third Brother Lin ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "အစ်မ၊ တကယ်ပြောတာလား"
"ဟုတ်တာပေါ့။ ပြီးတော့ မင်းကို ပိုက်ဆံ တစ်ရာတောင် ချေးပေးနိုင်တယ်" ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။ "အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း ဆောက်ဖို့တော့ မလောက်ပေမဲ့ အဆင်ပြေတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးတော့ ဆောက်လို့ရမှာပါ။ ဒီမှာပဲ နှစ်အတော်ကြာ နေရမှာဆိုတော့ သိပ်ချွေတာလွန်းမနေနဲ့"
Third Brother Lin သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "အစ်မ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမကျန် စုပြီး အစ်မကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်!"
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ပြန်သွားသည့်အခါ သူမသည် ကြက်ဥ တစ်ဂျင်ကို ပေးလိုက်သည်။ ဤကြက်ဥများမှာ သူမ၏ Space ထဲတွင်လည်း နည်းပါးနေပြီဖြစ်သဖြင့် အတော်လေး ရုန်းကန်ရှာဖွေထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခေါက် မြို့ထဲသွားသည့်အခါ Black Market သို့ သွားရောက်ပြီး ပစ္စည်းများ ပြန်ဖြည့်ရန် သူမ စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။
Third Brother Lin သည် ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ၊ သူ့ဇနီးမှာ အာဟာရ အလွန်လိုအပ်နေသည်ကို သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အပတ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိုးကို အိမ်သို့ သယ်လာခဲ့သည်။ အဖေနှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ဤအစီအစဉ်ကို မသိကြသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ မိဘအရင်းအချာဘက်မှ အစ်ကိုဝမ်းကွဲက တောင်းဆိုထားပြီး ပိုက်ဆံကိုလည်း သူတို့ဘက်က ပေးထားကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။